Logo
 
Nederlands
Blog
Eerste dagen in VS PDF Print E-mail
woensdag, 13 augustus 2008 22:34
Hi,

Here we go...

Met de student (David) bij wie ik eerste nacht sliep ben ik eerst naar het gebouw gegaan waar mijn apartement zou moeten zijn. het was zondag en degene die het normaal zou moeten regelen was er niet, maar wel iemand anders. Mijn naam gezegd en kreeg eigenlijk prompt twee sleutels aangereikt. Morgen moest ik maar terugkeren voor de officiele papieren. Het kamernummer is 202 en bij binnenkomst stonden er tot mijn verbazing twee bedden ipv 1. Ook de kamer was veel groter dan verwacht. Niet 3 bij 6 maar na opmeten zelfs 3,5 bij 8,3 m (incl het keuken en badgedeelte). Ik had het kunnen weten en had ik al een beetje verwacht want in de VS schijnt alles groot te zijn (later meer daarover)...

Ook het pinnen met mijn Rabopas bleek te werken en dat ik toch wel fijn dacht ik zo....In de middag maar eens even wezen shoppen met Christina en wel op zijn typisch Amerikaans. Stap de grootste Walmart in de buurt binnen en en koop bijna alles wat je wil (electronica heb ik als een van de weinige dingen niet gezien). Ik en een supermarkt en zeker deze gaan niet echt samen, dus heeft de studente me heel goed geholpen is het grote, ruim opgezette doolhof. Bovendien heb ik alleen mijn benen en geen fiets en auto. Na een paar uurtjes was wel zo alles uitgezocht en de eerste noodzakelijke spullen als eten en pannetjes zijn wel geregeld evenals allerlei wasgerei. Was blij dat ik naar buiten kon. Eén voordeel was dat mijn portemonee een stukje lichter was want van geld hebben de Amerikanen minder begrepen dan de Europeanen. Briefjes van 1 dollar, centen, en geen briefjes van 50 kennen ze daar nauwelijk en worden meestal niet geaccepteerd. Niet gek dat er dan uit de geldautomaat een dik pakket met twintigdollarbiljetten rolt. Ook hebben de briefjes allen dezelfde kleur en zijn ze even groot. Lang leve de euro. Thuis alles uitpakken en koken maar.

 De volgende dag ben ik met David naar de bank gegaan om een rekening te openen. Ik had geen studentenkaart en dus gene rekening. Naar het studentcentrum en daar hadden ze in no time een pasje voor me klaar met een lelijke foto trouwens. Toen naar het apartement voor een bewijs dat ik er woonde (had de bank ook nodig) en om de officiele papieren in te vullen. En toen weer naar de bank. Rekening geopend en klaar is kees dacht ik....Daarna eventjes naar de McGilvrey Hall gegaan waar ik de komende tijd veel zal vertoeven want daar huist namelijk de Geologie afdeling. Ook zal ik daar nog een eigen bureautje krijgen zodat ik in alle rust kan werken.

De volgende dag ontdekte ik echter dan mijn op zowel de studentenkaart als op de bankformulieren niet echt goed was gespeld. Ik heb nog nooit van ' Kloapmaker'  gehoord...een tikfoutje dus. Terug naar de bank en daar is het verandert en ook nog eens terug naar het studentenservice. Kostte nogal wat tijd want ben maar eens gaan lopen om de weg te leren kennen. Ook zijn de afstanden tussen de universiteitsgebouwen enorm voor Europese begrippen. Loop 100 meter en kom bij de volgende aan en er zijn er tientallen...groots dus... Voordeel is dat ik een nieuwe foto kon nemen die veel beter was dan de eerste . Alles geregeld toch?
In de middag naar een laptop shop om eens te kijken welke ik zou willen na vooraf wat internetresearch te hebben gedaan. Die 20 inch schermen van Acer leken me wel wat maar die zijn helaas nauwelijks te krijgen in de VS. Dus moet ik de schermgrootte toch maar bijstellen naar 17 inch....dan kan ik de letters ook nog wel lezen . Ben namelijk 24 inch gewend en dan is 15 inch toch wel erg klein. Helaas waren niet alle laptops aanwezig maar ik heb in ieder geval een algemene indruk van de 17 inches. Een numpad blokje zit er wel bij in tegenstelling tot veel kleinere laptops. Nadeel van een groot scherm is het batterijverbruik: een 17 inch houdt het 2-3 uur vol zonder stroomtoevoer. Aangezien ik toch meestel ingeplugd zal zitten op het Amerikaanse lichtnet (met zijn andere stekkermaat) maakt dit niet zo heel veel uit.  

De dag erop maar weer eens naar mijn Huntington bank gegaan want het pasnummer van de studentenkaart bleek toch niet dezelfde te zijn als de vorige. Hierdoor zou ik met de studentenpas niet kunnen pinnen (tijdelijk totdat de echte arriveert). Ze zouden het regelen. Ik naar buiten met de pas toen ik klaar was maar die deed het toch niet...banken...
Ook ben ik flink aan het uitzoeken hoeveel nu een internationale transactie kost van mijn NL bank naar de Huntington account. Na een skype gesprekje met de Rabobank konden ze het me echter niet percies vertellen. Ook Huntington wist het niet precies. Voorlopig dan maar gewoon pinnen van mijn NL bankpas. Kost 1% koersopslag, hoeveel dat ook maar precies mag zijn. Hoe dan ook, ik kan bij geld komen en aangezien ik pas rond de 20e het eerste geld gestort krijg, is het handig om die dagen toch te kunnen overbruggen...

Ja en dan al het papierwerk van de Universiteit. Kost net zoals de visumaanvraag en het hele papierwerk om hier te komen veel tijd, zeker als je alleen je benen hebt om van de ene uithoek van de campus naar de andere te lopen om verschillende afdelingen te bezoeken. Gelukkig zijn de mensen hier heel aardig en proberen me zo goed mogelijk te helpen. Ik denk dat ik al een hoop heb gedaan voordat het introductieprogramma eigenlijk begint.

De eerste dagen bevallen me hier prima. Ik wordt goed geholpen door de vele aardige en behulpzame mensen hier, die heel goed snappen dat ik nieuw ben. Ook kan ik me heel redelijk verstaanbaar maken en het zal alleen maar beter gaan in de komende maanden. So far, so good dus. Amerika: groots in heel veel dingen, van parkeerplaats tot supermarkt.

Cheers
Adiël
 
Vertrek en reis naar VS PDF Print E-mail
dinsdag, 12 augustus 2008 22:06
Hoi,

De reis naar de VS, wat moet ik ervan zeggen. Het is gelukt!

Laten we bij het begin beginnen. Op 9-8-2008 ben ik vroeg in de ochtend vertrokken naar Amsterdam. Wat voor stratenmakers niet vroeg is, is voor mij wel vroeg want 4:50 horen mensen nog in bed te liggen.  Ik had sowieso weinig geslapen omdat ik de vorige dag bezig was geweest met opruimen van mijn kamer. Toen dat niet helemaal ging lukken ben ik in de avond toch maar mijn tas in gaan pakken. En een avond doen over een tas met spullen waarmee je een jaar moet doen is misschien ook niet zo verstandig achteraf. Je hoopt maar dat alles erin komt wat echt mee moet. Achteraf kan ik zeggen dat het allerbelangrijkste wel mee is gekomen gelukkig. Een ander punt om op te letten is natuurlijk het gewicht dat je mee mag nemen, te veel betekent namelijk een fikse boete dus de weegschaal heeft flink te leiden gehad op de 8e augustus. Berekend had ik dat ik 80 euro moest bijbetalen.

Vroeg op weg dus....Vaders, moeders, Bernie & Karin en Dominick gingen mee om te uit te zwaaien. Omdat het zaterdag én vakantie was, viel de drukte op de weg heel erg mee en al gauw kwam Schiphol in zicht rond rond 6:30. Waarom 6:30 als het vliegtuig pas 9:40 vertrekt? Dat komt omdat inchecken veel tijd zou kunnen kosten zei Aer Lingus (de Ierse luchtvaartmaatschappij). Achteraf viel het ontzettend mee want dat was met een half uurtje ook wel gedaan. De mensen van Schiphol hadden trouwens nog een verrassing in petto: geen 80 euro betalen....nou das was ook wel prima dacht ik zo.

Na afscheid van familie heb ik de gate van het vliegtuig kunnen vinden gelukkig.  Een tripje naar Dublin. Leuk vluchtje, Engelse kust gezien, over GB vliegen, bootjes zien in de Ierse zee en dan landen in de lichte regen. Eigenlijk ging de reis best snel en was het zo gebeurt. Er zat een jongedame naast me die iets soortgelijks ging doen maar dan voor een half jaar in Ierland op stage bij een bedrijf, dus dan ben je zo een uur verder.

Dublin....strenge controle. Bij het uitstappen moesten we gelijk het paspoort laten zien. Volgens mij is er onderweg toch echt niemand in of uitgestapt, dus laten we dit maar een verkapt Melkert-baantje noemen. Mijn baggage zou automatisch naar het goede vliegtuig naar Chicago (VS) worden gestuurd, dus daar had ik geen kind aan. Even laten zien dat ik er was bij de ' transfer'-balie en toen maar wachten (4,5 uur maar). Uiteindelijk toch maar naar uitgang gegaan en er weer in. Buiten stonden trouwens drommen Ieren in een klein gebiedje omgeven door witte lijnen te roken. Een hek eromheen en het zou een dierentuin zijn bij wijze van spreken. Ook in Ierland is de rookwetgeving diep doorgedrongen.

Het taxfree shopping gedeelte van Dublin airport is toch wel erg fraai hoor. Je moet letterlijk door diverse winkels lopen, je komt echte Ierse pubs tegen naast de gangen waar je in moet om je vliegtuig te halen. Sfeervol. Nou en toen het belangrijkste: kom maar eens langs de douane van de VS....een speciale ingang voor een gate of 4-5 markeerde het begin. Daar moest ik formulieren invullen zodat ze nog preciezer weten wie ik ben, wat ik kom doen en of ik ook weer terug ga. Na de tweede post was ik binnen en kon ik mijn vliegtuig gaan halen na de woorden 'well done' door een Amerikaanse functionaris. Wachten dus.....vele Amerikanen wilden terug naar huis van hun vakantie in Ierland. Sommige Ieren besloten om de VS eens te bezoeken en weer een ander vertrok voor een promotiestudie naar de VS.

Het vliegtuig vertrok licht te laat als ik het wel heb, maar ik had toch 3,5 uur overstaptijd dus wat maakt het allemaal uit. Deze keer zat er niet een Nederlandse naast me maar een Amerikaanse die het een en ander over de VS wist te vertellen. Verder was het een groot en luxe vliegtuig met honderden mensen erin. In ieder geval was het 7 rijen breed en ik zat aan het raam, net als op de vlucht van Amsterdam naar Dublin. Voor mij aan de achterkant van de stoel van degene die voor me zat, was een LCD schermpje te zien, waarop diverse spelletjes, filmpjes, muziekalbums en videoclips te zien waren. In ieder geval genoeg om 10X heen en weer om te gaan. Zelfs waar we precies waren, hoe snel we gingen (iets minder dan 900 km /u), hoe koud het buitenwas (vrieskou), hoogte (circa 12 km) hoe lang het nog ging duren etc was af te lezen. Dus ik heb me wel vermaakt op de reis, zeker omdat we ook nog eens eten kregen geserveerd op deze lange reis.
Was wel een beetje gaar na 8 uur in het vliegtuig, maar dan moet je ook maar niet steeds blijven zitten én wakker blijven.

Chicago: chaos. Geen tot weinig borden maar wijzende, gestresste mensen. Tot mijn grote opluchting kwamen de koffers van de band afrollen én waren ze nog heel. Bij United Airlines moest ik weer inchecken. Veel mensen hadden hun vlucht gemist en ook daarom was het druk voor de mensen achter de balie. Toch viel het mij nog erg mee. Na 20 min was ik namelijk al aan de beurt. Tassen weer op de band en toen weer wachten: het was blijkbaar veel soepeler gegaan dan ik had gedacht. Terminal 1 moest ik wezen, en dus moest ik een treintje pakken om er te komen, alwaar een Macedoniër me vroeg of we goed gingen. Deze rokende kerel wilde eens wat van de wereld zien en ging wat medische testen in Houston doen voor waarschijnlijk veel geld. Het is maar waar je zin in hebt zal ik maar zeggen.

Als je eenmaal in de VS bent, blijkt het veel minder moeilijk om door alle posten te komen van controle (handbaggage check-in) en paspoort. Minder posten in ieder geval. Helaas was de vlucht naar Cleveland wat vertraagd en de totale vertraging liep op tot ca. 15 minuten. Het liep al tegen de avond en was al donker toen ik vertok. Heel mooi om te zien hoe de stad Chicago heel goed zichtbaar vanuit de lucht. Licht overal licht, vooral in de straten. Dat was echter niet het enige licht was tientallen mijlen verderop waren donderwolken te zien. Bliksem verlichte van tijd tot tijd de omgeving aldaar. Geen gevaar voor het vliegtuig dus doortrappen maar. Dit vliegtuig was veel minder luxe en eigenlijk een (kleine) Opel Cadet vergeleken bij de (grote en luxe) Mercedes van de reis naar Chicago. Toen ik uiteindelijk in Cleveland landde regende het ook hier licht. Denk je dat je naar de zon gaat, kom je in de regen terecht.

Baggage ophalen. Is het allemaal goed gegaan in Cleveland? Bij de band waar ik bij ging staan, kwam geen oranje en groene koffer met rood-wit-blauwe riem voorbij. Ik naar de balie, bleek het dat ik bij de verkeerde was gaan staan ondanks dat ik dacht dat ik een persoon van hetzelfde vliegtuig herkende. Niet dus... Bij de juiste band waren ze er wel gelukkig, en nog heel ook! En toen kwam ik de studente tegen die me op kwam halen (Christina). Die reed me 50 mijl naar het zuiden naar David (andere student) waar ik de eerste nacht overnacht heb. Na een reisje van 24 uur kon ik de slaap toch wel goed vatten...

Hmhm...ik kan niet beloven dat ik over elke dag zo veel ga schrijven .

Doeg allemaal,
Adiël
Laatst aangepast op dinsdag, 12 augustus 2008 23:03
 
<< Start < Vorige 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 Volgende > Einde >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL