Logo
 
English (United States)
Blog
Point Reyes PDF Print E-mail
Monday, September 11 2017 04:26
Hallo iedereen,
 
Na een aantal weken hard werken met relatief weinig vrije tijd, was het zondag tijd om er een dagje op uit te trekken. We zijn naar Point Reyes National Seashore geweest, ruim een uur naar het noordwesten. De ingang van het park ligt op de beruchte San Andreas breuk die de Noord-Amerikaanse van de Pacifische aardplaat scheidt. Het park schuift langzaam naar het noorden toe, wat letterlijk te zien is na flinke aardbevingen. Veel bekender is Point Reyes om de natuur en spectaculaire rotskusten. We zijn naar de vuurtoren en rotskusten geweest waar ook tientallen zeeolifanten lagen te bakken in een temperatuur van zeker 25 graden. Lekker enkele wandelingen gemaakt en uitgewaaid in het nu dorre landschap. Dat zal in de lente anders zijn als de regens het landschap veelkleurig zullen maken. Een mooie reden om nog eens te gaan, en bovendien hebben we slechts een deel van het park gezien.
 
alt
Om de vuurtoren te bereiken moet je 308 treden naar beneden. En weer naar boven dus. Sommige mensen zoals Cristina gaan uit hun dak als ze weer (bijna) boven zijn. 
 
De meeste jaren ga ik slechts naar één conferentie, maar dit academisch jaar zeker naar twee. Er is namelijk een conferentie in San Francisco begin januari, waar met name biologen maar ook een groepje paleontologen op afkomen. Waarom je onderzoek niet eens presenteren voor een ander publiek om zo hopelijk nog meer mensen te leren kennen? Bovendien wilde ik nog graag dit academisch jaar mijn onderzoek over parasitaire zwellingen in fossiele krabben en kreeften presenteren. Daar heb ik vooral deze zomer onderzoek naar gedaan op Cyprus, in Wenen en in Nederland. Voor dit onderzoek, gesponsord door de Paleontological Society, moet ik nog wel naar Gainesville in Florida eind deze maand. Of dit door kan gaan is de vraag vanwege de orkaan Irma die over de stad Gainesville raast momenteel.
 
Het semester is weer in volle gang. Praatjes op dinsdag, genaamd Fossil Coffee in een museumzaaltje, zijn weer begonnen alsmede praatjes voor de hele faculteit elke donderdag. Van het museum heb ik vorig jaar financiële ondersteuning gehad om naar een conferentie te kunnen. Net zoals een jaar geleden heb ik voor hun website een verhaaltje geschreven over onlangs gepubliceerd onderzoek (een soortgelijk verhaaltje zal binnenkort ook verschijnen in het Nederlandse blad Grondboor & Hamer overigens).
 
Afgelopen week zijn twee van mijn studenten verder gegaan met onderzoek waar ze vorig semester mee gestart zijn. Leuk om ze weer te zien en bij te praten. Ben zeer benieuwd naar hun resultaten aan het einde van het semester want de voorlopige resultaten aan het einde van vorig semester zagen er veelbelovend uit. Wellicht krijg ik nog twee studenten om te begeleiden overigens. Ons labgroepje is compleet nu een nieuwe postdoc, Peter Smits, is begonnen. Het belooft weer een leuk (en druk) jaar te worden.
 
Tot over twee weken met hopelijk verhalen over Florida,
 
Adiël 
LAST_UPDATED2
 
Rijbewijs PDF Print E-mail
Sunday, August 27 2017 22:03

Hallo allen!

Anderhalve week geleden heb ik mijn Californisch rijbewijs gehaald! Daartoe ben ik met de fiets naar een kantoor gegaan drie km hier vandaan en heb een theorie-examen afgelegd (zoals iedereen die al een rijbewijs van een andere staat heeft of een eerste rijbewijs wil scoren). Na flink studeren ben ik ruim geslaagd daarvoor (je mocht 6/36 fout hebben en had er twee niet goed). Een oogtest moest ook gedaan worden, maar dat was geen probleem met een brilletje op. Even later heb ik een papieren bewijs meegekregen, maar eind afgelopen week kwam het echte plastic kaartje binnen. Hij ziet er mooi uit, mooier dan die van Ohio en Florida vind ik. Na rijbewijzen Ohio en Florida, is dit al het vijfde of zesde rijbewijs in de VS in de afgelopen negen jaar. Dat komt omdat de verloopdatum van het rijbewijs in met name Florida steeds gekoppeld was aan het einde van een werkvisum. Dat is gelukkig nu niet meer het geval want ik heb nu een permanente verblijfsvergunning. Ook al moet die na twee jaar weer verlengd worden, toch is mijn nieuwe rijbewijs gewoon vijf jaar geldig tot mijn verjaardag in 2022. Ik ben er blij mee!

Afgelopen week op maandag zou het zonnig weer worden tijdens de zonsverduistering volgens de voorspellingen, ook al is het nogal mistig en bewolkt geweest in de afgelopen weken. Helaas bleken de weersvoorspellers er flink naast te zitten want het was gewoon bewolkt. Het werd wel ietsje schemerig (75% van de zon was geblokeeerd door de maan in ons gebied) rond 10:15, maar verder was er niets van te merken. Zo zijn ontelbare duizenden speciale brilletjes voor niets gekocht in vele delen van Californië en elders in de VS. Toen hebben we maar naar een scherm gekeken in de bibliotheek waar een complete zonsverduistering in de staat Oregon te zien was.  

alt

Zonsverduistering op het scherm. 

Afgelopen week is het semester weer begonnen. Iedereen is er weer behalve een nieuwe postdoc Peter Smits die aankomende week gaat beginnen. Ook de Nederlandse faculteitsleden Ivo en Cindy zijn er weer. Volgende week beginnen alle wekelijkse praatjes. Na inlezen in de afgelopen weken, ben ik begonnen met een training om meer te leren over collectiemanagement en -werkzaamheden in het University California Museum of Paleontology, drie verdiepingen lager dan mijn kantoor. Daartoe doorloop ik veel aspecten van dit vakgebied. Afgelopen week heb ik een doos met fossielen gecheckt en labels geprint voordat ze in de collectie komen te liggen. Voor mijn eigen onderzoek ben ik diverse fossiele krabben, geleend uit Wenen, aan het preparen in een lab in het museum waar Cristina ook werkt. Het is best ontspannend werk voor een uur of twee zo nu en dan. Verder waren twee Poolse collega’s in diverse delen van California in de afgelopen weken voor veldwerk. Gisteren waren ze in ons gebied en heb daarom met ze gedineerd. Voor een boek waar één van die collega’s de redacteur is, schrijf ik een hoofdstukje over kreeftachtigen dus daar hebben we het gelijk over gehad. Later meer daarover.

Tot over twee weken vanuit zonnig Californië.

Adiël

 

LAST_UPDATED2
 
Cursussen PDF Print E-mail
Monday, August 14 2017 04:58

Hallo!

Maandag de 31e juli hebben we de sleutels van het oude appartement afgegeven bij de beveiliging, want de huisbazin besloot om maar niet te komen opdagen. Het nieuwe appartement heeft een balkonnetje en staat niet de gehele middag en vroege avond in de zon. Hierdoor is het een stukje koeler in de woon- en slaapkamer want airconditioning, zoals we in Florida hadden, is er niet. We zijn nog dozen langzaamaan aan het uitpakken. De slaapkamer is klaar, en nu een deel van de woonkamer nog. Het appartement is beter uitgerust en dus zijn we er best tevreden over voorlopig. Nu maar eens afwachten als het gaat regenen in de winter.

Met het lekkere, droge, veelal zonnige en fruitige weer ga ik elke dag op de fiets naar het werk. Daar was het twee weken geleden nog heel rustig, maar afgelopen week was mijn supervisor er weer. Ook een nieuwe promovenda, die vorig jaar als labhulp werkte, was er even kort na het verhuizen. Zo waren er al vier personen afgelopen week, en de andere drie zullen in de komende week of kort daarna acte de presence geven verwacht ik. Het zal drukker dan ooit worden in het lab, ook omdat er diverse bachelorstudenten weer onderzoekservaring op zullen gaan doen.

Een kleine twee weken geleden was er een pakketje voor mij en Cristina aangekomen in het UCMP museum. Vele tientallen fossielen uit het museum in Wenen zijn naar ons verstuurd voor verder onderzoek. De verzonden krabben en kreeften zaten goed verpakt in zakjes, en zijn deels nuttig voor onderzoek naar het voorkomen van parasieten die deze geleedpotigen. Graag wil ik een aantal individuen prepareren, maar dat is nog niet zo gemakkelijk hier. Daartoe heb ik maar liefst vier online veiligheidscursussen moeten doen (in totaal ca. 4 uur). Jaja...ook voor dit onderdeel is er enorm veel bureaucratie ten opzichte van andere universiteiten. Als het goed is, kan ik volgende week beginnen na een rondleiding in het lab waar Cristina ook werkt. 

Zondag zijn Cristina en ik naar het California Academy of Sciences in San Franciso geweest, een soort museum over natuur, geologie, astronomie en natuurhistorie. Het is maar 19 km van ons appartement vandaan, maar toch duurt het anderhalf uur om er te komen met het openbaar vervoer. Omdat Cristina lid is, konden we er een uurtje eerder in en ditmaal gratis. Een drietal mooie shows in een planetarium, een tropisch regenwoud, opgezette dieren en een expositie van pterosauriërs (vliegende reptielen uit de oertijd) gezien die dag. Pastte allemaal precies binnen een dagje.

alt

Schitterende diorama’s met daarin Afrikaanse beesten waren er te zien. Het is wellicht ouderwets, maar nog steeds supermooi.

alt

In een tijdelijk expositie over pterosauriërs kon je zelf over een prehistorisch landschap vliegen. Heb ik toch ook maar even geprobeerd ;).

Volgende keer meer over onder meer een Californisch rijbewijs en de start van het semester hier.

Doei,

Adiël

 
Verhuizing PDF Print E-mail
Sunday, July 30 2017 22:03

Hallo allen,

Dit blog is geschreven vanuit een leeg appartement. Op donderdag hebben we namelijk bijna alles verhuisd naar het nieuwe appartement in hetzelfde appartementencomplex. De dagen ervoor hadden we een deel van de keuken en spullen in kasten al ingepakt. Met name het grote meubilair moest tussen 9-17 u op donderdag verplaatst worden in een lift die voor ons was gereserveerd. Zou het later worden, dan zou het een flinke boete kunnen opleveren volgens de regels van de huiseigenarenvereniging. Het is gelukt, zelfs zonder flink te moeten rennen de hele dag. Omdat het nieuwe appartement dezelfde afmetingen heeft, kon bijna al het grote meubilair op dezelfde plaats worden neergezet. Na een toch vermoeiende dag even lekker gegeten bij een Chinees vijf minuten verderop. Dat hebben we vorig jaar ook gedaan toe we hier net kwamen wonen overigens. Op zaterdag hebben de het oude appartement verder leeg en schoon gemaakt. Het ziet er schoner uit dat dan we het kregen waarschijnlijk. Morgen moeten we de sleutels inleveren bij de huisbazin, die het dan laat opknappen en verkoopt helaas. Dat is misschien maar beter ook want ik heb nog nooit zo’n huisbazin gehad die alleen aan haar eigen portemonnee denkt en woorden niet nakomt.

alt

Het is nog wat donker en onopgeruimd is onze nieuwe woonkamer (met laminaat!).

Op het werk was het wederom zeer stil in de afgelopen weken. Mijn supervisor was er niet en ik heb ook maar één student gezien die af en toe kwam. Dat gaat veranderen aankomende week als Seth er weer is. Ik neem aan dat iedereen inclusief twee nieuwe studenten en een postdoc in de komende weken de kantoorstoelen zullen gaan verwarmen. De komende dagen zullen er een aantal samenvattingen voor een conferentie in Seattle in de staat Washinton eind oktober ingeleverd worden. Daar heb ik met Seth aan gewerkt afgelopen week en ook met een student van me. Cristina gaat ook mee naar Seattle en is bezig met een samenvatting naar aanleiding van onderzoek in Wenen afgelopen juni. Omdat de prijzen nu nog redelijk zijn, hebben we alvast een vlucht en hotelkamer geboekt.

Over Wenen gesproken, anderhalve week geleden kreeg ik een onverwachte uitnodiging om daar een deels gesponsord hoofdpraatje te geven op een conferentie in september. Laat die conferentie nu net deels samenvallen met een onderzoeksreis naar Florida die al geboekt was. Helaas kan Wenen dus niet doorgaan. Waar ik wel een praatje kan geven is in Santa Cruz, twee uur hier vandaan. Dat is niet voor een mogelijke baan, maar een praatje tijdens een wekelijks symposium van de geologie-afdeling van de University of California Santa Cruz. Dit praatje zal in de herfst zijn en is tegelijkertijd een mooie gelegenheid om met enkele collega’s te praten over hun en mijn onderzoek. Gaat een dagje tijd in zitten plus voorbereidingstijd voor het praatje.

Er is meer onderzoeksgerelateerd nieuws. Het artikel over het verval van kreeftachtigen, onderzoek dat nog stamt uit mijn tijd in Florida, is op 16 juli online gepubliceerd in het blad Palaontology, één van de meest prestigieuze bladen in mijn directe vakgebied. Een beurs van de Britse vereniging The Palaeontological Association, die dit blad publiceren, heeft dit onderzoek bekostigd dus het is dan wel zo netjes om het verhaal aan hen aan te bieden. Na twee ronden van revisies is het verhaal geaccepteerd. Hoe snel kreeftachtigen vervallen na hun dood is belangrijk om te weten omdat het ons vertelt of en hoe vaak ze kunnen fossiliseren ten opzichte van elkaar en dus ook wat hun biodiversiteit door de tijd heen betekent. Nu weten we bijvoorbeeld dat krabben langzaam vervallen, maar garnalen juist heel snel. Dit is een belangrijke reden waarom fossielen van garnalen relatief zeldzaam zijn.

Tot over twee weken!

Adiël

 
Appartement nummer 4 PDF Print E-mail
Monday, July 17 2017 00:30

Hallo allen,

Ben alweer twee weken terug in het baaigebied bij San Francisco. Ik vroeg me af of ik een zware jetleg zou hebben, maar het is meegevallen. In de avonden kon ik goed in slaap komen, maar was redelijk vroeg wakker in de ochtenden. Dat ging na een paar dagen weer weg. Jetlags duren bij mij meestal een aantal dagen en vaak zijn het lichte jetlags.

Jetlag of niet, er moest weer gewerkt worden in de afgelopen twee weken. De “vakantie” zit er voor mij op. Mijn supervisor Seth was er nog net de eerste week van juli voordat hij voor de rest van juli weg zou gaan op veldwerk in Canada en naar familie aan de oostkust van de VS. Die week hebben we daarom besproken wat te doen qua onderzoek voor de komende maand. Dat is deels naar aanleiding van een bezoek van de bekende paleontoloog van Stanford University: Jonathan Payne. Seth heeft al vele malen met hem gewerkt toen hijzelf nog postdoc was en ook daarna, en nu hebben we een project bedacht waar ik ook bij betrokken mag zijn. Sterker nog, het is de bedoeling dat ik onderzoek ga leiden. Natuurlijk moet er eerst gekeken worden of de resultaten veelbelovend zijn, maar dan kan vrij snel. Het is namelijk een project dat gebruikt maakt van bestaande databases met gegevens over de grootte van organismen door de tijd heen. Later meer hierover wellicht.

Maar er is meer nieuws over onderzoek. Begin juli kwam de proefdruk binnen van een artikel over het verval van kreeftachtigen. Dat 200 dagen lang experiment heb ik nog in Florida gedaan samen met twee collega’s en heb ik rond kerst en de jaarwisseling afgeschreven. Hopelijk komt dit verhaal later deze maand nog online! Daarnaast kreeg ik vorige week de commentaren van Seth terug op een artikel dat al in een vergevorderd stadium is. Daar ben ik met name mee bezig geweest afgelopen week want wellicht kan het verhaal in de komende maanden verzonden worden ter review. Dit is het tweede zeer cijfermatige onderzoek waar ik hier in Berkeley aan heb gewerkt. Komt volgend jaar uit hopelijk. Het is overigens bijzonder rustig op het werk want eigenlijk is niemand er. Ik zit dus alleen op kantoor, al blijf ik ook wel eens een dagje thuis in het appartement want ik kan mijn werk vanaf de laptop doen immers.

alt

Zeeijs bij Canada tijdens de mooiste vlucht die ik ook heb gehad (31 juni) met gletsjers op Groenland, zeeijs bij Canada, eilanden, toendra, bergen en een rondje boven het baaigebied. Het loont om aan het raam te zitten met camera en I-pad!

Ja, en dan het nieuwe appartment.... Gisteren hebben we een huurcontract voor een jaar getekend, en vandaag hebben we duizenden dollars voor de borg en de eerste maand huur na pinnen betaald. We gaan op de 27e oververhuizen. We wilden helemaal niet weg uit ons huidige appartement op de 11e verdieping van Gateview in Albany, maar de huisbazin wil het verkopen. En dat terwijl ze een jaar geleden nog zei dat ze op zoek was naar betrouwbare huurders die er enkele jaren in zouden zitten. We wilden er best nog een tijd huren nu de lekkages eindelijk opgeknapt gaan worden in augustus (nieuwe ramen) op kosten van de huiseigenarenvereniging. Daar hebben we (met name Cristina) onze huisbazin veel bij geholpen om dat voor elkaar te krijgen. In plaats van ons kunnen de kopers nu van een functioneel appartement gaan genieten. We zijn helemaal niet blij met deze gang van zaken uiteraard. Met ons nieuwe appartement op de 4e verdieping verliezen we een deel van ons uitzicht helaas en de huur is ook nog meer. Het leek echter de beste optie te zijn, en we kunnen het betalen nu ook Cristina een voltijdbaan heeft voor de komende twee jaar. Dit wordt overigens mijn vierde appartement in minder dan twee jaar tijd in Californië. Over twee weken meer over de verhuizing en over een conferentie.

Doei,

Adiël

LAST_UPDATED2
 
Reisseizoen Europa PDF Print E-mail
Saturday, July 01 2017 23:14

Hallo iedereen,

De laatste blog is tween maanden geleden, maar daar komt verandering in in de komende tijd. Nu de reis in Europa weer voorbij is, ga ik weer een blog schrijven eens in de twee weken zoals gebruikelijk in het afgelopen jaar. Wanneer ik in Nederland  ben, kan men mij tenslotte bezoeken en het is vaak erg druk zodat blogjes niet altijd lukken. Wat is er gebeurd sinds begin mei? Heel erg veel: van diverse vluchten naar en binnen Europa, een gepubliceerd artikel in Science, een onverwachts aanbod voor een tijdelijke baan in New York, tot een bruiloft van een broertje. Hier volgt het chronologische verhaal, te starten in de VS:

Ross, de vader van Cristina, is van eind april tot begin mei bij ons geweest in Albany zoals te lezen was in de vorige blog. Walvissen kijken was best bijzonder, en de volgende dag op zondag zijn we naar een gevangenis bij San Francisco geweest. Tegen betaling nog wel! Die gevangenis is het beruchte Alcatraz, een eilandje op klein afstandje van de stad waar zeer bekende gevangenen hebben gezeten zoals Al Capone en waar ook de Clint Eastwood film Escape from Alcatraz is gemaakt. Tegenwoordig is het een toeristische attractie met een goed gemaakte audiotour. Een wat vreemde ervaring en toch moeilijk voor te stellen dat het nog tot 1963 dienst deed, maar wel aardig om gezien te hebben voor een keertje. De gevangenen konden de vrijheid elke dag zien met San Francisco op enkele kilometers afstand, maar het was o zo ver weg in realiteit. Geen leuke plek voor een vakantie. 

alt

De gevangenis van Alcatraz gezien vanaf de boot.

De dag dat Ross wegging was alweer mijn 34e verjaardag. We hebben het sober gevierd eigenlijk met een etentje. Het was ook een gewone werkdag. De reis voor mij naar Europa was al op 7 mei en eindigde op de 29e juni pas. Een lange vakantie? Nee dat zeker niet, want ik heb het geluk gehad om na 2014 weer een Boucot onderzoeksbeurs gescoord te hebben dit jaar. Om alles te kunnen doen wat voorgesteld was in het voorstel en enige flexibiliteit in te bouwen was nu eenmaal zoveel tijd nodig. Maar eerst naar Europa met Wowair een IJslandse en relatief nieuwe luchtvaartmaatschappij, met een tussenstop nabij Reykjavik. Dat was onverwachts goedkoop met 715 dollar want zo'n reisje hadden we niet eerder gezien. Zowel Cristina, die pas op de 21e zou landen in Amsterdam, als ondergetekende hebben de vlucht vrij vroeg geboekt voordat de prijzen de lucht in zouden schieten. Als je op het internet zoekt naar deze maatschappij dan blijkt dat heel veel mensen klagen. Ze zijn heel streng met gewicht van de handbagage, er zijn vaak behoorlijke vertragingen, en je moet alles zelf kopen in het vliegtuig. Alleen dat laatste lijkt te kloppen, voor onze vluchten althans. We gaan deze luchtvaartmaatschappij zeker nog eens proberen als de prijzen goed blijven. 

Aangekomen in Amsterdam hebben mijn ouders me opgehaald zoals ze altijd trouw doen. In de dagen erna ben ik vooral hard enorm hard aan het werk geweest met een revisie van een verhaal voor het wetenschapsblad Science. Daar wil je als natuurwetenschapper erg graag in komen, maar dit is bijzonder moeilijk. Er wordt minder dan 10% van de verzonden artikelen gepubliceerd. Na hard werken en een Skype gesprek met de co-auteurs is het toch nog net afgekomen voordat ik naar Cyprus zou gaan voor veldwerk. Althans, de revisie is verzonden.

Die reis naar Cyprus, van 12 tot 21 mei, was onderdeel van de Boucot beurs. Daar ben ik samen met collega en directeur van het Oertijdmuseum in het Brabantse Boxtel René Fraaije naar toe geweest. Hij kende het gebied goed en was er al tig geweest als leider van groepsreizen in met name de jaren negentig. Maar hij was er ook in 2013 nog geweest voor een vakantie en wat veldwerk op zoek naar krabben en kreeften. Met hem ben ik ook enkele keren op veldwerk geweest in Zuid-Duitsland rond 2005 toen ik nog in Utrecht studeerde en in Spanje in de zomers van 2008-2010 toen ik aan mijn proefschrift werkte in Ohio. Zo oostelijk was ik nog nooit geweest in Europa want het eiland Cyprus ligt net onder Turkije en een stuk ten westen van Syrië. Na een vliegreis van 4 uur naar Larnaca was het nog even zoeken naar de huurauto. Dat duurde nogal lang, en we kwamen pas rond 10 uur in de avond aan bij ons appartement in Tochni. Gelukkig konden we nog een inbegrepen warme hap krijgen want we hadden half pension. Dat was René goed bevallen in 2013 en dat was ook ditmaal prima. Erg handig als je het veld in wilt in de ochtend en wilt eten in de avond zonder steeds te hoeven zoeken naar een restaurant.

In de eerste dagen zijn we naar diverse bekende vindplaatsen geweest van Miocene ouderdom, waar nog niet zoveel verzameld is. Daar is zeker verandering in gekomen want we hebben tientallen krabben gevonden in de loop van het veldwerk. Daarnaast hebben we een nieuwe vindplaats ontdekt ergens in het centrum van het eiland, ook met vooral Miocene krabben en we hebben nog wat Pliocene schelpen en zogenaamde stoottandjes verzameld een klein stukje ten noorden daarvan. Maar die nieuwe vindplaats is me er eentje. Sommige brokken kalksteen zijn zo enorm groot en rijk aan decapoden dat we tientallen individuen (50+) per dag per persoon konden verzamelen. We zijn daar een drietal dagen geweest en er is nog zoveel meer te vinden. Er zitten zeker nieuwe soorten bij die in de toekomst beschreven zullen worden in een gezamenlijk verhaal. Maar het ging mij met name om eventuele zwellingen in de kalkschaal van deze krabben. Dat komt door parasieten van een groep genaamd isopoden (waar pissebedden ook toe behoren) die in het achterlijf zitten van decapodenschildjes. De isopode blijft niet bewaard met haar weke delen, maar de zwelling in de relatief harde schaal van de krab wel. De verwachting was dat er weinig van zulke sporenfossielen gevonden zouden worden in het Mioceen en dat bleek ook zo te zijn. In het veld hebben we er geen één gezien, maar er moet nog veel geprepareerd worden in Boxtel als het lab daar klaar is. Niemand had dit ooit nog bekeken dus het is sowieso nuttig geweest. 0% is een buitengewoon interessant resultaat in vergelijking met hogere percentages uit oudere fauna's. We hebben alles behoorlijk klein weten te slaan dus het totale gewicht aan stenen in onze koffers was slechts een kilo of vijf. 

alt

Met René Fraaije in het veld in Cyprus.

Maar er was in die 8,5e dag op Cyprus exclusief reis ook tijd om wat van de cultuur en de geschiedenis te proeven. We hebben bijvoorbeeld een half dagje Pafos gedaan in het zuidwesten van Cyprus, waar schitterende mozaïeken uit de Griekse en Romeinse tijd te zien waren maar ook ruïnes. Een middeleeuws kasteel hergebruikte een deel van de Romeinse pilaren. Voldoende is er nog op te graven daar. Even naar het westen bij Kourion waren nog meer mooie Romeinse ruïnes te zien alsook enkele andere mozaïeken. En op de laatste dag hebben we de indrukwekkende stenen resten van een ca. 9000 jaar oude nederzetting uit de Neolithische steentijd lang voor de Grieken en Romeinen gezien bij Choirokoitia. Vlakbij het vliegtuig waren flamingo's te zien in het verleden, maar die waren niet te vinden ditmaal. Wel schelpen en stoottandjes gelukkig dus daar konden we nog mooi even zoeken. Cyprus is heel strategisch gelegen en was dus van groot belang voor handel en is dus doelwit geweest in diverse oorlogen. Turkije heeft bijvoorbeeld nu het noordelijke deel van het eiland bezet zonder dat ook maar één ander land het erkend. Daar zijn we dus niet geweest. Al met al hebben we een mooie en productieve tijd gehad op Cyprus. Het is zeker de moeite waard om nog eens terug te gaan voor de wetenschap en de cultuur. 

alt

Prachtige mozaieken uit de Romeinse tijd in Pafos op Cyprus.

De 21e mei zijn we in de avond weer terug gevlogen naar Amsterdam. Een paar uur eerder was ook Cristina vanuit San Francisco via IJsland aangekomen. Mijn ouders kwamen ons weer ophalen. Na een relatief rustig weekje in Nederland met normale werkzaamheden en bezoek aan grootmoeder zijn Cristina en ik op maandag de 29e naar Wenen gevlogen. Maar niet voordat er een vrijgezellenfeest was gehouden voor Bernie en Karin, mannen en vrouwen apart voor het grootste gedeelte van de dag. De mannen gingen paintballen en dat hebben er veel geweten. Ik heb er een aantal blauwe plekken aan over gehouden maar de helm was mijn grote vriend. Een balletje verf kwam namelijk al in de eerste ronde op de bril van de helm. Na de eerste ronde ging het een stuk beter. Bernie kwam er minder goed vanaf want tijdens één van de laatste rondes was alleen hij het doelwit. De beste jongen heeft dat geweten en heeft weken met tientallen blauwe plekken gelopen. Daarna was er nog een expeditie Robinson spel en een bbq-avond. De vrouwen hebben corsages gemaakt die dag. Later op de avond is bijna iedereen weer bij elkaar gekomen voor een drankje in Apeldoorn en daarna de discotheek in. Laat ik het zo zeggen: veel mensen hebben schik gehad daar, maar bewegen op de dansvloer is niets (meer) voor mij. Van een stijve hark kun je nooit een danstalent maken. Laat weer thuis uiteraard.

alt

Laatste onderdeel van het Expeditie Robinson spel. Het andere team pikte onze sleutel die in een kapotgeschoten ballon zat en won zo. Waar was de scheids? ;)

Toen was het tijd voor Wenen. Niet voor veldwerk of een vakantie, maar om een enorme collectie van krabben en kreeften van ongeveer 150 miljoen jaar oud te bestuderen in het Naturhistorisches Museum Wien. Het waren toch zeker 8500 individuen waarvan de meerderheid individueel in plastic zakjes zat. Dat kostte veel tijd, maar we hadden dan ook tot de 14e juni. Cristina heeft haar proefschrift gedaan over de hurkkreeften van deze collectie, maar heeft maar een deel van de collectie kunnen bekijken destijds. Nu heeft ze dus alles kunnen zien. Ik had het met name gemunt op de zwellingen door parasieten in deze hurkkreeften en ook de krabben. We hebben daartoe het bruikbare deel van de collectie zo goed mogelijk geïdentificeerd en de zwellingen geteld. En ik kan verklappen dat het er veel meer waren dan in Cyprus. We hebben hard moeten werken om alles af te krijgen en hebben zelfs speciale toestemming gekregen om op de laatste zondag in het museum te werken. Andreas Kroh en andere mensen waren zeer behulpzaam tijdens ons verblijf in Wenen. We konden zelfs gratis verblijven in een kamertje 5 minuten van het museum. Perfect dus. 

alt

Aan het werk in de collectie van Wenen samen met Cristina. Met 14 graden was een jasje bijzonder welkom.

In het weekend en op pinkstermaandag was toegang tot de collectie normaal gesproken niet mogelijk. We zijn daarom nog een dagje naar Bratislava geweest om vriend en collega Matus Hyzny te bezoeken. In zijn kantoor hebben we een mooie collectie krabben gezien en daarna heeft hij ons een rondleiding in de mooie stad willen geven. De invloed van de Russen was echter nog goed te zien in de stad ook al is het ruim 25 jaar geleden. Zo anders is Wenen dat niet achter het IJzeren Gordijn lag. We hebben een kleine drie dagen rond kunnen lopen in deze werkelijkwaar prachtige stad waar wel een gedeelte hersteld is na de oorlog. Het ene gebouw zag er nog mooier uit dan het andere. Veel grote en kleine beelden waren te zien en veel gebouwen hadden barokstijlinvloeden. We zijn verder het natuurhistorisch en kunstmuseum in geweest naast ook een schatkamer, de enorme Steven's kathedraal, een halve dag bij het beroemde en zeer mooie Schönbrunn paleis inclusief tuinen, en nog kort een gratis anti-aids festival met muziek en modellen bijgewoond bij het stadhuis in de avond. En dan ook nog een avondje bij Andreas Kroh thuis samen met postdoc Omri Bronstein uit Israël en de Amerikaanse collega Tom Baumiller uit Michigan. Ook voor Wenen geldt dat het erg productief was en zeker de moeite waard om nog eens naar toe te gaan. 

alt

Het mooie Schonbrunn paleis waar bijvoorbeeld Franz Joseph, Maria Theresa en Sisi gewoond hebben in Wenen. Er mochten geen foto's binnen genomen worden.

Voordat we naar Wenen gingen hoorde ik al dat het artikel voor Science was geaccepteerd. Geweldig nieuws natuurlijk na al die jaren werk. In 2014 was ik al begonnen met het verzamelen van gegevens en sinds ik in Berkeley ben komen werken heb ik er nog veel meer tijd aan besteed. Hard werken en doorzetten loont dus! Een mooie opsteker is het ook voor mijn huidige supervisor Seth Finnegan die er ook tijd in heeft gestoken alsmede de andere auteurs. Op het einde van ons verblijf in Wenen kreeg ik al een aantal e-mails van journalisten over het artikel dat men al had gezien (nog wel onder embargo toen). Via antwoorden per email en een videogesprek hebben ze zo hun info gekregen. Ook hebben we aan persberichten gewerkt met journalisten van de universiteit om zo nog meer aandacht voor het verhaal te krijgen. Dat is redelijk gelukt, vooral via twitter en facebook. Het nieuws is ook in West-Europa en Rusland beland. En oh ja....waar gaat het eigenlijk over? Boorgaten in schelpen worden flink groter in afgelopen 500 miljoen jaar. Dit betekent dat de roofdieren, die deze gaten maken, ook groter zijn geworden (grotere boorders maken immers grotere gaten vandaag de dag). Laat nu de prooidieren juist niet groter zij geworden. Roofdieren zijn wel groter geworden omdat de hoeveelheid 'vlees' per schelp is toegenomen maar ook omdat er steeds meer prooidieren te vinden waren op en in de zeebodem. Meer voedsel dus! Prooidieren zelf waren niet helemaal hulpeloos ondanks hun steeds groter en sterker wordende vijanden. De schelpdieren werden steeds beweeglijker en konden dus soms ontsnappen en bovendien ze verstopten zich vaker in de bodem. Desondanks vonden boorders hun prooidier toch regelmatig. Het verhaal is op vrijdag de 16e juni gepubliceerd, op een sowieso bijzondere dag...

alt

Na jaren werk is dit artikel gepubliceerd. Kijk op het Engelstalige gedeelte van "publicaties" op deze website om het verhaal te lezen op PDF.

We zijn laat weer terug gekomen op de 14e juni. Een dagje uitrusten en gegevens van Wenen verwerken. De volgende dag, de 16e, kwam er echter niets van uitrusten en werken want mijn broertje Bernie en vriendin Karin zijn die dag in het huwelijk getreden. Na een broodje en kennismaken met familie bij hun huis in Apeldoorn zijn we naar Brummen gereden. Daar heeft de overigens zeer mooie ceremonie plaatsgevonden in het bijzijn van de daggasten. Oma Mulder kon er helaas niet meer bij zijn vanwege haar afnemende gezondheid in tegenstelling tot vorig jaar bij ons Nederlandse huwelijk. Daarna was het tijd voor een soort champagne en een batterij aan foto's. Er zitten een aantal hele mooie tussen! Het aansluitende 3-gangen diner was zeer goed en geslaagd. Daarna werd het feest geopend en vele avondgasten kwamen aan. Zo heb ik nog met vele ooms en tantes een kort praatje kunnen maken en ook met enkele nichten die ik al lang niet had gezien. Cristina wilde graag dansen (er was best een aardig bandje) dus daar ben ik ook een tijd gaan staan. Staan dus. Ik was de bob die avond dus heb niets meer gedronken vanaf het avondeten. Na een uurtje waren Cristina, mijn broertje Dominick en zijn vriendin Corine, en ondergetekende weer thuis. Gelukkig zonder wild varken geraakt te hebben want een volwassen exemplaar bleef gelukkig staan in de berm bij Wezep. 

alt

Bernie en Karin in het midden en de ouders aan beide zijden.

Op zondag zijn we naar oma geweest en naar Giethoorn voor vaderdag, en op maandag naar het Muiderslot. Woensdag de 21e juni heb ik Cristina naar het vliegveld gebracht met de trein vanuit Zwolle nadat moeders ons daar had afgezet. Cristina zou immers de volgende maandag haar nieuwe baan bij de University of California Museum of Paleontology gaan beginnen. Zelf heb ik de resterende tijd in Nederland nog een aantal vrienden kunnen bezoeken die ik nog niet had gezien met name in de avonduren. Maar er moest ook gewerkt worden voor het project. Daarom ben ik drie dagen in het zuiden des lands geweest. Ruim twee dagen in Boxtel in het Oertijdmuseum om de krabbencollecties van René te bekijken op parasitaire zwellingen en een half dagje in de beroemde ENCI steengroeve en aansluitend even in het Natuurhistorisch Museum Maastricht waar collega John Jagt werkzaam is. Mooie, erg lange dagen, maar het is uiteindelijk afgekomen. Nog even een weekje naar Florida in september voor dit parasietenproject  en dan zouden alles gegevens binnen moeten zijn.

alt

Een fossiel krabbenschild van het Oertijdmuseum uit Zuid-Duitsland met een parasitaire zwelling aan de rechterachterkant.

Na vele maanden heb ik eindelijk gehoord dat er geen vaste baan zal worden aangeboden door de instituten waar ik op gesprek ben geweest eerder dit jaar. Een grote teleurstelling natuurlijk want er heeft zoveel tijd en energie in gezeten. En mijn CV is zeker goed genoeg. Helaas spelen er ook andere factoren mee waar ik geen invloed op heb helaas. Tot mijn grote verbazing kreeg ik wel een aanbieding voor een 2-jarige baan bij het American Museum of Natural History in New York (Manhattan en ook nog eens naast Central Park om precies te zijn). Op die lesgeef- en onderzoeksbaan had ik begin vorig jaar gesolliciteerd toen het een driejarige positie was. Die baan is destijds naar iemand gegaan die er al werkte, maar die vrouw is inmiddels vertrokken. En zo kwamen ze bij mij terecht. Na lang nadenken heb ik het niet gedaan. Cristina wilde graag in Berkeley blijven om haar 2-jarige baan te beginnen en apart te wonen voor maximaal twee jaar is geen optie. Bovendien heb ik nog ruim een jaar een baan in Berkeley. Het was wel een mooi aanbod dus het blijft jammer. Het sollicitatieseizoen begint over een paar maanden weer en wie weet wat er dan in het verschiet ligt aan permanente banen. 

Op donderdag de 29e juni ben ik weer aangekomen in het baaigebied bij San Francisco na een goede reis en inmiddels ben ik op vrijdag weer een dagje op mijn kantoor geweest. Het normale leven begint weer. Nou ja, we gaan nog wel verhuizen binnen hetzelfde appartementencomplex, maar daarover meer in de volgende blog.

Tot over twee weken, met een flink kortere blog. Dit is namelijk mijn langste blog ooit met ca. 3000 woorden. Doei!

Adiël 

LAST_UPDATED2
 
Bezoek en beursgeld PDF Print E-mail
Sunday, April 30 2017 17:20

Hallo iedereen,

Afgelopen twee weken flink bezig geweest met een revisie van een artikel. Dat ging redelijk vlotjes en we zijn er nu mee bezig om dat af te maken en dan te verzenden naar het tijdschrift. Dat gaat komende week gebeuren. Daarnaast heb ik er nog eentje terug gekregen, maar die moet nog een keer gereviseerd worden want de reviewers waren behoorlijk nukkig zo af en toe. Ach ja, je kan het niet altijd eens zijn. Nog maar een keertje reviseren dus in de komende maand.

Afgelopen maandag heb ik een dagje vrij genomen, want had het weekend gewerkt aan de revisie. We zijn wijn wezen proeven in Sonoma County ten noorden van San Francisco bij maar liefst drie wijnboeren met een groepsreis. Maar....eerst even Muir Woods wezen bekijken, wat onverwacht mooi was met flinke bomen en ondergroei langs een kreekje. De wijnen waren heel soms goed. We zijn niet echte wijnmensen, dus er zaten slechts een paar zoete tussen die lekker waren van de in totaal 18. Op de terugweg nog even kort bij de alombekende gouden brug gestopt voor een kiekmomentje. Dit dagje was overigens nog om ons 1-jarig huwelijk te vieren.

alt

De vaten staan al klaar voor ons bij de laatste van de drie wijnboeren.

Afgelopen week hebben we voor het eerst een dagenlang bezoek gehad. Ross, de vader van Cristina, is woensdagavond aangekomen vanuit Kansas. Cristina en Ross zijn op donderdag en vrijdag erop uit getrokken naar de botanische tuin van de universiteit hier en naar de California Academy of Sciences in San Francisco. Ik moest gewoon werken want een student op donderdag en vier op vrijdag kwamen langs om hun wekelijkse onderzoek uit te voeren. Volgende week komen ze voor het laatst dit semester.

Op zaterdag ben ik mee geweest walvissen kijken vanaf de kust van Moss Landing, een kleine twee uur hier vandaan. Vorig jaar waren we hier ook rond deze tijd geweest, maar omdat de zee te ruig was, zijn we destijds omgekeerd na een half uurtje. Zo anders was het deze keer. Net buiten de baai zagen we al de eerste walvissen en veel meer volgden er in de twee uur daarop. Het waren allemaal bultrugwalvissen, waarvan een paar mooie foto's van zijn gemaakt. Nog eventjes naar Capitola Beach geweest in het warme weer en ook nog eens enkele schelpfossielen gevonden bij deze rotsachtige kust! Niet gezwommen overigens. Op zondag gaan we de gevangenis in. Die zien we al een klein jaar vanuit ons raam, maar nu is het tijd om Alcatraz te bezoeken.

alt

Deze walvis duikt weer naar beneden nu voldoende zuurstof is opgehaald.

Waar ik bijzonder weinig hoor over banen, heeft Cristina een 2-jarige baan bij het paleontologie museum bij de universiteit in Berkeley in de wacht gesleept. Ze wordt een manager om een hoop fossielen te prepareren en in de collectie te stoppen. Goed nieuws want vanaf eind juni hebben we beiden een voltijdbaan.

Dit zal de laatste blog zijn vanuit Californië voor de komende twee maanden. Ik vlieg namelijk naar Nederland aankomende zaterdag. Ik heb namelijk een onderzoeksbeurs gescoord om onderzoek te doen in Nederland, Cyprus, Wenen en later in Florida. Dat gaat vooral om onderzoek aan fossielen in collecties, behalve op Cyprus waar ik veldwerk ga doen. Superleuk!  Cristina vliegt pas later naar Nederland en vertrekt ook weer eerder. Ze gaat mee naar Wenen.

Tot de volgende blog ergens vanuit Europa,
Adiël

 
oude schoolvriend PDF Print E-mail
Monday, April 17 2017 06:17

Ha allen,

Zondag twee weken geleden ben ik naar San Francisco geweest in de late middag en avond. Dat was helemaal niet gepland tot die dag ervoor toen ik weer eens op FaceBook keek. Een oude schoolvriend van de basisschool, de enige die ook in het buitenland woont en ook nog eens in Californië op dit moment maar dan in Los Angeles, was in San Francisco voor een korte vakantie met zijn Amerikaanse vrouw en kind. Ik had Tim vorig jaar zomer voor het eerst in ongeveer 15 jaar gezien in Oldebroek. Dat was bijzonder, maar dit keer natuurlijk ook. Dachten we elkaar een lange tijd niet weer te gaan zien, maar zo zie je maar weer dat je het nooit weet. We hebben door de stad gelopen en bij de zeer populaire lokale Chinees gegeten en daarna eten meegenomen voor Tim's Amerikaanse vrouw Cynthia en 4-jarige zoon Elessar die waren achtergebleven in de hotelkamer. Na een tijdje kennismaken met hen was het tijd om te gaan. Zij gingen verder met vakantie vieren en ik weer aan het werk op maandag. Spring break (voor de studenten dan) is voorbij.

alt

Samen met Tim op een heuvel in San Francisco. Op de achtergrond een deel van de Transamerica Pyramid, het hoogste gebouw in deze metropool.  

Veel onderzoek heb ik kunnen uitvoeren in de afgelopen weken. Ten eerste ben ik flink aan het schrijven geweest over een tweetal onderzoeken. Eén heeft te maken met competitie tussen organismen op de vroegere en huidige zeebodem, terwijl een ander gaat over sporen van rovers in het verre verleden. Die laatste wordt een groot verhaal in samenwerking met collega’s uit Noord-Amerika en Azië. Dit duurt nog wel even voordat het af is. Ten tweede kreeg ik vorige week de reviews terug van een kort maar krachtig verhaal over de grootte van boorgaten in schelpen door de tijd heen. De reviewers waren behoorlijk positief waardoor we het verhaal mogen reviseren voor een hoog aangeschreven blad! Dit kan echt een positieve klapper worden. Flink bezig met de revisie, ook dit weekend, want dit verhaal heeft prioriteit boven bijna alles. We kunnen het waarschijnlijk deze maand nog opsturen voor verdere review. Spannende tijden of het al dan niet geaccepteerd gaat worden.

Qua sollicitaties heb ik van San Jose State U via een email vernomen dat ik het niet ben geworden helaas. Veel meer wil ik er niet over kwijt hier, maar ik ben er niet blij mee. Van de rest moet ik nog horen, al duurt het wel behoorlijk lang voor eentje die al in januari heeft plaatsgevonden. Cristina’s sollicitatiebrief voor een 2-jarige voltijdbaan in het paleontologiemuseum van UC Berkeley, waar ik ook aan ben verbonden, is succesvol geweest. Althans, ze heeft op gesprek mogen komen vorige week en dat ging goed volgens haar. Daar hoort ze waarschijnlijk meer over later deze maand of in mei, al kan ze ook weer deeltijd les gaan geven in San Jose volgend semester. Ook spannend dus.

Met de lekkage bij onze ramen is het nog steeds niet over, ook al wonen we op 11 hoog. Het lekt bij elke flinke regenbui sinds eind vorig jaar, voor bij het omglaasde balkon. Dichtkitten heeft niet geholpen helaas, wat betekent dat de ramen nu echt vervangen moeten worden. Maar dat kost geld en daar wil de appartementeigenarenverenging natuurlijk niet zomaar aan, want zij moeten dat bekostigen. Gelukkig is de eigenares van ons appartement advocate dus die zal het vast voor elkaar krijgen. Afgelopen week is er een specialist bij ons wezen kijken om de schade op te nemen. Wordt vervolgd.

Tot over twee weken. Doei,

Adiël

LAST_UPDATED2
 
naar Nederland PDF Print E-mail
Sunday, April 02 2017 04:16

Hallo iedereen,

De afgelopen weken waren een stuk rustiger dan de afgelopen maanden zonder al het reizen. Schrijven is de leus dus, want ik kom tijd te kort om alles op te schrijven wat ik zou willen. Ten eerste is daar een onderzoek dat ik hier in Berkeley ben begonnen begin 2016. Dat gaat over de competitie voor voedsel tussen soorten in de oceaan vandaag de dag en in het verre verleden. Bijzonder weinig van bekend, zeker als het gaat om het becijferen daarvan. Na veel programmeerwerk en analyseren van databases is het nu tijd om de resultaten op te schrijven en uiteindelijk te publiceren na review. Ten tweede zijn er nog diverse andere projecten die later aan bod komen of in mijn spaarzame vrije tijd.

alt

Huizen aan de noorkant van de Albany Hill, waar wij ook bij wonen. Na een wandelingetje op de heuvel kom je nog eens wat tegen.

Voorlopig heb ik niets gehoord van de sollicitaties eerder dit semester behalve dan dat er eentje brieven van mijn referenties wilde hebben. Dat kan vele oorzaken hebben dus ik wacht rustig af. In april kan ik er zeker meer over zeggen. Mathematisch gezien is de kans dat ik een aanbod krijg kleiner dan 100% bij gelijke kansen ondanks dat er maar liefst vier sollicitatiegesprekken waren in de afgelopen maanden, wat veel is in mijn vakgebied. Gelukkig mag ik hier nog als postdoc blijven werken tot eind juli 2018 dus een ramp is het niet. Het leven als een postdoc is heel druk, zeker dit semester, maar ook erg leuk. Je hebt relatief veel vrijheid.

Cristina heeft vorige week gesolliciteerd voor een baan bij het paleontologische  museum bij de Universiteit van Californië Berkeley. Die baan is het managen van het prepareren en catalogiseren van fossielen gevonden bij de afgraving van een plaatselijke dam. Ze heeft daar met name in Florida ervaring mee opgedaan, dus wie weet mag ze op gesprek komen voor deze tweejarige baan.

Komende zomer komen we beiden naar Nederland. Ik zal zelf op de 7e mei al aankomen en pas op de 29e juni weer vertrekken. Dat komt deels omdat ik voldoende tijd over wil houden om onderzoek in Europa te doen mocht ik een geldbeurs scoren. Dat hoor ik pas begin mei, maar wil niet zo lang wachten met het boeken van vliegtickets, die anders honderden euro's duurder zullen zijn. Cristina komt ook mee dit jaar maar wel wat korter. We zullen dus beiden bij de trouwerij van mijn breur Bernie met Karin K. zijn op 16 juni.

Tot over twee weken,
Adiël

LAST_UPDATED2
 
Sollicitatie bij museum PDF Print E-mail
Sunday, March 19 2017 06:02

Hallo,

Daar ben ik dan weer na drie weken. Nu het weer rustiger wordt in de komende maanden qua reizen en sollicitaties ga ik weert elke twee weken een blog tikken. Dat is vorig weekend niet gelukt vanwege de voorbereiden op het sollicitatiegesprek in North Carolina bij het natuurwetenschappelijk museum in de stad Raleigh.

Op dinsdagochtend ben ik om 7:15 vertrokken vanaf het vliegveld in San Francisco om via een korte overstap in Charlotte na een vluchten van in totaal 5 uur in Raleigh te landen. Door het hoofd van paleontologie ben ik vanaf het vliegveld afgehaald, eventjes langs het hotel gegaan en daarna bij de Griek er net naast eten met vier mensen van het zoekcomité. Dat was vooral om kennis te maken, al is er ook over onderzoek gesproken.

alt

Vanuit het vliegtuig op de heenreis naar North Carolina.


De volgende dag was dé sollicitatiedag. Na een ontbijt met enkele stafleden op gesprek gegaan bij diverse mensen. Daarnaast heb ik een rondleiding in de collectie en het hele museum gehad voor het gedeelte in de binnenstad. Later op die ochtend heb ik een praatje gegeven over mijn onderzoek. 45 minuten lang zoals te doen gebruikelijk voor dit soort praatjes. Daarna een lunch met studenten, postdocs en mensen van collectiebeheer gevolgd door een 15 minuten durend praatje voor museumpubliek dat zelfs op twee ballonnen meters boven de eigenlijke zaal stond. Dat was toch even wennen met een enorm scherm van 20 meter hoog en geen klein scherm bij me in de buurt. Denk het wel redelijk is gegaan, al had het beter gekund. Daarna gelijk door na gesprek met het gehele comité en een drietal individuele gesprekken van een half uurtje. En zo was de dag in sneltreinvaart voorbij. Ben één van de vier kandidaten en kan mogelijk iets in april horen.

Mijn terugvlucht, na het missen van de bus naar het vliegveld toe en dus maar een taxi die 23 maal zo duur was dan de bus (grrrrr), was halverwege de middag van de volgende dag dus ik heb mijn vrije ochtend weer in het museum gespendeerd om alles in een rustiger tempo te kunnen bekijken. Het is zeker een mooi en ook interactief museum waar vele scholieren op af komen. Je leert er over de natuur en beesten en planten uit het verre verleden, vooral uit North Carolina, terwijl het tweede gebouw meer gaat over hoe onderzoek werkt. Op vrijdag ben ik weer op kantoor geweest om mijn 5 bachelor studenten met hun onderzoek te helpen wat ze voor een halve of hele dag in de week doen.

Is er dan nog meer spannends gebeurd in de afgelopen weken? Jazeker wel want mijn groene kaart (verblijfsvergunning en werkvergunning ineen) is met de post aangekomen. Het is een mooi kaartje met de vlaggen van elke staat erop en ook de hoofden van alle presidenten behalve de huidige. Een formuliertje op het werk ingevuld zodat men daar ook weet dat een werkvisum verleden tijd is. Daarnaast is mijn huidige contract verlengd tot halvewege volgend jaar. Super dat ik nog een jaartje mag blijven!

Tenslotte kreeg ik de reviews terug van een artikel over experimenten mbt het vergaan van kreeftachtigen en wat dat betekent voor de biodiversiteit van deze beestjes door de tijd heen. Daar moest nog wel wat aan gebeuren volgens de reviewers, maar dat is ook prima. Ik heb het binnen een week gereviseerd en weer terug gezonden naar het wetenschappelijke tijdschrift. Nog één revisie te gaan hierna hopelijk.

Ondertussen bezig gegaan met het schrijven van het artikel over het tweede onderzoek dat ik hier ben begonnen in Berkeley. Dat moet de komende maand flink gaan rollen voordat we een reisje naar Europa gaan maken.

Tot over twee weken!

Doei,
Adiël

 

 

 

 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL