Logo
 
Nederlands
Blog
Vertrek en reis naar VS PDF Print E-mail
dinsdag, 12 augustus 2008 22:06
Hoi,

De reis naar de VS, wat moet ik ervan zeggen. Het is gelukt!

Laten we bij het begin beginnen. Op 9-8-2008 ben ik vroeg in de ochtend vertrokken naar Amsterdam. Wat voor stratenmakers niet vroeg is, is voor mij wel vroeg want 4:50 horen mensen nog in bed te liggen.  Ik had sowieso weinig geslapen omdat ik de vorige dag bezig was geweest met opruimen van mijn kamer. Toen dat niet helemaal ging lukken ben ik in de avond toch maar mijn tas in gaan pakken. En een avond doen over een tas met spullen waarmee je een jaar moet doen is misschien ook niet zo verstandig achteraf. Je hoopt maar dat alles erin komt wat echt mee moet. Achteraf kan ik zeggen dat het allerbelangrijkste wel mee is gekomen gelukkig. Een ander punt om op te letten is natuurlijk het gewicht dat je mee mag nemen, te veel betekent namelijk een fikse boete dus de weegschaal heeft flink te leiden gehad op de 8e augustus. Berekend had ik dat ik 80 euro moest bijbetalen.

Vroeg op weg dus....Vaders, moeders, Bernie & Karin en Dominick gingen mee om te uit te zwaaien. Omdat het zaterdag én vakantie was, viel de drukte op de weg heel erg mee en al gauw kwam Schiphol in zicht rond rond 6:30. Waarom 6:30 als het vliegtuig pas 9:40 vertrekt? Dat komt omdat inchecken veel tijd zou kunnen kosten zei Aer Lingus (de Ierse luchtvaartmaatschappij). Achteraf viel het ontzettend mee want dat was met een half uurtje ook wel gedaan. De mensen van Schiphol hadden trouwens nog een verrassing in petto: geen 80 euro betalen....nou das was ook wel prima dacht ik zo.

Na afscheid van familie heb ik de gate van het vliegtuig kunnen vinden gelukkig.  Een tripje naar Dublin. Leuk vluchtje, Engelse kust gezien, over GB vliegen, bootjes zien in de Ierse zee en dan landen in de lichte regen. Eigenlijk ging de reis best snel en was het zo gebeurt. Er zat een jongedame naast me die iets soortgelijks ging doen maar dan voor een half jaar in Ierland op stage bij een bedrijf, dus dan ben je zo een uur verder.

Dublin....strenge controle. Bij het uitstappen moesten we gelijk het paspoort laten zien. Volgens mij is er onderweg toch echt niemand in of uitgestapt, dus laten we dit maar een verkapt Melkert-baantje noemen. Mijn baggage zou automatisch naar het goede vliegtuig naar Chicago (VS) worden gestuurd, dus daar had ik geen kind aan. Even laten zien dat ik er was bij de ' transfer'-balie en toen maar wachten (4,5 uur maar). Uiteindelijk toch maar naar uitgang gegaan en er weer in. Buiten stonden trouwens drommen Ieren in een klein gebiedje omgeven door witte lijnen te roken. Een hek eromheen en het zou een dierentuin zijn bij wijze van spreken. Ook in Ierland is de rookwetgeving diep doorgedrongen.

Het taxfree shopping gedeelte van Dublin airport is toch wel erg fraai hoor. Je moet letterlijk door diverse winkels lopen, je komt echte Ierse pubs tegen naast de gangen waar je in moet om je vliegtuig te halen. Sfeervol. Nou en toen het belangrijkste: kom maar eens langs de douane van de VS....een speciale ingang voor een gate of 4-5 markeerde het begin. Daar moest ik formulieren invullen zodat ze nog preciezer weten wie ik ben, wat ik kom doen en of ik ook weer terug ga. Na de tweede post was ik binnen en kon ik mijn vliegtuig gaan halen na de woorden 'well done' door een Amerikaanse functionaris. Wachten dus.....vele Amerikanen wilden terug naar huis van hun vakantie in Ierland. Sommige Ieren besloten om de VS eens te bezoeken en weer een ander vertrok voor een promotiestudie naar de VS.

Het vliegtuig vertrok licht te laat als ik het wel heb, maar ik had toch 3,5 uur overstaptijd dus wat maakt het allemaal uit. Deze keer zat er niet een Nederlandse naast me maar een Amerikaanse die het een en ander over de VS wist te vertellen. Verder was het een groot en luxe vliegtuig met honderden mensen erin. In ieder geval was het 7 rijen breed en ik zat aan het raam, net als op de vlucht van Amsterdam naar Dublin. Voor mij aan de achterkant van de stoel van degene die voor me zat, was een LCD schermpje te zien, waarop diverse spelletjes, filmpjes, muziekalbums en videoclips te zien waren. In ieder geval genoeg om 10X heen en weer om te gaan. Zelfs waar we precies waren, hoe snel we gingen (iets minder dan 900 km /u), hoe koud het buitenwas (vrieskou), hoogte (circa 12 km) hoe lang het nog ging duren etc was af te lezen. Dus ik heb me wel vermaakt op de reis, zeker omdat we ook nog eens eten kregen geserveerd op deze lange reis.
Was wel een beetje gaar na 8 uur in het vliegtuig, maar dan moet je ook maar niet steeds blijven zitten én wakker blijven.

Chicago: chaos. Geen tot weinig borden maar wijzende, gestresste mensen. Tot mijn grote opluchting kwamen de koffers van de band afrollen én waren ze nog heel. Bij United Airlines moest ik weer inchecken. Veel mensen hadden hun vlucht gemist en ook daarom was het druk voor de mensen achter de balie. Toch viel het mij nog erg mee. Na 20 min was ik namelijk al aan de beurt. Tassen weer op de band en toen weer wachten: het was blijkbaar veel soepeler gegaan dan ik had gedacht. Terminal 1 moest ik wezen, en dus moest ik een treintje pakken om er te komen, alwaar een Macedoniër me vroeg of we goed gingen. Deze rokende kerel wilde eens wat van de wereld zien en ging wat medische testen in Houston doen voor waarschijnlijk veel geld. Het is maar waar je zin in hebt zal ik maar zeggen.

Als je eenmaal in de VS bent, blijkt het veel minder moeilijk om door alle posten te komen van controle (handbaggage check-in) en paspoort. Minder posten in ieder geval. Helaas was de vlucht naar Cleveland wat vertraagd en de totale vertraging liep op tot ca. 15 minuten. Het liep al tegen de avond en was al donker toen ik vertok. Heel mooi om te zien hoe de stad Chicago heel goed zichtbaar vanuit de lucht. Licht overal licht, vooral in de straten. Dat was echter niet het enige licht was tientallen mijlen verderop waren donderwolken te zien. Bliksem verlichte van tijd tot tijd de omgeving aldaar. Geen gevaar voor het vliegtuig dus doortrappen maar. Dit vliegtuig was veel minder luxe en eigenlijk een (kleine) Opel Cadet vergeleken bij de (grote en luxe) Mercedes van de reis naar Chicago. Toen ik uiteindelijk in Cleveland landde regende het ook hier licht. Denk je dat je naar de zon gaat, kom je in de regen terecht.

Baggage ophalen. Is het allemaal goed gegaan in Cleveland? Bij de band waar ik bij ging staan, kwam geen oranje en groene koffer met rood-wit-blauwe riem voorbij. Ik naar de balie, bleek het dat ik bij de verkeerde was gaan staan ondanks dat ik dacht dat ik een persoon van hetzelfde vliegtuig herkende. Niet dus... Bij de juiste band waren ze er wel gelukkig, en nog heel ook! En toen kwam ik de studente tegen die me op kwam halen (Christina). Die reed me 50 mijl naar het zuiden naar David (andere student) waar ik de eerste nacht overnacht heb. Na een reisje van 24 uur kon ik de slaap toch wel goed vatten...

Hmhm...ik kan niet beloven dat ik over elke dag zo veel ga schrijven .

Doeg allemaal,
Adiël
Laatst aangepast op dinsdag, 12 augustus 2008 23:03
 
<< Start < Vorige 31 32 33 34 35 36 37 38 39 Volgende > Einde >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL