Logo
 
Nederlands
Blog
Ouders op bezoek PDF Print E-mail
zondag, 06 mei 2018 23:18

Hallo,

Alweer bijna twee weken geleden op woensdagavond ben ik mijn ouders vanuit het werk komen ophalen. Via IJsland kwamen ze in de avond aan in San Francisco. Cristina was die week weg naar een conferentie in Nebraska dus het was rustig tot dan toe. Met het openbaar vervoer zijn we aangekomen in Albany en gelijk even naar de Chinees toe, want gegeten moest er worden alvorens in bed te stappen. De volgende dag was het bijkomen voor hen, plannen voor de rest van hun verblijf en boodschapjes doen. Ze wilden graag naar Yosemite National Park drie uur hier vandaan dat weekend. En zo zijn ze dan op vrijdag al vertrokken voor drie dagen. Zonder mij overigens want mijn knie is nog steeds herstellende en veel lopen gaat helaas nog niet, wat erg balen is. Cristina en ik gaan er nog wel een keertje naar toe later dit jaar of volgend jaar. Zondag was iedereen er weer: Cristina van de conferentie en mijn ouders van het nationale park. Toen was het ineens druk ons appartement met vier personen. Op maandag zijn we naar de univesiteit gegaan om mijn en Cristina’s werkplaats te laten zien, en de universiteit en de gelieerde botanische tuin te verkennen. Na de eerste activiteit ben ik in mijn kantoor blijven plakken vanwege bovengenoemde reden. Dinsdag ben ik wél de hele dag meegeweest naar Moss Landing, waar we een boottocht van 2,5 uur hebben gemaakt en 10+ bultrugwalvissen gespot hebben (naast de vele kwallen, otters en zeeleeuwen). Als enorme toegift kwam er nog een walvis onder de boot door zwemmen op de weg terug naar de wal. Het blijft mooi en was zeker een van de hoogtepunten. Diezelfde middag zijn we doorgereden naar Monterey en iets ten zuiden daarvan om de mooie rotskustlijn te bekijken, deels gehuld in witte en roze bloemen, bomen, (veel te tamme) vogels en eekhoorns, en zeeleeuwen. En zo vloog de week voorbij want de dag erna zijn we naar de rozentuin in Berkeley geweest, mijn oude woonplaats en nog enkele overzichtspunten van de omgeving. Dat was overigens ook mijn 35e verjaardag; voor het eerst in tien jaar heb ik die in bijzijn van mijn ouders kunnen vieren. De appeltaart was bijzonder goed overigens. De dag erna zijn mijn ouders in de beruchte Alcatraz gevangenis beland (vrijwillig nog wel), weer vrijgelaten en daarna doorgelopen naar de rode Golden Gate Bridge. Vrijdag was een rustigere dag voor hen met inpakken en zaterdag heb ik ze weer afgezet bij het vliegveld in San Francisco, met de auto ditmaal.

alt

Dit krijgt nog een walvisstaartje...

alt

Pannenkoeken op mijn 35e verjaardag. Foto: Cristina Robins

Het was een speciale vakantie aan de ene kant ook al kon ik niet al te veel doen, maar aan de andere kant kregen we in het eerste weekend te horen dan een oom is overleden na zes weken in het ziekenhuis te hebben gelegen. Je kan je voorstellen dat dit nieuws een heel andere draai aan de vakantie heeft gegeven. We hebben gezamelijk naar de rouwdienst kunnen luisteren in de nacht van woensdag op donderdag.

De komende twee weken ga ik weer normaal aan het werk. Mijn studenten zijn allemaal al klaar met hun onderzoek want het semester is zo goed als afgelopen. Daarom gaat de volledige focus op mijn eigen onderzoek met collega’s en het schrijven van beursvoorstellen. Twee relatief kleine maar competatieve beursvoorstellen om twee museums te bezoeken volgend academisch jaar zijn in behandeling; daar hoop ik meer over te horen deze maand. Over twee weken zitten we al in Washington DC voor een conferentie over kreeftachtigen, maar meer daarover in de volgende blog.

Doei,

Adiël

 
CalDay PDF Print E-mail
maandag, 23 april 2018 05:39

Hallo iedereen,

Na de avonturen in de vorige blog is het normale postdocleventje opgepakt, met vooral hard werken aan manuscripten samen met collega’s. Zo is een revisie over competitie tussen soorten in de oceanen vandaag de dag en in het verre verleden samen met mijn supervisor verstuurd. We wachten weer rustig af wat de reviewers er deze keer van vinden. Bovendien zijn enkele reviews afgemaakt om collega’s te helpen om hun werk nog beter te maken (wat gewoon vrijwilligerswerk is overigens, maar dat hoort erbij). En daarnaast zijn enkele andere wetenschapsverhaaltjes weer een stukske verder en verstuurd naar collega’s. Veel progressie dus!

Wellicht het leukste van de afgelopen twee weken was het feit dat Cristina’s werk in het prepareerlab hier in Berkeley in het nieuws is geweest. Samen met studenten worden vele fossielen van 15-20 miljoen jaar oud blootgelegd, waaronder walvissen, haaietanden, schelpen en zelfs een deel van een krab. Het meest uitgebreide nieuwsbericht is hier te lezen, maar het is ook op de landelijke CNN verschenen.

Een aantal dagen later na het nieuwsbericht van afgelopen week was het CalDay, de jaarlijkse open dag van de universiteit. Vorige jaren heb ik geholpen bij een tafel met fossielen van ongewervelden, maar dit jaar heb ik een praatje mogen geven over roofdieren in de oceaan van vroeger. 15-20 geinteresseerde mensen waren er, die ook nog een heel aantal vragen hadden. Het zijn mensen zonder (veel) wetenschapsachtergrond dus het was vooral mijn doel om een leuk verhaal te vertellen zonder al te veel details maar met een wetenschapssausje. Dit soort praatjes zijn altijd leuk om te doen!

alt

In de middagpauze zijn de fossielen goed te zien tijdens CalDay. Andere mensen aangesloten bij diverse museums van de universiteit hadden diverse bestaande dieren en planten tentoongespreid.

In het vorige blog stond het al even kort, maar mijn knie blijft me problemen geven en kan niet al te veel lopen op het moment zonder dat ik hem ga voelen vroeg of laat. Heb zelf een praatje bij een universiteit in de buurt moeten afzeggen helaas. Daarom heb ik vooral de taxi naar het werk genomen samen met Cristina. Niet een normale taxi, want dat is erg duur, maar een auto van een particulier die met een appje te bestellen is. Afgelopen maandag ben ik daarom na verwijzing van de dokter maar eens naar de fysiotherapeut gegaan. Maar mijn knie had toevallig net een goede dag en ben met enkele rek- en strekoefeningen naar huis gestuurd en hoefde niet weer te komen. Toch gaat het nog niet echt beter. Het herstel gaat waarschijnlijk een aantal maanden duren aangezien dezelfde knie twee jaar geleden ook al problemen gaf voor een tijdje.

Hopelijk gaat het deze week beter, want mijn ouders komen op woensdagavond aan in San Francisco voor een vakantie rondom mijn verjaardag. Daar zie ik erg naar uit en zij hebben zeker een vakantie verdiend, maar ik zal helaas een stuk minder (mee) kunnen doen dan dat ik had gehoopt. Over twee weken meer over het bezoek van mijn ouders. Tot die tijd flink doorwerken en alles in gereedheid brengen in het appartement. Cristina heeft een conferentie en zal pas halverwege het bezoek terugkomen.

Tot over twee weken!

Doei,
Adiël

 
Veldwerk in ZW VS PDF Print E-mail
maandag, 09 april 2018 01:09

Hallo iedereen,

Vanuit een zonnig Californië welkom bij deze nieuwe blog! Bij de vorige was ik in Arizona blijven steken tijdens het begin van het veldwerk in het zuidwestelijke gedeelte van de VS met vele promovendi en een aantal professoren. Vanuit het eerste hotel vervolgens naar de Barringer Meteor Crater gereden waar ca. 50.000 jaar geleden een steentje naar beneden is komen vallen en een krater van ca. 1.6 km breed achterliet. Mijn pet is daar ook achtergebleven vanwege de harde wind. Ik weet waar ie ligt, dus volgende keer kom ik hem weer ophalen :). Kort daarna naar Petrified Forest National Park. Niet alleen hebben we de hoogtepunten van dat park gezien (voor mij voor de 2e keer binnen twee jaar alweer), maar ook een rondleiding gekregen in de collectie van een promovendus ter plaatse. Vooral de gekleurde aardlagen in het park blijven indrukwekkend om te zien; ik zou daar best een dagje willen blijven zitten om te kijken.

alt

Keihard, letterlijk want deze fossiele boomstammen bestaan nu uit silica (net zoals veel zand op stranden).

Hotelkamer in voor het laatst, en de dag erop naar een steengroeve (Kinney) in New Mexico, met zeer mooi plantenmateriaal dat we verzameld hebben voor de collectie van het UCMP museum! Tentje opzetten daarna en in de ochtend werden we gegroet door een heuse roadrunner! Vervolgens naar de Carlsbed Caverns in New Mexico (ook bekend terrein voor mij). De lift deed het niet dus zijn we helemaal naar beneden en weer terug gelopen. Het is één van de grootste grottenstelsels ter wereld dus het duurde uren eer dat we er weer uit waren. Na een ritje naar Texas en een korte stop onderweg bij rifgesteente, was de luxe voorbij (geen douches meer) beginnend met het tenten opzetten in het Guadaloupe Mountains National Park in het westelijke gedeelte van Texas op behoorlijk hoogte (~1300 m). Het was meteen een stuk kouder in de avonden en nachten met temperaturen net iets boven het vriespunt, ook geholpen door de felle wind. Het opzetten van tenten in de hagel was niet ideaal. De volgende dagen hebben we de rifgesteenten van Perm ouderdom gezien middels lange wandelingen en daarna korte stops met spectaculaire gesteentelagen met bewijs van aardverschuivingen en wellicht aardbevingen. Het Guadaloupe Mountains National Park zelf is een nationaal park dus verzamelen was er niet meer bij. Na drie nachten weer inpakken en op weg terug naar Arizona, naar het Organ Pipe Cactus National Monument dat op de weg lag en waar het een stuk warmer was. Dit park in de Sonora woestijn is bijzonder, met al die metershoge cactussen, maar er waren ook zwarte weduwspinnen, schorpioenen en woestijnratten. Behalve in mijn tent uiteraard. De volgende dag op weg naar de Mecca Hills in zuidelijke Califonië, precies bovenop de beruchte San Andreas breuklijn. Daar had ik samen met een promovendus net voor het veldwerk nog een presentatie over gegeven voor de klas. Schitterende wandeling gemaakt door de enorm wijde en nauwe kloven met ladders en zelfs nog een ratelslang en vleermuizen gezien. De dag erop weer helemaal terug naar Berkeley, wat nu precies een week geleden is. Je ziet veel in het veld en dat soort ervaring kun je nergens anders opdoen. Bovendien is het een avontuurtje dus ik ga graag mee bij dit soort gelegenheden.

alt

Toch leuk wakker worden in het Organ Pipe Cactus landschap.

Het veldwerk heeft echter wel z’n sporen nagelaten want verkoudheid, een onwillige knie en later in de week buikproblemen zorgden ervoor dat ik een aantal dagen vanuit huis heb gewerkt afgelopen week. Tijdens het veldwerk komt van ‘normaal’ werken minder uiteraard, al heb ik wel veel kunnen lezen op de lange reizen van kampeerplaats naar kampeerplaats. Ondanks de ongemakken toch behoorlijke progressie geboekt in de afgelopen week en een revisie van een manuscript is bijna klaar. Over twee weken ben ik er weer! Dan hoop ik ook een aantal extra foto’s online gezet te hebben van de reis.

Doei,

Adiël

Laatst aangepast op maandag, 09 april 2018 01:14
 
Op reis naar het zuiden PDF Print E-mail
zondag, 25 maart 2018 05:39

Hallo iedereen,

 
Hier volgt een blogje vanuit een andere staat, maar later meer daarover. Afgelopen weken was het vooral werken aan een revisie die in april af moet kunnen geraken. Sterker nog, daar is vandaag ook nog aan gewerkt. In mijn vrije tijd ben ik samen met Cristina bezig met een verhaaltje over twee fossiele kreeften uit Spitsbergen als onderdeel van een veel groter verhaal met collega's in Europa, wat ook volgende maand af gaat komen. Helaas niets meer gehoord van permanente banen waarop gesolliciteerd is, dus we blijven waarschijnlijk nog een tijdje wonen in Californië. Dat is ook zeker geen ramp.
 
Het schema voor de zomer begint langzaamaan duidelijk te worden. Eind mei gaan we naar een conferentie over bestaande en fossiele kreeftachtigen in Washington DC. Een schitterende netwerkgelegenheid. Daarvoor heb ik een geldbeursje mogen ontvangen die binnen was gesleept voor studenten en postdocs door mijn vroegere proefschrift-adviseurs in Ohio, Rod Feldmann en Carrie Schweitzer. Daarnaast hoop ik in juli naar Parijs te gaan voor een grote paleontologische conferentie en daarna Nederland aan te doen. Maar zo ver is het nog lang niet.
 
Om een beetje in conditie te komen voor het veldwerkje in deze lentevakantie voor studenten, ben ik extra gaan fietsen in de weekenden naast het naar het werk fietsen. Vooral afgelopen weekend flink doorgetrapt op sommige rechte, vlakke stukken. Tot mijn verbazing voelde ik de achterkant van mijn bovenbenen de dag erop, wat heel lang geleden moet zijn geweest. Dat leek niet te komen door enkele bovenlichaamoefeningen in de sportschool na het fietsen. Het was wel lekker hoor dat fietsen op een breed loop/fietspad langs het water met uitzicht op de baai, een mooie woonwijk met bloemen en echte haven. 
 
Vandaag, zaterdag 24 maart, zijn we helemaal van Berkeley naar Kingman in Arizona gereden. Dat was een ritje vanaf 8 uur tot ca. 17:30 uur. We zijn in vier auto's met zestien personen. Morgen gaat het echte veldwerk beginnen. Nou ja, een dagje Petrified Forest National Park. Paleontologisch zeer verantwoord maar niet erg inspannend. De komende week gaan we door naar New Mexico, Texas en weer terug via zuidelijk Californië. Met de progressie van het veldwerk worden de voorzieningen ook steeds minder, want van hotelovernachtingen worden het kampeernachten met voorzieningen en dan zonder toiletten in de laatste nacht. 
 
Tot over twee weken met foto's van het veldwerkje.
 
Groeten,
Adiël
 
Nederland en weer terug PDF Print E-mail
maandag, 12 maart 2018 05:35

Hallo iedereen,

Ben alweer een weekje in Californië na het reisje naar Nederland. Twee weken geleden was een heftige week met de begrafenis van mijn laatste grootouder, oma Mulder. Zoiets is niet een dag maar meerdere dagen met condoleren de avond ervoor en de dag daarvoor mocht je ook nog langskomen voor met name de kleinkinderen. Dat laatste was op zondag toen ik in de ochtend ben aangekomen op Schiphol en opgehaald door breur Bernie. Tijdens die dagen zie je sommige familieleden voor het eerst in tijden (in ieder geval sinds juni), en voor sommigen zelfs vele jaren. Alles bij elkaar was het moeilijk en het heeft het natuurlijk een grote indruk achtergelaten. Het was goed om erbij te zijn, voor mezelf maar ook voor anderen. Zoals je zult begrijpen is er die korte week, want ik ben vrijdag al weer terug gevlogen, weinig anders van gekomen dan familiebezigheden. Het was die week bijzonder koud in Nederland, zelfs zo koud dat het geschaatst kon worden. Dat heb ik met mijn ouders kunnen doen voor een uurtje op het Veluwemeer op donderdag 1 maart. Dit soort gelegenheden zijn zeer bijzonder, niet alleen de datum en gezelschap, maar zo vaak ben ik niet in Nederland in de winter. Na 10+ jaar ben ik voor het eerst weer eens gevallen met schaatsen overigens. ;) Diezelfde avond inpakken voor vertrek van de volgende ochtend, en ben op het vliegveld afgezet door mijn ouders.

alt

Op het Veluwemeer bij het aantrekken van de schaatsen met een snijdende wind. Vaseline op de gezichten hielp denk ik want zo koud had ik het eigenlijk niet. Prachtig ijs overigens....kuch.

In het vliegtuig weer flink aan de slag gegaan met artikelen lezen en schrijven. Maar er was meer te doen. Vooral de tweede vlucht van IJsland naar San Francisco was prachtig. Groenland en Canada lagen er wit bij, en vele bergen, ijsvlaktes, gletsjers en bevroren rivieren kwamen langzaam in zicht en weer uit beeld. Deze schilderachtige landschappen had ik vorige zomer ook al gezien, dus wederom een stoeltje aan het raam geboekt.

Afgelopen week moest ik er weer even inkomen. Niet aleen vanwege de jetlag, die overigens best meeviel voor beide richtingen, maar ook vanwege de gebeurtenissen van de week ervoor. Voor 6 maart had ik toegezegd een lesje over te nemen voor een klas hier aan de University of California Berkeley. Twee professoren konden namelijk niet. Dat was mijn eerste les in jaren overigens. Het kostte toch best wat voorbereidingstijd, maar het was zeker leuk om te doen! De studenten zijn top hier en dat merk je meteen aan hun vragen en de antwoorden op mijn vragen. Die 80 minuten waren dan ook zo voorbij, zelfs zo snel dat het niet allemaal afgekomen is. De rest van de week heb ik weer normaal onderzoek gedaan inclusief het preparen van fossielen die waren aangekomen. Op vrijdag heb ik de werkweek afgesloten met een biertje met enkele collega-postdocs. Zondag was het weer mooi hier en dus nog even lekker wezen fietsen en daarna de sportschool in. Wil toch graag een beetje beter in conditie raken nu het veldwerk in Arizona, New Mexico en westelijk Texas als onderdeel van een klas eraan komt over twee weken. Gaat leuk worden, en hopelijk kan ik het volgende blogje online zetten net voordat ik vertrek op zaterdag de 24e.

Doei,

Adiël

Laatst aangepast op maandag, 12 maart 2018 05:39
 
in Nederland PDF Print E-mail
maandag, 26 februari 2018 12:35

Hallo iedereen vanuit Nederland,

Net zoals in de winter van vorig jaar ben ik even weer in Nederland sinds zondagochtend. Ditmaal niet voor een gesprek voor een baan, maar voor iets heel anders. Mijn laatste grootouder, oma Mulder, is overleden, iets wat er al lang aan zat te komen vanwege ouderdom en ziekte. Na een tante is dit het tweede overledene in de familie deze maand. Zaterdag heb ik wel het vliegtuig gepakt naar Nederland om onder meer de begrafenis bij te kunnen wonen. Ik ben dankbaar dat ik oma nog zo lang heb mogen kennen. Ook al woon ik in de VS sinds 2008, heb ik oma toch een paar maal per jaar kunnen bezoeken. Ik hoop dat ik mijn ouders en andere familie ook een beetje steun kan geven in de korte periode dat ik hier ben.

Vrijdag vlieg ik weer terug naar Californië. Het werk gaat door en ik heb vier studenten die elke week langskomen om onderzoek te doen. Qua solliciteren heb ik Skypegesprekken gehad. Er zijn veel minder banen dit jaar dus ik heb nog geen uitnodiging gehad voor een gesprek op een campus zoals vorig jaar. Sterker nog, diverse afwijzingsemails komen binnen, als je al bericht krijgt. De kans is aanwezig dat er niet veel uit gaat komen dit jaar, maar het seizoen is nog niet helemaal voorbij. Qua onderzoek kan ik aan de slag met een revisie van één verhaal dat eind december was verzonden. De reviewers waren positief over het algemeen, maar hadden ook diverse commentaren zoals verwacht. Nu gaan we kijken of het allemaal op te lossen is in de komende maand.

Tussen het onderzoek door keek ik graag naar de Olympische Spelen in de afgelopen weken. Dat is bijna niet mogelijk want alles is in de nacht. Toch heb ik een paar schaatsafstanden kunnen zien omdat die in het weekend vielen en niet al te laat waren. Zo heb ik afgelopen vrijdagnacht nog de bijzonder spannende 1000 m voor mannen gezien. Wat een mooie ritten op het einde met goud voor Nederland op 4 honderdsten van een seconde! Shorttrack heeft me positief verrast deze Spelen. Het zal over vier jaar niet veel anders zijn qua uitzendtijden overigens, want dan is dan in Peking.

Over schaatsen gesproken. Het vriest hier nu ook in Nederland waardoor buiten schaatsen heel snel mogelijk zou kunnen zijn aan het eind van de week...Ik zal me er waarschijnlijk niet aan wagen overigens.

Tot over twee weken, dan weer vanuit Californië,

Adiël

 
Studenten PDF Print E-mail
zondag, 11 februari 2018 23:41

Ha,

Afgelopen weken heb ik nog een aantal studenten gesproken over hun sollicitaties voor diverse onderzoeksprojecten in ons vakgroepje waarop ze gesolliciteerd hebben. In totaal zal ik vier nieuwe studenten begeleiden dit semester, waarvan er al twee zijn begonnen. De andere twee beginnen aankomende week na hun gesprek van afgelopen week. Aangezien er eentje van vorig semester door gaat, begeleid ik nu vijf bachelorstudenten die elke week tot maximaal 1 dag langskomen voor onderzoek. Qua uren is het ruim meer dan vorige semesters dus ben benieuwd hoeveel tijd erin gaat zitten en hoe het allemaal zal gaan met hen. Verder weinig gehoord van mijn eigen sollicitaties tot nu toe, al heb ik eind van de week wel een Skype gesprek met een universiteit in de VS. Verder alles prima op het werk, en we zijn nog steeds bezig met een beursvoorstel. Daartoe heb ik een telefoongesprek met een verantwoordelijke van de overheidsinstantie die daar over gaat gesproken op donderdag. Dat was een nuttig gesprek.

alt

In deze boom zitten veel gaten en in een deel van die gaten zit zelfs een eikel. Een specht is hier heel druk mee geweest om een voorraadje aan te leggen in Pinnacles National Park.

Een ronduit slecht bericht kreeg ik ruim een week geleden op zaterdag over een plotseling overleden tante. Dat was moeilijk de afgelopen week en hield me bezig. Ik heb haar tijdens de bruiloft van mijn broer Bernie juni vorig jaar voor het laatst gezien, even vrolijk als ze altijd was. Vanwege de grote afstand ben ik niet naar Nederland gevlogen voor de begrafenis. Dit is niet de eerste keer in de afgelopen bijna 10 jaar dat ik nu al in de VS zit dat een oom of tante komt te overlijden, maar het blijft toch lastig om het van afstand te beleven.

Voor de afleiding van deze omstandigheden en voor normale ontspanning, volg ik behoorlijk wat sport en tv-programma’s, waaronder een aantal Nederlandse programma’s zoals Expeditie Robinson en Wie is de Mol. Van de Olypische Winterspelen in Zuid-Korea kan ik weinig zien helaas want het merendeel vindt plaats in de nacht voor ons in Californië. Van de schaatsafstanden kan ik eigenlijk alleen de 5000 m mannen zien op een redelijke tijd, en dat heb ik dan ook gedaan gisteravond laat met onder meer een mooie gouden race van Sven Kramer. Zo goed als vier jaar geleden in Rusland zal het niet gaan, want 64% van de medailles op de schaatsafstanden zal een unicum blijven, maar hopelijk blijft het goed gaan! Go Nederland!

Tot de volgende keer over twee weken,

Adiël

 

 

 
beursvoorstel PDF Print E-mail
maandag, 29 januari 2018 01:00

Hallo allemaal,

Vorige blof schreef ik over een conferentie in San Francisco, maar ik ga er naar nog eentje dit semester. Samen met Cristina vlieg ik naar een conferentie over levende en fossiele kreeftachtigen in Washington DC in mei. Daar kunnen we een hoop nieuwe collega’s leren kennen want veel biologen hebben we nog nooit persoonlijk ontmoet. Dit is ook een mooie gelegenheid om een museum te bezoeken en enkele fossielen nader te bekijken voor lopende projecten. Nu nog het reisje boeken. De rest van de zomer moeten we nog plannen, en is deels afhankelijk van de banensituatie. Er zijn nog diverse permanente en tijdelijke banen waar ik al op gesolliciteerd heb of nog op ga solliciteren waar ik een kans op hoop te maken. Daar valt bijvoorbeeld een baan in Texas onder waar ik een telefoongesprek mee had twee weken geleden.

alt

Hoog in de bergen op ca. 800 m zagen we deze Californische condors eind vorige maand in Pinnacles National Park. Deze beesten, met een spanwijdte van maximaal 3 meter, waren uitgestorven in het wild, maar nu vliegen er weer tientallen rond in het park.

In de afgelopen weken ging veel tijd zitten in het verder schrijven van een onderzoeksvoorstel in samenwerking met mijn supervisor en collega’s elders. Dit werkje hopen we begin februari af te ronden om zo gereviewd te kunnen worden in de eerste helft van het jaar. Dat zijn heel grote beursvoorstellen (qua geld), en het is heel goed om met het schrijven daarvan meer ervaring op te doen. Realistisch gezien is de kans heel klein dat het gefinancierd gaat worden in deze eerste ronde, en we hopen er daarom op dat de reviewers het in ieder geval een goed voorstel vinden. Dat zou namelijk een reden zijn om het nogmaals in aangepaste vorm te versturen later dit jaar of in 2019.

Afgelopen week hoorden we dat maar liefst 21 beachelorstudenten zich hebben aangemeld voor in totaal vier onderzoeksprojecten die mijn supervisor en ik elk semester aanbieden. Een record! Er zaten veel goede studenten tussen en ik heb er al met drie gesproken op vrijdag. Ze deden het allemaal goed tijdens de sollicitatiegesprekken van een half uur. Elke student had echter meerdere sollicitatiegesprekken dus het is afwachten hoeveel het aanbod voor maximaal een dag per week zullen accepteren. Deze week hoop ik er nog met een aantal te spreken. Ik vind het leuk om met diverse studenten aan enkele projecten te werken, en hoop er weer zo’n vier tot vijf te begeleiden net zoals vorige semesters.

Tot de volgende keer!

Adiël

 
Conferentie San Francisco PDF Print E-mail
maandag, 15 januari 2018 01:52

Hallo iedereen,

De tweede conferentie van het academische jaar stond op het programma van 4-7 januari. Geen vliegreis weg maar gewoon in San Francisco. De bus naar SF (aan de andere kant van de baai) stopt direct voor ons appartmentencomplex dus je bent er met een klein uurtje al. Dit was vooral een conferentie voor biologen, maar ditmaal waren er ook enkele sessies voor/door paleontologen. Omdat het dichtbij was en een aantal andere leuke sessies waren, ben ik gegaan. Voor veel studenten is het een ideale conferentie omdat het buiten het semester valt en zed us geen klassen hoeven te missen. Via de postdoc vereniging waar ik lid van ben hier op de universiteit was er een eenmalig beursje om alle kosten te dekken gelukkig want registratie kost al zo honderden dollars. De laatste dag was mijn presentatie over het voorkomen van parasitaire zwellingen in fossiele tienpotigen door de tijd heen, waar ik vanaf de zomer aan heb gewerkt samen met Amerikaanse, een Nederlandse en een Italiaanse collega. De presentatie ging goed en ik kreeg een mooi aantal vragen toen bleek dat de volgende presentator er niet was. Al snel daarna ging overigens een (vals) alarm af dus het aantal vragen bleef beperkt daardoor. Daarna heb ik geluncht met enkele biologen die ook kreeftachtigen bestuderen dus heb weer wat nieuwe collega’s leren kennen, inclusief één die deze parasieten in de huidige kreeftachtigen bestudeerd. Ik vond het een geslaagde en leuke conferentie. Op naar de volgende die ofwel in mei of in de zomer zal zijn.

alt

Flink wolken zijn gearriveerd in januari, met soms een dagje regen, maar nog geen lekkages dit jaar zoals vorig jaar. Avondrood, mooi weer aan boord gaat niet altijd op.

Na de conferentie was het weer terug naar kantoor. Het semester begint officieel pas op dinsdag dus het was nog behoorlijk rustig afgelopen week, al ben ik maandag thuis gebleven om even uit te rusten. Later deze maand komen waarschijnlijk een aantal van mijn bachelorstudenten terug om hun onderzoek op te pakken, en ik hoop op een aantal nieuwe studenten. Deze maand staat vooral in het teken van het klaarstomen van een groot beursvoorstel die we met een aantal collega’s af hopen te krijgen in de eerste week van februari. Dat zal heel druk worden, want ik zal een groot gedeelte ervan voor mijn rekening gaan nemen (omdat hier mijn toekomstige salaris van betaald zou kunnen worden). De eerste vijf pagina’s van de maximaal vijftien zijn klaar en collega’s zijn nu aan zet. De twee artikelen die eind vorig jaar zijn verzonden, zijn nu bij reviewers dus daar hoeft even niets aan te gebeuren. Wel blijf ik actief op de banenmarkt en had vrijdagochtend een Skype gesprek en aankomende dinsdag een telefoongesprek. Op het eind van de maand zijn nog een aantal banen waar ik op ga solliciteren.

Tot over twee weken!

Adiël

 
Pinnacles National Park PDF Print E-mail
dinsdag, 02 januari 2018 04:11

Hallo allemaal,

Ten eerste een gezond 2018 toegewenst! Afgelopen twee weken was behoorlijk hectisch. Ten eerste was er een normale werkweek in de week voor kerst en oud en nieuw met nog maar eens een kerstdineetje (de vierde). In die weken heb ik flink gewerkt aan een aantal artikelen, want wilde er graag twee verzenden voordat 2018 zou beginnen. Dat is ruimschoots gelukt voor een artikel over competitie tussen soorten in de oceaan door de tijd heen, in samenwerking met mijn supervisor hier. Voor dat andere artikel is het ook gelukt maar wel iets later op oudjaarsdag. Dat artikel, op uitnodiging van een collega uit Polen voor een speciaal boek, gaat over fossiele kreeftachtigen (Crustacea) in de diepzee, met name daar waar methaan omhoog kwam borrelen wat gebruikt wordt door bacteriën, wormen en schelpen. Daar komen ook veel kreeftachtigen op af, en zo zijn dat echte hotspots van leven in de grotendeels kale zeebodem. Erg leuk artikel om aan te werken, waarbij een Japanse en Amerikaanse collega ook een bijdrage hebben geleverd. Hopelijk worden beide werkjes in 2018 gepubliceerd. 

De week na kerst zijn we er een paar dagen op uitgetrokken naar Pinnacles National Park, 2,5 uur ten zuiden van waar we wonen. Dit was een vulkanisch actief gebied in het verleden, wat nu te zien is aan de enorme pilaren van vulkanisch gesteente van vooral roodachtig gesteente genaamd rhyoliet. Er waren echter ook twee grotten te verkennen, waarin we zaklampen nodig hadden en soms moesten bukken om onze weg te kunnen vervolgen. Vooral de tweede dag was het flink wandelen, met 500 m hoogteverschil langs steilwanden en zwevende condors. Ander bijzonder wild dat we hebben gezien zijn een roadrunner, kwartels, specht, coyote, en een bobcat (een soort lynx). In de lente moet het nog een stukkie mooier zijn als het groen is en de veelkleurige bloemen eindelijk water hebben gekregen na de regens vroeg in het jaar. Het gaat inderdaad regenen aankomende week. Zeker de moeite waard; vond het mooier dan dat ik had gedacht.

alt
Een foto uit Pinnacles National Park, dichtbij het reservoir aan de zuidkant van het park.

Zoals aan gememoreerd in de vorige blog, nog even kort terugblikken op 2017. Het was absoluut geen saai jaar. Dat begon al vroeg met vier sollicitatiegesprekken in januari t/m maart. Dat leverde helaas niets op om diverse redenen. Wat wel wat opleverde was een gesprek over een permanente verblijfsvergunning voor mij in San Francisco in februari samen met Cristina. In mei hoorde ik dat ik een geldbeursje had gescoord voor onderzoek in Europa in de zomer, inclusief veldwerk in Cyprus en collectieonderzoek in Nederland, Wenen en Florida. Echt erg mooi! Nog mooier qua werk was het artikel gepubliceerd in Science. Voor wie dat weinig zegt: dat is iets wat veel wetenschappers toch wel graag wil halen. In de zomer in Nederland hebben Cristina en ik de bruiloft van breur Bernie en Karin kunnen bijwonen; zeker ook één van de hoogtepunten. Gelukkig was er ook nog enige tijd om een aantal vrienden en familieleden te bezoeken in de zomer. Dit jaar ben ik maar eenmaal verhuisd: eind juli zijn we op de 4e in plaats van de 11e verdieping gaan wonen in hetzelfde appartementencomplex, vanwege de jammerlijke verkoop van het andere appartement door de eigenares. Voor de rest was het druk met wetenschap en studenten begeleiden met hun onderzoek. Tot zover 2017 in een paragraaf.

Aankomende week heb ik een conferentie in San Francisco, dus daarover later meer.
Tot de volgende keer over twee weken,
Adiël

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL