Logo
 
English (United States)
Blog
Reis Europa en Egypte PDF Print E-mail
Wednesday, November 20 2019 04:53

Ha!

In de laatste blog had ik het al over een internationale reis. Pas in Minnesota hebben we besloten om een cultuurhistorische reis te maken en ook Nederland aan te doen. Waar naar toe? Ten eerste naar Nederland. Daarvandaan zijn we achtereenvolgens naar Italië, Griekenland en Egypte gereisd. De eerste paar dagen in Nederland was het even aanpassen aan de nieuwe tijdszone. Zo heb ik de kleine neefjes weer mogen zien en ook alle gezinsleden, onder meer op de verjaardag van broer Bernie. De volgende dag op de 18e heeft mijn vader ons weggebracht naar Eindhoven om het vliegtuig te pakken naar Napels. We zijn drie nachten in Ercolano verbleven in een erg goede Airbnb met ontbijt. De volgende dag de beroemde Vesuvius berg op met eerst de bus en later te voet voor het laatste deel. Deze vulkaan heeft in 79 n.Chr. Pompei en Herculaneum bedolven onder een laag puin, as en modder. Al sinds 1944 is deze vulkaan rustig, maar hij wordt flink in de gaten gehouden. De vulkaan is zelfs goed te zien in het centrum van Napels tientallen kilometers weg. Een bezoek aan deze licht dampende reus was indrukwekkend, maar de bestemming daarna evenzo. Pompei was echt een stad tot de grote uitbarsting. We hebben bij lange na niet alles kunnen zien in een halve dag tot de zon onder ging. Je kan er makkelijk een dagje rondlopen in deze soms goed bewaarde ruïnes uit de Romeinse tijd. De volgende dag zijn we grote stad Napels in geweest met de trein. Het National Archeological Museum was zeer de moeite waard met de vele beelden uit de Romeinse tijd, maar vooral ook de mozaïeken uit Pompei en Herculaneum zijn me bijgebleven. Niet ver daarvandaan was het Museo Cappella Sansevero met drie schitterende beeldhouwwerken, waar helaas geen foto’s van mochten worden gemaakt. Enkele mensen probeerden het toch. Daarna zijn we naar het bekende Piazza del Plebiscito gelopen en daar de dag afgesloten. In de ochtend, voordat we de trein naar Florence hebben genomen, zijn we met al onze bagage naar het eveneens bedolven Romeinse dorpje Herculaneum gelopen. Een stuk kleiner dan Pompei, maar beter bewaard. Het meest indrukwekkende waren de tientallen skeletten van mensen die tevergeefs probeerden te schuilen in de haven destijds. 

De veel te dure trein naar Florence hebben we in de middag gepakt. Snel was het wel met topsnelheden tegen de 300 km/u aan. Er was te weinig tijd om nog iets te doen die dag. Dat gold uiteraard niet voor de dag erop. Het was kunstmuseum- en paleisdag met de Uffizi Gallery en het (paleis) Palazzo Vecchio, gelegen aan het met beelden versierde (plein) Piazza della Signoria. Schitterende beelden en sommige schilderijen waren te zien in de eerste locatie, waaronder enige werken van Rembrandt (welk museum heeft ze niet ;)). Toch was een schild met een groen gezicht erop geschilderd het mooiste werk m.i. samen met een schilderij van een ijzermijn. In het paleis was het uitzicht op de dom verderop in de stad eigenlijk het mooiste, vreemd genoeg voor een mooie paleis dat met bladgoud overgoten was. Daarna zijn we naar het Piazzale Michelangelo gelopen voor nog een uitzicht op de stad en de rivier. Het dagje was zo voorbij. Nog meer klassiek werk was te zien in de Galleria dell’Accademia de dag erop met onder meer de beeld van David gemaakt door Michelangelo. De dom (Florence Cathedral) was de dag ervoor al zichtbaar vanaf de paleistoren, maar van dichtbij was het van buiten nog mooier. Daarbinnen viel het eigenlijk wat tegen, maar het was dan ook gratis. We hadden die dag nog tijd over en zijn daarom maar naar het Archeological Museum of Firenze gegaan, waar het niet heel druk was. Onterecht in mijn ogen want de Egyptische en Etruskische collectie was erg goed. 

De volgende ochtend op naar de hoofdstad van Italië met de trein. Nog diezelfde dag zijn we met de metro en te voet naar onder meer de Spanish Steps (met erg opdringerige rozenverkopers), Trevi Fountain, het wereldberoemde Pantheon en als laatste Piazza Navona, waarna de enige noemenswaardige regen van onze vakantie aanving in de late middag. Een overvolle bus was het eindresultaat, maar we kwamen uiteindelijk weer aan bij onze Airbnbkamer. De dag erop staakte een groot deel van het openbaar vervoer in Italië. Na het oplappen van mijn rechter bergschoen door een aardige Italiaanse schoenmaker kon ik er weer tegen aan. Gelukkig was onze kamer op slechts 25 minuten loopafstand van het Colosseum, over bekend gesproken! Één van mijn favoriete films, Gladiator, speelt zich daar ook deels af. We hebben hier enkele uren rondgelopen, letterlijk. Er konden ca. 50.000 toeschouwers in zo’n 2000 jaar geleden! Een aantal stappen daar vandaan was de goed bewaarde Arch of Constantine te beschouwen. Vlak daarnaast lag ca. 2000 jaar geleden het centrum van de westerse wereld, het Romeinse Forum (Google maar eens) met daar weer naast de Palatine Hill. Het zijn vooral ruïnes tegenwoordig, maar dat maakt de plaats niet minder speciaal. Het werd al snel donker, maar we hebben toch veel van dit park kunnen zien. De op één-na-laatste dag gingen we naar een nieuw land, het kleinste land ter wereld genaamd het Vaticaan (“bedankt voor de bloemen uit Holland”). We hadden vroeg in de ochtend een afspraak voor het Vaticaan museum inclusief de beroemde Sistine Chapel. Dat museum bleek tot mijn verbazing vol met archeologische en wat modernere schatten te liggen, ofwel verzameld ofwel geschonken. Dit is wellicht het indrukwekkendste archeologische museum dat ik ooit heb mogen zien naast het Louvre, ook in een soort paleisachtige sfeer. Veel klassieke beelden en vazen zijn hier te zien! We zijn aan het einde van onze groepstour afgehaakt en verder op ons eigen tempo het museum bekeken, want er was nog zo veel te zien. De St. Peter's Basilica, de grootste kerk ter wereld, was de volgende bestemming binnen het Vaticaan. Dit is inderdaad een machtig gebouw vol bladgoud en buitengewone versiering. Omdat de dag nog niet helemaal om was, konden we ook nog het Castle Saint Angelo aanschouwen, wat voorheen het mausoleum van de Romeinse keizer Hadrianus was, maar nu vooral dient als uitzichtpunt over Rome. Het laatste halve dagje ben ik naar het Palazzo Massimo del Therme geweest, met enkele schitterende bronzen beelden en vooral veel grote mozaïekvloeren uit Pompei en Herculaneum. De tijd die ik had was iets te kort, maar het was desalniettemin zeer de moeite waard! Later die avond zijn we naar onze tweede bestemming gevlogen...

Eenmaal in Athene aangekomen, duurde het even alvorens we de Airbnb gevonden hadden (geen huisnummer was opgegeven), maar we hadden ditmaal een heel appartement mét twee slaapkamers en een wasmachine. Dat was bijzonder handig halverwege onze reis! Het bleek de dag erop een nationale feestdag te zijn in Griekenland. Veel attracties zouden dus mogelijk gesloten zijn, maar niets bleek minder waar. Sterker nog, veel van de plaatsen waar we naar toe wilden gaan, waren die dag gratis toegankelijk. Die dag zijn we achtereenvolgens naar de o zo bekende Akropolis (centrum van de westerse wereld ca. 2500 jaar geleden) geweest, waar nog enkele gerestaureerde gebouwen stonden van de glorietijd zoals de massale zuilen van het Parthenon, het Erechtheion, het theater of Herod Atticus Odeon en het Theater of Dionysus. Het Ancient Agora of Athens een eindje verderop bestond vooral uit ruïnes, maar er stond nog wel een zeer goed bewaarde tempel genaamd Temple of Hephaestus. Als afsluiter van de dag bezochten we het Akropolis Museum, waar een deel van het Parthenon en Erechtheion te zien zijn, maar ook beelden en - zoals altijd - mooie klassieke Griekse vazen. Het eerste Olympische stadion en het National Archaeological Museum of Athens waren de volgende dag aan de beurt. In het Panathenaic Stadium vonden de eerste Zomerspelen van 1896 plaats en is nog steeds een icoon van Athene! Dit stadion is op een Romeins stadion gebouwd, wat het nog een extra dimensie geeft. Het archeologische museum, rustig op de dag na de feestdag, herbergt de meeste schatten van de Griekse oudheid en vulde de rest van de dag, inclusief een batterij aan schitterende vazen en beelden. De laatste volledige dag in Athene zijn we langs de Temple of Olympian Zeus en de Arch of Hadrianus gehuppeld om vervolgens naar de oude, levendige markt Monastiraki te gaan, waar we enkele souvenirs hebben meegenomen. In de ochtend door de vlucht naar de volgende bestemming in een ander continent ben ik nog even verder gaan shoppen met succes.

Egypte....een nieuw continent voor ons en een hele belevenis! Op het vliegveld van Caïro aangekomen moesten we en visumsticker van $25 kopen om het land binnen te komen. Simpelweg geld verdienen voor de Egyptische overheid dus. Het hotel zou een taxi regelen (maar die kwam niet opdagen zo bleek later). Desalniettemin werden we omringd door al dan niet opdringerige chauffeurs die ons voor te veel geld wel wilden brengen. Na wachten en afdingen hebben we er eentje kunnen krijgen. De dag erop zijn we naar het Egyptian Museum of Antiquities gelopen en kregen we een betere indruk van de chaotische, rommelige stad. Het museum was zeer de moeite waard en we zijn er de hele middag geweest. Bijzonderheden waren de vele koning- en koninginnemummies uit de omgeving van Luxor en de inhoud van de tombe van Tutankhamun inclusief het alom bekende masker. Een klein deel van de collectie was ingepakt, want het nieuwe museum zou moeten openen in 2020 dichtbij de piramides van Giza, maar dat zal wel langer duren denk ik. De dag erna begon onze privétour die we geboekt hadden, te beginnen met de piramides van Giza. We kozen ervoor om een tocht te doen met een kameel en paard voor een aantal uur, wat redelijk goed ging behalve dat het paard me een keer eraf gooide zonder ernstige gevolgen gelukkig. De piramides waren indrukwekkend, maar ook de sfinx die we daarna een bezoekje hebben gebracht. Na slechts halve dag werden we weer in ons hotel gedropt, tot onze verbazing want de dag was nog lang niet voorbij en er was veel meer te doen, maar de tourgids had er geen zin in. In de late middag zijn we daarom maar terug gelopen naar de piramides voor een uitzicht op de grootste piramide op een terras. De dag erop waren we vrijaf en zijn we naar de Khan al Kalili souvenirmarkt gegaan, die voornamelijk bestaat uit nepproducten gemaakt in China in het noordelijke gedeelte en verkopers die het voor een dure prijs proberen te verkopen tenzij je weg dreigt te lopen. Maar wel leuk om te zien. We hebben ook hebben we twee moskees bezocht. In de laatste kregen we zelfs een gratis rondleiding van een aardige oude man, die ons vervolgens naar horen zeggen naar het echte gedeelte van de markt bracht. Teruggaan naar het hotel is uiteindelijk gelukt tijdens spitsuur (lang verhaal). Direct daarna werden we opgehaald voor een treinreis gedurende de nacht naar Luxor vanaf Caïro station....

Dat duurde ca. 12 uur en was nou niet ons favoriete gedeelte van de reis met enkele luidruchtige mensen om ons heen, maar we hebben toch iets kunnen slapen. We werden netjes opgehaald door een tourgids en naar het cruiseschip gebracht. Later die dag zijn we naar zowel de beroemde en grote Karnak en Luxor tempels gegaan, vol zuilen, beelden en afbeeldingen. Zeer de moeite waard! De dag erop was één van de meest memorabele dagen wat mij betreft. We zijn vroeg opgestaan voor een heuse luchtballonvaart tijdens zonsopgang boven de ruïnes aan de westkant van Luxor. Al was het maar 35 minuten in de lucht, net zoals de andere ca. 19 ballonnen, toch was het een mooie belevenis. En de dag was nog maar net begonnen, want nog die ochtend zijn de naar de vallei van de koningen gebracht om drie tombes te zien. Al waren de mummies weggehaald (in het museum in Caïro te zien), toch waren de muren vol kleurige Egyptische afbeeldingen met reliëf nog steeds adembenemend. De tempel van Hatshepsut volgde. Bijna volledig gereconstrueerd maar groot! Als afsluiter van deze dag zijn we kort gestopt bij de twee kolossen van Memnon. Weer de cruiseboot op zijn we naar het zuiden gevaren op het stille schip (motor was nauwelijks te horen) om de volgende dag twee tempels te bezoeken. Gedurende de dag zijn we naar de tempel van Horus in Edfu geweest, met paard en wagen ditmaal. Dit duurde ca. 20 minuten en we moesten daarna door een te drukke marktstraat slingeren met heel veel verkopers. De tempel was relatief jong met ~2100 jaar oud en heel goed bewaard met veel zuilen en afbeeldingen gehakt in de hoge muren. Na weer een stukje varen kwamen we aan bij de tempel van Kom Ombo rond de zonsondergang. Dit is een tempel gewijd aan de krokodil- en ook de valkgod, gebouwd ongeveer 2100 jaar geleden. Er waren ook veel gemummificeerde krokodillen te zien in een klein museumpje ernaast. De dag erop begonnen we erg vroeg, want we vertrokken met een busje om een uur of 4 naar de tempel van Abu Simbel, een tempel gewijd aan koning Ramses ll. Dat gebouw is voordat de dam van Aswan werd voltooid helemaal verplaatst na het in blokken zagen ervan naar hogere gronden omdat het anders onder zou lopen, net zoals 17 andere tempels overigens. Deze tempel was helemaal in het zuiden Egypte, op ca. 3 uur rijafstand van Aswan waar onze boot lag aangemeerd op het eindpunt. Mooie ervaring dat tempelcomplex, wat uit twee gebouwen bestond. De tweede was voor zijn koningin. Geen levende krokodillen gezien hier helaas, die alleen nog in zuidelijk Egypte leven. Na weer helemaal terug gereden te zijn, was het tijd voor de Philae Island tempel, waar we met een bootje naar toe moesten. Vergelijkbaar qua ouderdom met de Edfu tempel maar een stuk rustiger en ook kleiner. Blijkbaar is het leger van Napoleon hier nog geweest gezien de inscripties. Laatste stop die dag was de Aswan dam, die er voor heeft gezorgd dat er geen overstromingen meer zijn stroomafwaarts. Stroomopwaarts ontstond er een meer zodat tempels verplaatst moesten worden. 

Na dagen in het zuiden van Egypte te hebben vertoefd, zijn we op de nachttrein gezet naar Caïro, waar we vroeg in de ochtend weer aankwamen. Het programma voor die dag was ons lang onduidelijk, maar na meerdere malen vragen hebben we zelf maar een plan voorgesteld, ook omdat we de eerste dag in Giza te weinig hadden gezien. Daar zijn ze mee akkoord gegaan, wat een meevaller was. Het werd een drukke dag met een chauffeur en een gids, ditmaal wel privé zoals omschreven in de tour die we geboekt hadden. In zuidelijk Egypte waren er geen privégidsen voor ons vreemd genoeg. We zijn ten eerste naar de stapsgewijze piramide geweest (de oudste echte piramide!) en vervolgens naar de gebogen en de rode piramide. In de gebogen piramide konden we zelfs naar binnen sinds juli dit jaar. In een klein tunneltje gingen we eerst 80 m omlaag op onze hurken en toen tweemaal omhoog met trappen. Er warm en een goede oefening. We vonden geen schat, maar wel enigszins verrassend meer dan honderd vleermuizen. Als afsluiter hebben we korte bezoekjes gebracht aan een moskee en een kerk. Dat was het dan! De volgende dag vlogen we terug van Caïro naar Brussel via Casablanca in Marokko, waarna we de trein hebben gepakt naar Wezep. Een volledig dagje in Nederland hebben we gespendeerd met familieleden en ik ben nog even naar een vriend van me geweest. Van Amsterdam via Dublin zijn we zo weer in Minneapolis beland. Volgende keer meer over het vervolg van de reis naar onze nieuwe woonplaats: Tuscaloosa in Alabama.

Adiël

 

 

 
reis door de VS PDF Print E-mail
Sunday, November 10 2019 22:35
 
Hallo iedereen,
 
Het is alweer anderhalve maand geleden dat ik een blog online heb gezet. Dat komt deels omdat het toevoegen van foto’s momenteel niet werkt, maar ook door reisjes sinds half september sinds dat we terugkwamen van Hawaii. Omdat ik slechts voor 10% op papier werk momenteel en pas op 1 december begin met de nieuwe voltijdbaan in Alabama, hadden we voldoende tijd om iets te ondernemen. Daar komt nog bij dat we op dit moment geen appartement huren, dus we zijn min of meer gedwongen te reizen, haha. De tocht is half september begonnen in Berkeley (Californië) en zal eindigen in Tuscaloosa, Alabama op 20 november, wanneer we het huurhuis in kunnen.
 
Het eerste deel van de reis is een autoreis binnen de VS. We zijn al eens in Sequoia National Park geweest, maar we hadden nog weinig gezien van het aangrenzende Kings Canyon National Park. Een mooie gelegenheid om dat nu wel te doen, en het is slechts een uurtje of 4 van waar we woonden! Naast de indrukwekkende valleien waren er schitterende kleine watervallen/stroompjes en een aantal grote dikke sequoiabomen te zien in Kings Canyon. Al wordt dit park minder bezocht dan Sequoia, toch is het zeker de moeite waard. Mijn echtgenote was nog nooit in Death Valley National Park geweest en ik had daar ook nog lang niet alles gezien tijdens een kort veldwerkje in 2016. Die volgende bestemming was op een erg hete dag met maximaal ca. 45 graden! Gelukkig is onze Ford Focus niet oververhit geraakt. Naast schitterend gekleurde gesteentes en vegetatieloze valleien (het is een woestijn), hebben onze teentjes ook het laagste punt van Noord Amerika betreden. Juist daar was het het heetst, in dit opgedroogde zoutmeer. Zonnebrillen waren echt een vereiste!
 
Diezelfde dag nog zijn we helemaal doorgereden naar Las Vegas in de staat Nevada. Bleek dat ik me een dagje vergist had met het boeken van een Airbnb appartement dus we zijn een nachtje extra in Vegas geweest met een totaal van drie nachten. Na een lange nacht was het de beurt aan Red Canyon Rock State Park: een mooi park met - heel verrassend - rode rotsen. Ondanks dat het een relatief klein natuurgebied is, was het zeker de moeite waard. Na een rustige dag wederom zij we in de avond naar een Cirque du Soleil show geweest, maar de volgende dag was het tijd om weer een staatspark te bekijken. Valley of Fire State Park is relatief afgelegen en heeft ook veel rode gesteentes. Mooie foto’s geschoten daar. Nadien was het tijd om naar een nieuwe staat te rijden.
 
Overnachten hebben we gedaan in een cultuurhistorische huis (Victoriaans) voor drie nachten achtereen in het zuidwesten van Utah. Een nacht later zijn we noordelijk Arizona in gereden om Upper Antelope Canyon aan te doen. Een diepe sleuf in zandsteen van enkele honderden meters lang en tientallen meters hoog trok veel toeristen, ondanks de veel te hoge prijs die de Navajo stam er voor vraagt. Mooi, dat wel. Op de terugweg zijn we nog even naar Horseshoe Bend gereden en gelopen. Hier maakt de Colorado rivier een enorme knik (driekwart cirkel) en een diepe kloof in het gesteente. De volgende dag zijn we dan toch echt in Utah op pad gegaan, te weten in Zion National Park, waar we in 2010 ook al eens geweest waren tijdens een koude winter. Erg druk voor wat je te zien krijgt overigens, al zijn enkele wandelingen spectaculair. Net als in 2010 zijn we een dag later naar Bryce Canyon National Park gereden. Toen lag er sneeuw en was een gedeelte onbegaanbaar, maar nu was wandelen overal mogelijk. Wat mij betreft was dit één van de hoogtepunten van de reis door de VS. Adembenemende uitzichten op voornamelijk rode pilaren afgewisseld met wandelingen tussen deze zogenaamde hoodoos van tientallen meters hoog maakten dit tot een belevenis. Maar Utah had veel meer te bieden. Verrassend leuk was Capitol Reef National Park de dag erop. Het heeft weinig met een koraalrif te maken, maar wel met drie gesteentelagen die het landschap kleur gaven alsmede de wijngaarden.
 
Voor even hebben we Utah achter ons gelaten om twee nachten te verblijven in westelijk Colorado dichtbij Utah. Inmiddels waren we zo moe van het reizen en de wandelingen in de hitte dat we een echte rustdag hebben genomen. Net zoals wielrenners in een lange tour dat doen, met het verschil dat wij een auto hebben ;). Erg erg goed gegeten bij de Indiër die eerste avond in Colorado trouwens. De volgende dag hebben we het op 15 minuten gelegen Colorado National Monument aangedaan! Berglandschappen en kronkelende bergwegen domineerden onze dag. Een enkele roofvogel en wilde schapen kwamen ook min of meer gedag zeggen. Terug naar Utah in de avond.
 
Canyonlands National Park stond op ons programma. Dit is het park om te bezoeken als je van vergezichten met kloven houdt. Ik vond met name de natuurlijke brug waarachter zich enorme kloven begaven een letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van die dag. Natuurlijke  bruggen waren volop te zien de dag erop in Arches National Park. Dit bergachtige park bleek zelfs in eind september enorm populair te zijn en met recht. We kwamen pas later die dag aan bij Arches omdat we nog een aantal kloven hebben mogen zien in Dead Horse State Park, een park dat nogal vroeg dicht was de dag ervoor. Dit alles betekende dat we niet alles hebben kunnen doen in Arches. De ochtend daarop zijn we daarom aan de wandel geraakt naar de bekendste natuurlijke brug, de zogenaamde Delicate Arch. De lange wandeltocht was te doen en we hebben een aantal mooie foto’s kunnen schieten alvorens in de avond naar Salt Lake City te rijden in het noorden van Utah.
 
In deze stad zijn we drie nachten verbleven. Ten eerste om het natuurhistorisch museum te bezoeken, wat erg de moeite waard was omdat het erg interactief en goed opgezet was. Diezelfde dag nog zijn we naar de hoofdgebouwen van Mormonenland geweest en hebben zelfs een gratis rondleiding gehad. Een mormonentabernakel hadden we ook al eens gezien in Hawaii tijdens wederom een rondleiding. Het was vooral grijs in Salt Lake dus de dag erop was het wederom binnen blijven, en ditmaal hebben we entreegelden besteed aan een aquarium ten zuiden van Salt Lake. De volgende ochtend na de beroemde Olympic Oval (Winterspelen van 2002) rondgelopen te hebben, want schaatsen kon pas later op de dag, zijn we naar Idaho gereden....
 
Één van onze wensen was om naar Glacier National Park te gaan, maar een sneeuwstorm heeft dit verhinderd. Ook de dagen erna waren nog te veel wegen gesloten om het de reis naar het noorden van Montana reëel te maken. Een volgende keer wellicht. In plaats daarvan zijn we naar Yellowstone National Park gereden, een zeer goede vervanger en nog steeds mijn favoriete nationale park in de VS. Ditmaal hebben we wel de Grand Prismatic Spring, een enorm grote, vulkanisch aangedreven heetwaterpoel met velerlei kleuren, vanaf een heuvel gezien. Magisch! Eenmaal in de mooie Lamar vallei beland heb ik voor het eerst een zwarte beer (in de verte) gezien en later, nog verder weg, zelfs wolven die de bizonkuddes in de gaten hielden. De dag eindigde met sneeuw net zoals over een bergpas eerder die dag. Yellowstone stelt nooit teleur tot op heden. Op naar de volgende staat voor een rustdag met alleen rijden voor de boeg.
 
Montana is de volgende bestemming en wel het Mokashika State Park dichtbij Glendive. Het was heel rustig met enkele mooie uitzichten en hertjes! Later die dag reden we naar Theodore Roosevelt National Park in de staat North Dakota, een staat waar we beiden nog nooit geweest waren. Mooi park op een zonnige herfstdag met vergezichten, bizons, wilde paarden en de kleine maar o zo talrijke prairiehonden. Nog diezelfde dag zijn we in South Dakota beland, want daar is zoveel te zien. Dat was pas nadat we een cirkeltje hadden gelopen rondom Devil’s Tower in Wyoming. Deze vulkanische berg was en is van groot spiritueel belang voor de indianen, maar kan ook gewoon door iedereen bezocht worden (en beklommen indien gewenst). Ander opvallend feit: herten en eekhoorns daar zijn niet schuw.
 
South Dakota heeft veel te bieden en we hebben nog niet eens alles kunnen zien want een tweetal bekende grotten was gesloten. Toch hebben we ons vier dagen kunnen vermaken! De eerste dag was het tijd voor het kleine maar erg volle Black Hills Institute Museum, waar we ons een halve dag vergaapten aan alle fossielen. De rest van de dag was het goed vertoeven bij Mount Rushmore, waar de hoofden van vier voormalige, belangrijke Amerikaanse presidenten uitgehouwen zijn in een grote berg. Badlands National Park was de volgende dag aan de beurt. Veel klei-kalk heuvels, enkele bizons en wilde schapen lieten zich aan ons zien. Fraai park. De derde dag zat ook al snel vol. De Mammoth Site, waar Cristina lang geleden voor zes weken heeft gewerkt in de zomer, toonde nog steeds veel botten van vooral en uiteraard mammoeten. Een collega, die ook in Florida heeft gewerkt, heeft ons zelfs een privérondleiding gegeven achter de schermen. Custer State Park, waar normaal gesproken meer dan duizend bizons rondlopen, was de volgende halte. De bizons waren bijna allemaal gevangen voor een telling en preventief afschieten, maar rondom de schemering telden we wel meer dan 60 herten! Sommigen staken zelfs over, maar onze remmen werkten prima. Een tochtje over de bergpas met steile pieken maakte dit etmaal tot een uitzonderlijke dag. De laatste dag in South Dakota was anders dan iedere andere dag van deze reis. Geen nationaal park, geen staatspark, geen museum en zeker geen dag rust. We zijn op veldwerk geweest met mijn collega Jamie Brezina op zoek naar fossiele kreeftachtigen in zogenaamde methaan seeps op de vroegere zeebodem van ca. 75 miljoen jaar oud. Ik heb naar kreeftachtigen van dit soort kalkgesteentes al eerder onderzoek gedaan, maar ik heb nog nooit de mogelijkheid gehad om er zelf in te zoeken. We hebben op deze bijzondere dag tientallen fossiele kreeftachtigen gevonden met ons drieën. Noodgedwongen zijn we de volgende dag vroeg vertrokken naar de volgende staat.
 
Zo zijn we voor een sneeuwstorm uit gereden naar Cottage Grove in de staat Minnesota. Daar woont namelijk de zus, zwager en kleine neefjes van Cristina: Britta, Sean en de jongetjes Oliver en Simon. Die hebben we bezocht in de dagen erna. Dat stond al op het programma en het was goed om ze weer eens gezien te hebben. Ik zie mijn Nederlandse familie namelijk ongeveer net zo vaak of misschien zelfs ietsje meer dan dat Cristina haar familie ziet (eens per jaar). Onderweg naar Minnesota nog even gestopt bij Wal-drug en het Cornpalace. Een van de dagen in Minnesota heeft Cristina me meegenomen naar Carleton College, een erg hoog aangeschreven college waar ze haar bachelordiploma heeft gehaald. De andere dagen zijn we vooral binnen verbleven om met de familie te spenderen, uit te rusten, een internationale reis te plannen (jaja!) en om te werken in mijn geval net zoals af en toe mogelijk was gedurende de reis door de VS. In de volgende blog meer over de spannende internationale reis.
 
Later hoop ik foto’s in deze blog te plaatsen, wanneer deze functie weer werkt.
 
Doei,
Adiël
 
LAST_UPDATED2
 
opruimen en Hawaii PDF Print E-mail
Tuesday, September 24 2019 03:20

Hallo allen,

Het is lang geleden dat ik een blog heb geschreven, en dat heeft verschillende redenen.

Ten eerste was ik in onderhandeling over een contract voor een curator in paleontologie positie aan de University of Alabama en daar wilde ik niet zoveel over zeggen in een blog totdat alles in kannen en kruiken zou zijn. En dat is nu het geval. Vorige week heb ik officieel het aanbod geaccepteerd om in Tuscaloosa op 1 december aan de slag te gaan. Eind augustus hoorde ik al dat ze me een aanbod wilden doen, maar personeelszaken heeft tijd nodig om alles klaar te stomen en de onderhandelingen hebben een aantal weken gekost. Toch waren we er vrij snel uit, want sommige onderhandelingen kosten maanden in de wetenschap. Er is ook tijdelijk werk voor Cristina, want ze gaat een klas lesgeven vanaf januari, al is dat niet helemaal in haar vakgebied. Dit alles betekent ook dat we niet naar China gaan. We hadden een goed aanbod om daar voor veel geld aan de slag te gaan, maar we kiezen er toch voor om in de VS te blijven om verschillende redenen.

Tot 1 december blijf ik verbonden aan de University of California Berkeley, waar ik nu op deeltijdbasis aan de slag ben. Omdat het niet zoveel uren per week zijn en al het werk gemakkelijk van een andere plaats gedaan kan worden, wonen we nu niet meer in Albany, Californië. Die $2150 per maand aan huur kunnen we veel beter besteden. Cristina’s baan is al klaar sinds 1 augustus. Eind augustus hebben we veel tijd besteed aan het inpakken van ons appartement. We hebben niet alles ingepakt en een deel van het meubilair verkocht of weggegeven. Een deel van het meubilair kwam zelfs nog uit Ohio en is via Florida in Californië beland. Tussendoor heb ik mijn kantoorspullen ingepakt in 13 dozen. Op de 30e hebben enkele (te dure) verhuizers ons geholpen alles in een kubus in Oakland te krijgen. We hadden twee kubussen, maar alles behalve onze relatief nieuwe matrassen pasten erin. Die hebben we daarom af laten voeren om de twee kubus niet te hoeven betalen. De kubus staat nu opgeslagen in Oakland en zal in november naar Alabama komen.

Na dagenlang inpakken en ook nog werken voor mij waar mogelijk, waren we behoorlijk moe. Tijd om op vakantie te gaan dus! We konden onze auto bij de Nederlanders Cindy en Ivo parkeren voorlopig. We wilden allebei graag nog een keer naar Hawaii nu we nog aan de westkust van de VS wonen, dus eind augustus hebben we geboekt. Op 1 september zijn we vroeg in de ochtend vertrokken naar naar het grootste eiland van Hawaii genaamd Big Island of Kona. Daar zijn we 5,5 dagen verbleven, om daarna tot de 11e naar Oahu te gaan. Het was echt een geweldige vakantie (met onderhandelingen met Alabama tussendoor). September was net na het hoogseizoen en net rondom de start van het regenseizoen, al hebben we niet heel veel regen gehad gelukkig. Op het eerste, veel minder drukke eiland zijn we onder meer naar Hawaii Volcanic National Park gegaan voor twee dagen, snorkelen net voor de vlucht naar het volgende eiland, een waterval bezocht, vier stranden aangedaan en een botanische tuin binnengehuppeld. Normaal ben ik niet zo van de stranden, maar deze waren wel erg bijzonder: twee zwarte stranden met vulkanisch zand waarvan er eentje vorig jaar was gevormd, een groen strand van olivijn en een ‘normaal’ strand wat één van de topstranden ter wereld is volgens experts (zoek eens op Hapuna Beach) en wat best aardig was voor zonsondergang. Twee uur per strand is lang genoeg want niet elk strand was om bij te zwemmen door de enorme golven. Snorkelen was niet bij een echt strand, maar bij een rotskust genaamd Two Steps. Dat was geen succes voor mij, want mijn snorkel werkte niet goed en kreeg al snel te veel zout water binnen en heb dus niet zoveel vissen gezien. Even later toch weer geprobeerd, maar toen alleen met duikbril. Dat ging een stukje beter en heb zelfs dichtbij ca. 10 dolfijnen gezwommen, die af en toe boven kwamen en onder water goed te zien waren met de duikbril. Het nationale park was ook indrukwekkend, al stroomde er dit jaar voor het eerst in 35 jaar geen lava. In 2018 waren er enorme lavastromen, die een klein deel van het eiland verwoest achter lieten, maar sindsdien is het afgelopen met de rode pudding. Toch waren er nog voldoende activiteiten te doen in het park.

Op de 6e in de avond zijn we dus naar Oahu gevlogen (uurtje). Dat eiland is veel kleiner, maar veel dichter bevolkt en is niet meer vulkanisch actief zoals Big Island. Naast natuur is hier op cultureel gebied veel meer te doen. Wat te denken van het Polynesian Cultural Center waar we anderhalve dag zijn geweest. Daar waren allerlei shows en activiteiten te doen rondom de culturen op de eilanden in de Stille Oceaan. Een Japanse tempel, wandelingen naar Diamond Head State Park in het zuidwesten en de vuurtoren in het zuidoosten, Pearl Harbor en wederom snorkelen maakten de vakantie compleet. Diamond Head State Park was een flinke wandeling naar een berg, maar met een schitterend uitzicht over de grootste stad van Hawaii genaamd Honolulu en de oceaan. Pearl Harbor, aangevallen door de Japanners op 7 december 1941, was indrukwekkend met onder meer het gezonken USS Arizona Memorial schip dat nog steeds op de bodem ligt en nog te zien is vanaf een herdenkingsplatform er recht boven. Ook in Pearl Habor ligt tegenwoordig het USS Missouri oorlogsschip waar handtekeningen zijn gezet door de Japanners en de geallieerden waarmee de 2e wereldoorlog officieel ten einde is gekomen. Snorkelen in Hanauma Bay sloot de vakantie af voor de vlucht later die dag. Mijn snorkel en duikbril werkten ditmaal een stuk beter. Het was prachtig om zoveel en zoveel verschillende vissen te zien, maar ook nog levende koralen, zeeegels en een zeekomkommer. Al was het snorkelen maar een uur, het was mijn beste snorkelervaring. Een paar uur later vlogen we terug naar Californië, en we zijn twee nachten verbleven bij Cindy en Ivo alvorens het volgende avontuur van start ging. Daarover meer in de volgende blog.

Helaas geen afbeeldingen (probleemjes met uploaden op deze website).

Doei,
Adiël

LAST_UPDATED2
 
Lake Tahoe & Yosemite National Park PDF Print E-mail
Sunday, August 18 2019 23:27

Hallo iedereen,

In twee weken kan veel gebeuren en zo ook bij ons. Anderhalve week geleden ben ik via Dallas naar Alabama gevlogen om een praatje te geven op de universiteit van Alabama en diverse mensen te ontmoeten. Dat was erg leuk om te doen en heb ook het museum en de collecties gezien. Op vrijdag wilde ik weer terug vliegen, maar mijn eerste vlucht was geannuleerd. Met twee latere vluchten ben ik toch nog in San Francisco aangekomen. Ik stond als eerste op de wachtlijst voor beide vluchten en aangezien niet alle mensen hun vlucht haalden, ben ik toch nog in beide vliegtuigen beland en geland. Voor de tweede vlucht mocht ik zelfs in de eerste klasse zitten op rij 1. In de afgelopen 12 jaar heb ik in meer dan 100 vliegtuigen gezeten, maar nog nooit in de eerste klasse. Lekker ruim en meer te knabbelen en te drinken. Niet de meerprijs waard mijns inziens die in dit geval niet voor mij gold, maar wel aardig om een keer mee te maken.

De week erop zijn Cristina en ik op vakantie geweest. Niet ver weg, maar wel naar spectaculaire bestemmingen. Ten eerste zijn we voor anderhalve dag naar Lake Tahoe geweest op slechts drie uur rijafstand. Dit is een van de grootste meren in Californië en ook nog eens op grote hoogte (1900 m). 63 kreken/stroompjes komen hier tezamen terwijl er slechts één rivier het water weer afvoert naar lagere gebieden. Een populaire bestemming voor skiërs in de winter vanwege een piste, maar ook druk in de zomer. Wij hebben diverse wandelingen gemaakt naar een waterval en enkele meertjes. Zeker de moeite waard, maar de volgende bestemmingen een paar uur naar het zuiden overtrof dit zeer zeker. 

alt

Emerald Bay, een baai van Lake Tahoe.

De laatste vier dagen van de reis zijn we in Yosemite National Park en omgeving verbleven. Dat had ik vorig jaar al willen doen met mijn ouders maar dat lukte toen niet vanwege een fysiek ongemak. Gelukkig zijn we doordeweeks geweest voor het merendeel van dit bezoek, want het is enorm druk in de weekenden zoals we zaterdag konden zien. Het gesteente dat te zien is in Yosemite is diep in de aarde gevormd in een grote magmakamer, waarna het gesteente is opgeheven door gebergtevorming. De rivieren en ook de ijstijden inclusief gletsjers hebben de dalen gevormd en verder uitgeslepen. Enorme vergezichten, hoge bergen zoals de bekende Half Dome, hoge watervallen en de dalen maken dit park tot een van de bekendste vakantiebestemmingen in de VS met ~4 miljoen bezoekers per jaar. Supermooi om een keer gezien te hebben. Maar er is meer. De laatste dag kwamen enorme sequoia bomen op ons pad in het zuiden van het park. Niet zoveel en zo groot als sommige bomen in Sequoia National Park, maar nog steeds indrukwekkend met hun grootte en ouderdom van enkele duizenden jaren. Net ten zuiden van het park zijn er meer te vinden in Nelder Grove, waar we vervolgens naar toe zijn gereden op een deels onverharde weg. Een deel van deze enorme bomen was helaas in het verleden gekapt, maar er stonden nog een aantal sequoia’s naast de vele andere bomen zoals sugarcone pines en andere naaldbomen. In tegenstelling tot in Yosemite waren hier erg weinig mensen te vinden en dus was het lekker stil en ook nog eens gratis. Een mooie afsluiting van onze reis!

alt

Bij de Tunnel View met de Bridalvail waterval rechts en de Half Dome net boven mijn hoofd.

alt

De Grizzly Giant sequoia in zuidelijk Yosemite National Park heeft een doorsnee van ca. 8 meter. Wij lijken groter dan we in werkelijkheid zijn ten opzichte van de boom want we staan er meters voor.

Tot over twee weken,
Adiël

 
Lassen Volcanic National Park PDF Print E-mail
Monday, August 05 2019 07:25

Hallo iedereen,

Lassen Volcanic National Park! Daar zijn we afgelopen weekend geweest na vrijdagmiddag vertrokken te zijn. Het park is ca. 3:30 uur naar het noorden toe en dus hebben we een tweetal overnachtigen gedaan. Dichtbij het park was al niet meer mogelijk, maar nog wel in Redding, een klein uurtje er vandaan. Op zaterdag wilden we eerst naar brokken kalksteen met fossielen kijken dichtbij Redding, maar dat was helaas niet toegankelijk. We zijn daarna naar Lassen Volcanic National Park gereden, tot op een hoogte van ca. 2600 m waar je met de auto kon komen. In de twee weekenddagen hebben we een aantal mooie wandelingen gemaakt naar smeltwatermeertjes en watervallen. Het is een vulkanisch actief park en dus er waren warme modderpoelen en zwavelafzettingen te zien hier en daar, al was de mooiste niet toegankelijk. Overigens is het al meer dan 100 jaar geleden dat er een vulkaanuitbarsting in het park te zien was (wat directie aanleiding was voor het benoemen van dit gebied tot nationaal park), waarvan de sporen nog te zien zijn in het park (lees: stenen). Op zo’n hoogte lag nog sneeuw hier en daar (en heerlijk voor een verkoelende worp), ook al was het ruim boven de 20 graden overal waar we kwamen. Dat was overigens beter vertoeven overdag dan in Redding, waar het ca. 40 graden was. Leuk feitje: op de eerste dag kwamen we toevalligerwijs een collega tegen van het werk bij een van de meertjes. Het was niet enorm druk en op sommige plaatsen ver weg van het asfalt kon het fijn stil zijn. Wij vonden het zeker de moeite waard en hebben lang niet alles kunnen doen in twee dagen. Hieronder alvast een paar foto’s.

alt

Monzanita Lake, een van mijn hoogtepunten.

alt

Kings Creek Falls.

alt

Een deel van Sulphur Works met een klein beetje stoom op de voorgrond.

Zonder al te veel bijzonderheden was het lekker doorwerken in de afgelopen twee weken. Naast het reviseren van een artikel over parasieten en sporen daarvan, heb ik veel foto’s gemaakt van fossielen die later deze maand weer terug gaan naar diverse musea in de VS en Europa. En dan ben ik nog eens flink bezig geweest met een artikel over krabben uit de Jura en het Krijt, wat nu bijna af is na een kleine twee jaar werk. Voor het artikel over hurkkreeften samen met Cristina  (zie vorige blog) willen we proberen dit in de pers te krijgen. Daarvoor is het zeker geschikt, maar het is nog even de vraag of de persmensen van Berkeley happen. Zij kunnen elke week uit vele verhalen tegelijk kiezen. Volgende keer meer daarover wellicht. Het wetenschappelijke artikel zou al gepubliceerd zijn overigens, maar we hebben het uit kunnen stellen totdat een eventueel persbericht klaar is. En anders kan ik er zelf eventueel eentje schrijven, wat ik al een aantal keren eerder heb gedaan toen ik nog promovendus was in Ohio. Aankomende week vlieg ik overigens naar Alabama om daar een praatje te geven op de University of Alabama. Ook ga ik daar diverse mensen ontmoeten zoals te doen gebruikelijk.

Tot over twee weken met meer nieuws.

Doei,

Adiël

 

LAST_UPDATED2
 
Stanford PDF Print E-mail
Sunday, July 21 2019 23:27

Hallo vanuit Californië!

Voor het eerst in de afgelopen 12 maanden heb ik geen vliegreisje deze maand. Het is ook wel eens lekker om gewoon flink door te werken op eenzelfde plaats. Maar begin volgende maand staat er wel een reisje gepland, naar Alabama in dit geval en misschien komt er nog een reisje bij!

Een kleine twee weken heb ik eindelijk een praatje kunnen geven op Stanford University. Waarom eindelijk? Twee keer kon ik niet vanwege een reisje dat er ineens tussenkwam en een flinke verkoudheid. Het was leuk om enkele collega’s weer eens gesproken te hebben en goede feedback te krijgen op lopend onderzoek. De rest van de twee weken was het vooral werken aan lopend onderzoek om een aantal artikelen dit kalenderjaar de deur uit te krijgen en het maken van een verslag naar aanleiding van een bijzonder leuk onderzoeksreisje naar New York oktober vorig jaar. Dat verslag gaat over fossiele kreeftachtigen en sporen daarvan in het Late Krijt tijdperk in de Amerikaanse staat South Dakota op basis van museummateriaal. Over artikelen gesproken: onlangs is er een wetenschappelijk artikel van Cristina en ondergetekende geaccepteerd over hurkkreeften uit het Late Jura tijdperk van Oostenrijk. Dat deel van Europa lag toen onder water; zelfs koraalriffen waren alom te vinden daar. Enorm veel oude soorten hurkkreeften in of tussen de riffen en een deel had parasietaire zwellingen in de longen. De proefdrukken zijn inmiddels nagekeken en het verhaal zal mogelijk eind augustus of september gepubliceerd worden. Ik ben benieuwd naar de reacties van collega’s, al is het natuurlijk al gereviewd door twee specialisten.

alt

Het middelste gedeelte van Stanford University gezien vanuit de Hoover Tower. Dit is een van de rijkste en hoogst genoteerde universiteiten ter wereld. De campus is dan ook schitterend.

Het academische jaar loopt op z’n eind en dat betekent de laatste bijeenkomsten voor sommigen. Zo hebben we een biertje gedaan met postdocs afgelopen week tijdens een schitterende zomerdag – net zoals eigenlijk bijna alle zomerdagen hier. Dit weer geeft ook de gelegenheid om er af en toe op uit te trekken. Vorige week zondag zijn we naar naar een park ten noorden van Richmond geweest: Point Pinole Regional Shoreline. Mooie wandeling gemaakt langs de kustlijn van de San Pable Bay. Braampjes plukken en eten was er ook bij overigens! We willen in de komende periode ook nog enkele andere tripjes maken in Californië.

alt

Kijk eens wie hier aan de bramen zit? Er zaten zeker een aantal zoete exemplaren bij.

Tot de volgende keer rond 4-5 augustus.

Adiël

 
terug in CA PDF Print E-mail
Sunday, July 07 2019 21:56

Hallo,

Groeten vanuit Californië ditmaal. De vorige blog kwam vanuit Nederland net na de conferentie in Slovenië. De dagen erop was het zaak een aantal vrienden en familieleden nog zien toen het nog kon, inclusief een vriend die naar het buitenland ging vertrekken voor een aantal jaar voor zijn werk. Afgelopen 12 maanden heb ik het geluk gehad maar liefst viermaal in Nederland te zijn, maar dat is erg uitzonderlijk – dat is de afgelopen tien jaar nog nooit voorgekomen. Bovendien had ik die laatste dagen in Nederland een online sollicitatiegesprek en er moest natuurlijk gewoon gewerkt worden tussendoor aan enkele lopende paleontologische onderzoeken. Helaas kwam in mijn keel een flinke verkoudheid opzetten vanaf woensdagavond, maar mijn stem heeft zich toch redelijk gehouden tot de reis terug naar de VS op vrijdag. Via Dallas en Phoenix ben ik weer terug naar Californië gevlogen, een reisje dat meer dat ca. 26,5 uur duurde van deur tot deur. Twee keer overstappen was ditmaal de meest economische manier, want ik had behoorlijk laat geboekt ditmaal.

alt

Soms ga ik even ons kleine balkon op. Veel te luid (snelweg dichtbij) en winderig om lekker te zitten, maar wel leuk voor een uitzicht.

De dag na aankomst zou ik een telefoongesprek hebben voor een baan, maar dat gesprek kon gelukkig verzet worden naar de woensdag de week erop want het ging gewoonweg niet vanwege mijn stem/de verkoudheid. Zo’n reisje is een flinke optater voor een lijf dat een behoorlijke verkoudheid aan het bestrijden is. De dagen erop ben ik daarom in het appartement gebleven om daar verder te werken aan enkele spannende projecten over met name fossiele krabben. Naar het kantoor gaan zou onverantwoord zijn geweest met deze verkoudheid, voor mij en mijn omgeving. Donderdag 4 juli was een vrije dag vanwege de Amerikaanse onafhankelijkheid. Traditioneel was er veel vuurwerk, maar van het vuurwerk op die dag heb ik niet veel gezien, omdat er laaghangende bewolking te over was. De avond ervoor was er echter ook een vuurwerkshow ten noorden van ons die wel een stuk beter te zien was! De dag erna ben ik weer op kantoor geweest, de eerste maal in een ruime maand vanwege de reis naar Europa. Het was echter behoorlijk rustig en heb weinig collega’s gezien, enigzins tot mijn verbazing. Volgende week zal ik meer collega’s terugzien, al staan er ook andere activiteiten op het programma zoals wederom een sollicitatiegesprek en een dagje naar Stanford University om een praatje te geven en andere collega’s te ontmoeten.

Tot over twee weken, met zeker meer nieuws!

Doei,

Adiël

 

 

 

 
Slovenië PDF Print E-mail
Monday, June 24 2019 14:04

Hallo!

En dat was weer een reisje! Ik was al in Nederland, maar een ruime week geleden op zondag de 16e ben ik naar de hoofdstad van Slovenië, Ljubljana, gevlogen vanaf Schiphol. Maar in de week ervoor ben ik nog een aantal vrienden wezen bezoeken, eentje in het zuiden van het land en twee anderen in de regio Amsterdam. Met de eerste van die twee ben ik naar de Zaanse Schans geweest voor het eerst, met veel windmolens zoals bij de Kinderdijk. Best aardig voor toeristen als uitstapje tijdens een verblijf in Amsterdam. Bij de andere ben ik in de avond geweest in hartje Amsterdam, en heb daar ook kort overnacht want mijn vliegtuig naar Ljubljana ging al om 6:35 in de ochtend. Het was wel op vaderdag, en das was jammer, want ik was liever in Nederland gebleven, maar de conferentie begon officieel al maandag. Een kleine twee uur later op het kleine vliegveld aangekomen ben ik neergeploft op een stoel en ook nog dichtbij een stopcontact. Tot ca. 17 uur heb ik daar gewerkt aan een wetenschappelijk artikel over fossiele krabben. Tegen die tijd kwam Cristina aan vanuit Californië via twee tussenstops. 

De dag erna zijn we naar het natuurhistorisch museum van Slovenië geweest, op de fiets nog wel want die zaten zelfs bij ons erg goede Airbnb appartement in. Daar was namelijk de opening van de conferentie, waar we veel collega’s en vrienden weer eens hebben gezien op deze conferentie die eens in de drie jaar wordt georganiseerd ergens in Europa. De volgende dag mocht ik het eerste praatje geven, en ook nog eens een langer praatje op uitnodiging van de organisator. Dat was leuk en eervol om te doen. De mijne ging over diverse aspecten van de evolutie van Decapoda door de geologische tijd heen. Ook Cristina heeft die dag een praatje gegeven over nieuwe ontdekkingen in hurkkreeften van de Late Jura. De volgende dag zat weer vol met leuke praatjes en een afsluitend diner, maar dat was de laatste twee dagen van de conferentie anders met twee veldwerkdagen naar gesteenten van Miocene, Eocene, Laat Jura en Midden Trias ouderdom. Over het algemeen is er niet heel veel aan fossiele decapoden gevonden, maar ik heb er toch een aantal gevonden, allemaal in de Late Jura rifgesteenten.

alt

Laat Trias gesteenten op steile helling in het noorden van Slovenië.

Het weekend was het even tijd om bij te komen van de lange dagen inclusief avonden. Nou ja bijkomen was het eigenlijk niet, want het was zeker actief. We hebben de stad Ljubljana rondgelopen op de zaterdag en Bled en omgeving mogen zien op zondag. We hebben slecht een klein deel van Slovenië kunnen zien, maar het lijkt mij wel een aanrader voor een vakantie. Op maandag in de ochtend ben ik weer naar Nederland gevlogen en Cristina terug naar Californië. Op moment van schrijven zit zij nog in het vliegtuig. Wel vroeg opstaan met 3:45, maar het vliegtuig missen is ook zonde.

alt

Vanaf het kasteel van Bled met uitzicht op het kleine eilandje in het smeltwatermeer.

Groeten vanuit Nederland en tot over twee weken,
Adiël

 
Nederland PDF Print E-mail
Tuesday, June 11 2019 10:40

Hallo vanuit Nederland,

Na het reisje in China ben ik slechts een aantal keren op kantoor geweest. Dat kwam vooral omdat ik vanuit huis heb gewerkt vanwege verkoudheid en een flinke ook. Zelfs mijn goede pillen bleken nauwelijks effect te hebben, maar na een aantal dagen werd het gelukkig beter. Op zondag zijn Cristina en ik nog een schilderijtje met een waterval wezen maken in San Francisco. Een andere reden is dat ik vorige maandag al ben vertrokken naar Nederland voor deze zomer. Dat was een reis met twee overstappunten ditmaal, via Phoenix en Londen. Zonder vertraging ditmaal, maar wel in een matig vliegtuig en met een breed persoon naast me voor de langste vlucht die zich nog breder maakte door een kussen tussen zijn oksel te plaatsen! Over de prijs had ik niet te klagen overigens. Na aankomst kwamen mijn ouders me ophalen op Schiphol in de vroege avond. Normaal gesproken kom ik de ochtend of middag aan, maar omdat de reis langer was, werd het de avond ditmaal.  

In de dagen erna heb ik alle breurs/vriendinnen en de twee kleine neefjes gezien. Dat is dus inclusief de allerkleinste van drie weken oud, Tycho, en de inmiddels relatief grote Iven van nog geen jaar oud. Wat is die Iven al gegroeid ten opzichte van januari toen ik hem in België tijdens een familievakantie heb gezien. Kruipen is er nu ook bij. Voor de rest heb ik nog andere familieleden mogen zien in de afgelopen week tussen het werk door op bijvoorbeeld de Stakenberg en bij een nicht van me.

alt

Het spel van de ballen op een pad op weg naar de grote toren op de Stakenberg.

Tot over twee weken, wanneer we beiden in Slovenië zijn voor een wetenschappelijke conferentie over fossiele krabben en kreeften. Maar daarvoor heb ik er nog eentje. Daar ga ik niet het huis voor uit, maar ik geef een presentatie via het internet. In de volgende blog meer daarover.

Vr.gr.,

Adiël

 
reisje Azië PDF Print E-mail
Monday, May 27 2019 06:36

Hallo iedereen,

Hoe is het? Sinds dinsdag ben ik terug van een nieuw reisje. De bestemming was ditmaal Wuhan in China. We hadden gelukkig rechtstreekse vluchten vanuit San Francisco, maar het was nog behoorlijk lang met 12-13 uur vliegtijd. Eerder die week had ik visums opgehaald in San Francisco. In maart was ik hier al geweest voor een forum, maar nu is Cristina ook mee geweest. Donderdag vliegen en vrijdag in de vroege avond zijn we aangekomen, want we gingen 15 uur vooruit in de tijd. De dag erop, zondag, hebben we het rustig aan gedaan en de stad een beetje verkend. Zo zijn we bij het natuurhistorische Yifu museum, de Yellow Crane Tower en een deel van het East Lake park geweest. Ter afsluiting van de dag was er een voorstelling te zien in het theater met veel acrobatiek en water. Een poncho was heel erg nodig als je op de eerste rij zit! Een leuke en warme dag om even bij te komen. De dagen erna hebben we vooral met mensen gepraat, met name onder het genot van goed eten. 

alt

Uitzicht vanaf de Yellow Crane Tower in Wuhan, China.

Op de dag dat we aan zijn gekomen in China en mijn computer voor het eerst aanzette, was er een heuglijk e-mailtje. Mijn tweede kleine neefje van mijn kant, Tycho Klompmaker, was geboren eerder die dag! Hoera! Anderhalve week eerder dan was uitgerekend, maar hij was al een flinke kerel. Helaas kon ik er dit jaar niet bij zijn in Nederland zoals vorig jaar met Iven, maar ik kom over een paar weken al naar Nederland om het in te halen. In ieder geval hebben we al veel foto’s gezien.

Sinds dat we er weer zijn ben ik enkele manuscripten aan het reviseren. Eentje over kreeftachtigen die leefden rondom methaanbronnen in de oceaan samen met Amerikaanse en Japanse collega’s en eentje over hurkkreeften uit de Jura samen met Cristina. Daarnaast zijn er een tweetal verhaaltjes gepubliceerd met paginanummers nu: over een tweetal fossiele nieuwe kreeftachtigen uit Noord-Spanje en eentje over spieren en spieraanhechtigen in fossiele kreeftachtigen. Beide artikelen zijn gratis te downloaden in de komende 45 dagen!

De volgende blog komt niet uit Californië, maar waarschijnlijk uit Nederland. Ik vlieg namelijk daar naar toe om vervolgens naar een conferentie in Slovenië te gaan later in juni. Tot dan,

Adiël

LAST_UPDATED2
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL