Logo
 
Nederlands
Blog
praatje in Santa Cruz en brand PDF Print E-mail
zondag, 22 oktober 2017 03:30
Ha,
 
Deze blog komt vanuit de staat Washington en de stad Seattle. Hier zijn we afgelopen vrijdag geland om een conferentie van de geologische vereniging van Amerika bij te wonen. Niet alleen bijwonen overigens, want zowel Cristina als ik geven een praatje, en een bachelorstudent van me presenteert een poster. De conferentie begint zaterdag en eindigt op woensdag, waarna we direct terugvliegen op die avond. We gaan veel collega's uit onder meer Ohio en Florida weer zien en hopelijk veel leuke praatjes en posters zien, en hopelijk ook iets van de stad nu we er toch zijn, al is daar waarschijnlijk weinig tijd voor. Mijn praatje over competitie tussen dieren in de oceaan heb ik al tweemaal kunnen oefenen voor een publiek. Afgelopen dinsdag voor 'Fossil Coffee' en de week ervoor in Santa Cruz als onderdeel van veel langer praatje over interacties tussen oceaanbeesten zoals dus competitie, maar ook predatie en parasitisme.
 
Die dag in Santa Cruz was een mooie! Ben in de late ochtend vertrokken met de auto maar nog steeds was het langzaamrijdend verkeer in het eerste gedeelte. Een kleine twee uur later was ik er en heb nog even de rotskust kunnen zien. De campus is gelegen ten noorden van het stadje en omgeven door een sparrenbos in de heuvels. Nog nooit eerder gezien en erg mooi. Op de 5e parkeerplaats vond ik een plaatsje en daarna heb ik mijn praatje gegeven na enkele gesprekken met faculteitsleden. Na afloop nog Indisch gegeten met collega paleontoloog Matthew Clapham en één van zijn studenten, wat zeker leuk was.
 
Op de heenweg naar Santa Cruz verdween de rook uiteindelijk. Waarom? Het wijngebied ten noorden van ons (Napa en Sonoma Valley) staat al een tijdje in brand zoals groots op het nieuws is geweest. De rook komt ook onze richting op, wat duidelijk te ruiken is. Sommige mensen hadden veel last van hun luchtwegen en diverse mensen liepen met stofkapjes. Heb het ook een keer geprobeerd op de weg terug naar huis met de fiets, maar vond het maar niets. Gelukkig was het afgelopen week een stuk beter gesteld met de luchtkwaliteit, ook al woedt het vuur in het noorden nog steeds.
 
alt
Het enige voordeel van zo'n brand zijn wellicht de aardige rode zonsondergangen. Foto genomen van ons balkon.
 
Inmiddels heb ik er nog een bachelorstudente bij voor een onderzoeksproject voor een aantal uren in de week. Eén student die afgelopen semester begonnen was heeft toch besloten door te gaan waardoor ik er nu vier heb. Ondanks dat mijn supervisor op papier hun begeleider is, is hij er bij eentje echt direct betrokken bij want bij de andere drie heeft het onderzoek direct te maken met werk dat ik zelf een aantal jaar geleden heb gedaan en waar nu een vervolg op komt. Één van de studenten van afgelopen semesters presenteert overigens de poster op de conferentie. Zo zie je maar dat dit soort onderzoek, wat voor de studenten vaak een eerste mogelijkheid is om kennis te maken met onderzoek, kan leiden tot meer als de resultaten er veelbelovend uit zien.
 
Tot slot gaan we dit jaar niet rond de kerst naar de ouders van Cristina in Kansas, maar ditmaal rondom Thanksgiving eind november. De twee neefjes en hun ouders Britta en Sean uit Minnesota zijn er dan ook. We gaan van dinsdag tot dinsdag wat iets langer is dan dat we officieel vrij krijgen voor Thanksgiving, maar mijn werk is niet plaatsgebonden dus dat mag geen probleem zijn. De vluchten direct rondom Thanksgiving zijn ook peperduur, en een paar dagen later vertrekken scheelt honderden dollars met z'n tweeën.
 
Dat was het voor deze keer. Volgende keer over twee weken meer over deze jaarlijkse conferentie en Seattle.
 
Groeten vanuit Seattle,
Adiël
 
wetenschap PDF Print E-mail
zondag, 08 oktober 2017 20:27

Hoi,

Daar ben ik weer na twee weken! Deze weken heb ik veel op kantoor gezeten om diverse onderzoeksprojecten vooruit te stuwen. Een groot project over (sporen van) roofdieren in de oude oceanen heeft weer een update gekregen, maar dat duurt nog even voordat dit af is. Een project over de bewaring van spieren én spieraanhechtingen in fossiele tienpotigen is ook een stukje verder. En momenteel ben ik bezig met het klaarstomen van een manuscript over competitie tussen dieren in oceanen voor een hoogaangeschreven blad. Daarnaast is er werk gedaan aan het project waar ik deze zomer en in Florida aan heb gewerkt: de parasieten in tienpotigen door de tijd heen.

De laatste twee projecten zijn onderdeel van een praatje dat ik dinsdag ga geven aan de University of California Santa Cruz. Dat is een praatje voor de faculteit waar ik een aantal maanden geleden voor ben uitgenodigd. Tegelijkertijd kan ik daar (verder) kennismaken met enkele collega’s die overlappend onderzoek doen. Kost een dagje + de tijd om een praatje ik elkaar te zetten, maar het is leuk om te doen. Gedeeltes van dit praatje zal ik over twee weken en begin januari weer presenteren op wetenschappelijke conferenties. Twee vliegen in één klap dus.

De meeste praatjes die ik geef op universiteiten, althans die in 2017, zijn voor een mogelijke baan. Het sollicitatieseizoen is nu echt aangebroken. Er zijn drie sollicitatiepaketten verstuurd en er gaat er nog eentje de deur uit over een paar dagen. In de komende maanden zijn er nog een aantal deadlines. Het gaat minder tijd kosten dan vorig jaar denk ik, want er zijn minder posities beschikbaar, zeker in de VS. Dat is zeker jammer omdat mijn CV nu beter is dan ooit volgens diverse mensen door het artikel in het blad Science.

Co-auteur van dat verhaal en mijn huidige supervisor Seth Finnegan heeft een kleine twee weken geleden heel goed nieuws gekregen. Alle faculteitsleden hebben voor zijn aanblijven gestemd. Als diverse comité’s hogerop in de universiteit er ook zo over denken (wat waarschijnlijk is) dan krijgt hij een permanente positie en de daaraan gekoppelde promotie. Dat zou natuurlijk geweldig zijn voor alle mensen (studenten, postdocs, etc.) die in zijn onderzoeksgroep werken want zo houdt het niet op te bestaan. We hebben het al voorzichtig gevierd met een biertje of twee. Hopelijk horen we in de lente meer goed nieuws. Hij is een erg goede supervisor en onderzoeker en we hopen allemaal dat het goed komt.

alt

Een drankje op vrijdagmiddag om het goede nieuws te vieren.

Over twee weken ben ik bij een conferentie in Seattle in de staat Washington, waar zowel Cristina als ik een praatje geven en om diverse collega’s te ontmoeten. Ik zal trachten om dat weekend een blog online te zetten voordat de conferentie begint.

Doei,

Adiël

Laatst aangepast op zondag, 08 oktober 2017 20:32
 
reisje naar Florida PDF Print E-mail
maandag, 25 september 2017 03:22

Hallo iedereen,

De schade van de orkaan Irma bleek relatief mee te vallen in Gainesville (Florida). Hier zou ik namelijk een week naar toe gaan voor onderzoek in het Florida Museum of Natural History, dat nu omgedoopd is tot het Florida Museum overigens en waar ik ruim drie jaar heb gewerkt alvorens hier in Berkeley te beginnen. Van vrijdagnacht de 16e op zaterdag 17e ben ik van San Francisco via Charlotte (North Carolina) naar Gainesville gevlogen. Het is bij dommelen gebleven in het vliegtuig. In Gainesville waren de vele omgewaaide bomen bijna allemaal opgeruimd en ook ondergelopen gedeelten van de stad waren leeggepompt of het waterpeil was alweer gezakt. Collega en collectiedirecteur Roger Portell is me komen afhalen van het vliegveld. We zijn gelijk het museum ingedoken om daar aan de slag te gaan, want hij is er ook vaak in het weekend om al zijn werkzaamheden af te krijgen. De eerste nacht heb ik in zijn enorme huis mogen overnachten en ook de laatste nacht, maar de vijf nachten ertussen heb ik in het Reitz Union Hotel geslapen op 5 minuten loopafstand van het museum. De andere nachten was het namelijk al vol in dat hotel vanwege American footbalwedstrijden van het universiteitsteam. Om zo dichtbij te verblijven van het museum was heel fijn want ik kreeg ook een steutel om het museum in te kunnen en zo dus verder te gaan in de collecties in de avonduren. Het doel van dit bezoek was om te kijken hoeveel parasitaire zwellingen er nu te vinden zijn in fossiele krabben en kreeftencollecties van diverse perioden in de aardse geschiedenis om te weten te komen of deze zwellingen nu meer of minder voorkomen door de tijd heen en wat dit dan betekent. De gebruikte collecties in Florida heb ik overigens deels zelfs verzameld gedurende mijn tijd daar, maar ik heb ook een collectie uit Jamaica gebruikt die Roger heeft gevonden. Je zou zeggen dat het tellen van het aantal individuen met zwellingen snel gaat, maar daarvoor moeten de fossielen wel helemaal zichtbaar zijn. Daarom heb ik honderden individuen geprepareerd met een hogedruknaaldje wat helpt om het gesteente rondom de fossielen te verwijderen. Dan ben je al zo een paar dagen verder. Bovendien moesten nog veel individuen gedetermineerd worden, en het liefst op soortniveau natuurlijk. Kost ook dagen. Tussendoor nog diverse mensen gezien en gesproken, waaronder mijn vroegere supervisor Michal Kowalewski, met wie ik nog een aantal projecten heb lopen. Het was een heel druk en leuk weekje waarin alles toch is afgekomen en ik heb ook lekker gegeten overigens. Afgelopen zaterdag ben ik weer terug gevlogen en heb in het vliegtuig kunnen werken aan een tweetal reviews en de data uit Florida.

alt

Deze boom in Gainesville op de campus van de Universiteit van Florida heeft de orkaan overleefd, maar veel takken en bladeren niet. Opvallend genoeg hangt spaans mos er nog wel aan.

De avond voordat ik naar Florida ging, op donderdagavond, ben ik nog naar een concert geweest in Berkeley op 5 minuten van mijn kantoor. Echter, die dag heb ik vanuit huis gewerkt omdat er weer demonstraties zouden zijn op de universiteit tegen bepaalde conservatieve sprekers, en dus mogelijk rellen zoals eerder dit jaar. Maar in de avond was het weer rustig en heb een mooi rockconcert van een Italiaanse en een Nederlandse band bij kunnen wonen. In de komende weken zal het nog wel onrustig blijven vanwege mogelijke demonstraties, zoals ook vandaag op zondag, al is het vandaag zonder problemen verlopen zo las ik net in een email. Ik doe in ieder geval niet mee met dit soort activiteiten die op onrust kunnen uitlopen.

Tot over twee weken!

Adiël

 
Point Reyes PDF Print E-mail
maandag, 11 september 2017 04:26
Hallo iedereen,
 
Na een aantal weken hard werken met relatief weinig vrije tijd, was het zondag tijd om er een dagje op uit te trekken. We zijn naar Point Reyes National Seashore geweest, ruim een uur naar het noordwesten. De ingang van het park ligt op de beruchte San Andreas breuk die de Noord-Amerikaanse van de Pacifische aardplaat scheidt. Het park schuift langzaam naar het noorden toe, wat letterlijk te zien is na flinke aardbevingen. Veel bekender is Point Reyes om de natuur en spectaculaire rotskusten. We zijn naar de vuurtoren en rotskusten geweest waar ook tientallen zeeolifanten lagen te bakken in een temperatuur van zeker 25 graden. Lekker enkele wandelingen gemaakt en uitgewaaid in het nu dorre landschap. Dat zal in de lente anders zijn als de regens het landschap veelkleurig zullen maken. Een mooie reden om nog eens te gaan, en bovendien hebben we slechts een deel van het park gezien.
 
alt
Om de vuurtoren te bereiken moet je 308 treden naar beneden. En weer naar boven dus. Sommige mensen zoals Cristina gaan uit hun dak als ze weer (bijna) boven zijn. 
 
De meeste jaren ga ik slechts naar één conferentie, maar dit academisch jaar zeker naar twee. Er is namelijk een conferentie in San Francisco begin januari, waar met name biologen maar ook een groepje paleontologen op afkomen. Waarom je onderzoek niet eens presenteren voor een ander publiek om zo hopelijk nog meer mensen te leren kennen? Bovendien wilde ik nog graag dit academisch jaar mijn onderzoek over parasitaire zwellingen in fossiele krabben en kreeften presenteren. Daar heb ik vooral deze zomer onderzoek naar gedaan op Cyprus, in Wenen en in Nederland. Voor dit onderzoek, gesponsord door de Paleontological Society, moet ik nog wel naar Gainesville in Florida eind deze maand. Of dit door kan gaan is de vraag vanwege de orkaan Irma die over de stad Gainesville raast momenteel.
 
Het semester is weer in volle gang. Praatjes op dinsdag, genaamd Fossil Coffee in een museumzaaltje, zijn weer begonnen alsmede praatjes voor de hele faculteit elke donderdag. Van het museum heb ik vorig jaar financiële ondersteuning gehad om naar een conferentie te kunnen. Net zoals een jaar geleden heb ik voor hun website een verhaaltje geschreven over onlangs gepubliceerd onderzoek (een soortgelijk verhaaltje zal binnenkort ook verschijnen in het Nederlandse blad Grondboor & Hamer overigens).
 
Afgelopen week zijn twee van mijn studenten verder gegaan met onderzoek waar ze vorig semester mee gestart zijn. Leuk om ze weer te zien en bij te praten. Ben zeer benieuwd naar hun resultaten aan het einde van het semester want de voorlopige resultaten aan het einde van vorig semester zagen er veelbelovend uit. Wellicht krijg ik nog twee studenten om te begeleiden overigens. Ons labgroepje is compleet nu een nieuwe postdoc, Peter Smits, is begonnen. Het belooft weer een leuk (en druk) jaar te worden.
 
Tot over twee weken met hopelijk verhalen over Florida,
 
Adiël 
Laatst aangepast op maandag, 11 september 2017 04:29
 
Rijbewijs PDF Print E-mail
zondag, 27 augustus 2017 22:03

Hallo allen!

Anderhalve week geleden heb ik mijn Californisch rijbewijs gehaald! Daartoe ben ik met de fiets naar een kantoor gegaan drie km hier vandaan en heb een theorie-examen afgelegd (zoals iedereen die al een rijbewijs van een andere staat heeft of een eerste rijbewijs wil scoren). Na flink studeren ben ik ruim geslaagd daarvoor (je mocht 6/36 fout hebben en had er twee niet goed). Een oogtest moest ook gedaan worden, maar dat was geen probleem met een brilletje op. Even later heb ik een papieren bewijs meegekregen, maar eind afgelopen week kwam het echte plastic kaartje binnen. Hij ziet er mooi uit, mooier dan die van Ohio en Florida vind ik. Na rijbewijzen Ohio en Florida, is dit al het vijfde of zesde rijbewijs in de VS in de afgelopen negen jaar. Dat komt omdat de verloopdatum van het rijbewijs in met name Florida steeds gekoppeld was aan het einde van een werkvisum. Dat is gelukkig nu niet meer het geval want ik heb nu een permanente verblijfsvergunning. Ook al moet die na twee jaar weer verlengd worden, toch is mijn nieuwe rijbewijs gewoon vijf jaar geldig tot mijn verjaardag in 2022. Ik ben er blij mee!

Afgelopen week op maandag zou het zonnig weer worden tijdens de zonsverduistering volgens de voorspellingen, ook al is het nogal mistig en bewolkt geweest in de afgelopen weken. Helaas bleken de weersvoorspellers er flink naast te zitten want het was gewoon bewolkt. Het werd wel ietsje schemerig (75% van de zon was geblokeeerd door de maan in ons gebied) rond 10:15, maar verder was er niets van te merken. Zo zijn ontelbare duizenden speciale brilletjes voor niets gekocht in vele delen van Californië en elders in de VS. Toen hebben we maar naar een scherm gekeken in de bibliotheek waar een complete zonsverduistering in de staat Oregon te zien was.  

alt

Zonsverduistering op het scherm. 

Afgelopen week is het semester weer begonnen. Iedereen is er weer behalve een nieuwe postdoc Peter Smits die aankomende week gaat beginnen. Ook de Nederlandse faculteitsleden Ivo en Cindy zijn er weer. Volgende week beginnen alle wekelijkse praatjes. Na inlezen in de afgelopen weken, ben ik begonnen met een training om meer te leren over collectiemanagement en -werkzaamheden in het University California Museum of Paleontology, drie verdiepingen lager dan mijn kantoor. Daartoe doorloop ik veel aspecten van dit vakgebied. Afgelopen week heb ik een doos met fossielen gecheckt en labels geprint voordat ze in de collectie komen te liggen. Voor mijn eigen onderzoek ben ik diverse fossiele krabben, geleend uit Wenen, aan het preparen in een lab in het museum waar Cristina ook werkt. Het is best ontspannend werk voor een uur of twee zo nu en dan. Verder waren twee Poolse collega’s in diverse delen van California in de afgelopen weken voor veldwerk. Gisteren waren ze in ons gebied en heb daarom met ze gedineerd. Voor een boek waar één van die collega’s de redacteur is, schrijf ik een hoofdstukje over kreeftachtigen dus daar hebben we het gelijk over gehad. Later meer daarover.

Tot over twee weken vanuit zonnig Californië.

Adiël

 

Laatst aangepast op maandag, 11 september 2017 04:30
 
Cursussen PDF Print E-mail
maandag, 14 augustus 2017 04:58

Hallo!

Maandag de 31e juli hebben we de sleutels van het oude appartement afgegeven bij de beveiliging, want de huisbazin besloot om maar niet te komen opdagen. Het nieuwe appartement heeft een balkonnetje en staat niet de gehele middag en vroege avond in de zon. Hierdoor is het een stukje koeler in de woon- en slaapkamer want airconditioning, zoals we in Florida hadden, is er niet. We zijn nog dozen langzaamaan aan het uitpakken. De slaapkamer is klaar, en nu een deel van de woonkamer nog. Het appartement is beter uitgerust en dus zijn we er best tevreden over voorlopig. Nu maar eens afwachten als het gaat regenen in de winter.

Met het lekkere, droge, veelal zonnige en fruitige weer ga ik elke dag op de fiets naar het werk. Daar was het twee weken geleden nog heel rustig, maar afgelopen week was mijn supervisor er weer. Ook een nieuwe promovenda, die vorig jaar als labhulp werkte, was er even kort na het verhuizen. Zo waren er al vier personen afgelopen week, en de andere drie zullen in de komende week of kort daarna acte de presence geven verwacht ik. Het zal drukker dan ooit worden in het lab, ook omdat er diverse bachelorstudenten weer onderzoekservaring op zullen gaan doen.

Een kleine twee weken geleden was er een pakketje voor mij en Cristina aangekomen in het UCMP museum. Vele tientallen fossielen uit het museum in Wenen zijn naar ons verstuurd voor verder onderzoek. De verzonden krabben en kreeften zaten goed verpakt in zakjes, en zijn deels nuttig voor onderzoek naar het voorkomen van parasieten die deze geleedpotigen. Graag wil ik een aantal individuen prepareren, maar dat is nog niet zo gemakkelijk hier. Daartoe heb ik maar liefst vier online veiligheidscursussen moeten doen (in totaal ca. 4 uur). Jaja...ook voor dit onderdeel is er enorm veel bureaucratie ten opzichte van andere universiteiten. Als het goed is, kan ik volgende week beginnen na een rondleiding in het lab waar Cristina ook werkt. 

Zondag zijn Cristina en ik naar het California Academy of Sciences in San Franciso geweest, een soort museum over natuur, geologie, astronomie en natuurhistorie. Het is maar 19 km van ons appartement vandaan, maar toch duurt het anderhalf uur om er te komen met het openbaar vervoer. Omdat Cristina lid is, konden we er een uurtje eerder in en ditmaal gratis. Een drietal mooie shows in een planetarium, een tropisch regenwoud, opgezette dieren en een expositie van pterosauriërs (vliegende reptielen uit de oertijd) gezien die dag. Pastte allemaal precies binnen een dagje.

alt

Schitterende diorama’s met daarin Afrikaanse beesten waren er te zien. Het is wellicht ouderwets, maar nog steeds supermooi.

alt

In een tijdelijk expositie over pterosauriërs kon je zelf over een prehistorisch landschap vliegen. Heb ik toch ook maar even geprobeerd ;).

Volgende keer meer over onder meer een Californisch rijbewijs en de start van het semester hier.

Doei,

Adiël

 
Verhuizing PDF Print E-mail
zondag, 30 juli 2017 22:03

Hallo allen,

Dit blog is geschreven vanuit een leeg appartement. Op donderdag hebben we namelijk bijna alles verhuisd naar het nieuwe appartement in hetzelfde appartementencomplex. De dagen ervoor hadden we een deel van de keuken en spullen in kasten al ingepakt. Met name het grote meubilair moest tussen 9-17 u op donderdag verplaatst worden in een lift die voor ons was gereserveerd. Zou het later worden, dan zou het een flinke boete kunnen opleveren volgens de regels van de huiseigenarenvereniging. Het is gelukt, zelfs zonder flink te moeten rennen de hele dag. Omdat het nieuwe appartement dezelfde afmetingen heeft, kon bijna al het grote meubilair op dezelfde plaats worden neergezet. Na een toch vermoeiende dag even lekker gegeten bij een Chinees vijf minuten verderop. Dat hebben we vorig jaar ook gedaan toe we hier net kwamen wonen overigens. Op zaterdag hebben de het oude appartement verder leeg en schoon gemaakt. Het ziet er schoner uit dat dan we het kregen waarschijnlijk. Morgen moeten we de sleutels inleveren bij de huisbazin, die het dan laat opknappen en verkoopt helaas. Dat is misschien maar beter ook want ik heb nog nooit zo’n huisbazin gehad die alleen aan haar eigen portemonnee denkt en woorden niet nakomt.

alt

Het is nog wat donker en onopgeruimd is onze nieuwe woonkamer (met laminaat!).

Op het werk was het wederom zeer stil in de afgelopen weken. Mijn supervisor was er niet en ik heb ook maar één student gezien die af en toe kwam. Dat gaat veranderen aankomende week als Seth er weer is. Ik neem aan dat iedereen inclusief twee nieuwe studenten en een postdoc in de komende weken de kantoorstoelen zullen gaan verwarmen. De komende dagen zullen er een aantal samenvattingen voor een conferentie in Seattle in de staat Washinton eind oktober ingeleverd worden. Daar heb ik met Seth aan gewerkt afgelopen week en ook met een student van me. Cristina gaat ook mee naar Seattle en is bezig met een samenvatting naar aanleiding van onderzoek in Wenen afgelopen juni. Omdat de prijzen nu nog redelijk zijn, hebben we alvast een vlucht en hotelkamer geboekt.

Over Wenen gesproken, anderhalve week geleden kreeg ik een onverwachte uitnodiging om daar een deels gesponsord hoofdpraatje te geven op een conferentie in september. Laat die conferentie nu net deels samenvallen met een onderzoeksreis naar Florida die al geboekt was. Helaas kan Wenen dus niet doorgaan. Waar ik wel een praatje kan geven is in Santa Cruz, twee uur hier vandaan. Dat is niet voor een mogelijke baan, maar een praatje tijdens een wekelijks symposium van de geologie-afdeling van de University of California Santa Cruz. Dit praatje zal in de herfst zijn en is tegelijkertijd een mooie gelegenheid om met enkele collega’s te praten over hun en mijn onderzoek. Gaat een dagje tijd in zitten plus voorbereidingstijd voor het praatje.

Er is meer onderzoeksgerelateerd nieuws. Het artikel over het verval van kreeftachtigen, onderzoek dat nog stamt uit mijn tijd in Florida, is op 16 juli online gepubliceerd in het blad Palaontology, één van de meest prestigieuze bladen in mijn directe vakgebied. Een beurs van de Britse vereniging The Palaeontological Association, die dit blad publiceren, heeft dit onderzoek bekostigd dus het is dan wel zo netjes om het verhaal aan hen aan te bieden. Na twee ronden van revisies is het verhaal geaccepteerd. Hoe snel kreeftachtigen vervallen na hun dood is belangrijk om te weten omdat het ons vertelt of en hoe vaak ze kunnen fossiliseren ten opzichte van elkaar en dus ook wat hun biodiversiteit door de tijd heen betekent. Nu weten we bijvoorbeeld dat krabben langzaam vervallen, maar garnalen juist heel snel. Dit is een belangrijke reden waarom fossielen van garnalen relatief zeldzaam zijn.

Tot over twee weken!

Adiël

 
Appartement nummer 4 PDF Print E-mail
maandag, 17 juli 2017 00:30

Hallo allen,

Ben alweer twee weken terug in het baaigebied bij San Francisco. Ik vroeg me af of ik een zware jetleg zou hebben, maar het is meegevallen. In de avonden kon ik goed in slaap komen, maar was redelijk vroeg wakker in de ochtenden. Dat ging na een paar dagen weer weg. Jetlags duren bij mij meestal een aantal dagen en vaak zijn het lichte jetlags.

Jetlag of niet, er moest weer gewerkt worden in de afgelopen twee weken. De “vakantie” zit er voor mij op. Mijn supervisor Seth was er nog net de eerste week van juli voordat hij voor de rest van juli weg zou gaan op veldwerk in Canada en naar familie aan de oostkust van de VS. Die week hebben we daarom besproken wat te doen qua onderzoek voor de komende maand. Dat is deels naar aanleiding van een bezoek van de bekende paleontoloog van Stanford University: Jonathan Payne. Seth heeft al vele malen met hem gewerkt toen hijzelf nog postdoc was en ook daarna, en nu hebben we een project bedacht waar ik ook bij betrokken mag zijn. Sterker nog, het is de bedoeling dat ik onderzoek ga leiden. Natuurlijk moet er eerst gekeken worden of de resultaten veelbelovend zijn, maar dan kan vrij snel. Het is namelijk een project dat gebruikt maakt van bestaande databases met gegevens over de grootte van organismen door de tijd heen. Later meer hierover wellicht.

Maar er is meer nieuws over onderzoek. Begin juli kwam de proefdruk binnen van een artikel over het verval van kreeftachtigen. Dat 200 dagen lang experiment heb ik nog in Florida gedaan samen met twee collega’s en heb ik rond kerst en de jaarwisseling afgeschreven. Hopelijk komt dit verhaal later deze maand nog online! Daarnaast kreeg ik vorige week de commentaren van Seth terug op een artikel dat al in een vergevorderd stadium is. Daar ben ik met name mee bezig geweest afgelopen week want wellicht kan het verhaal in de komende maanden verzonden worden ter review. Dit is het tweede zeer cijfermatige onderzoek waar ik hier in Berkeley aan heb gewerkt. Komt volgend jaar uit hopelijk. Het is overigens bijzonder rustig op het werk want eigenlijk is niemand er. Ik zit dus alleen op kantoor, al blijf ik ook wel eens een dagje thuis in het appartement want ik kan mijn werk vanaf de laptop doen immers.

alt

Zeeijs bij Canada tijdens de mooiste vlucht die ik ook heb gehad (31 juni) met gletsjers op Groenland, zeeijs bij Canada, eilanden, toendra, bergen en een rondje boven het baaigebied. Het loont om aan het raam te zitten met camera en I-pad!

Ja, en dan het nieuwe appartment.... Gisteren hebben we een huurcontract voor een jaar getekend, en vandaag hebben we duizenden dollars voor de borg en de eerste maand huur na pinnen betaald. We gaan op de 27e oververhuizen. We wilden helemaal niet weg uit ons huidige appartement op de 11e verdieping van Gateview in Albany, maar de huisbazin wil het verkopen. En dat terwijl ze een jaar geleden nog zei dat ze op zoek was naar betrouwbare huurders die er enkele jaren in zouden zitten. We wilden er best nog een tijd huren nu de lekkages eindelijk opgeknapt gaan worden in augustus (nieuwe ramen) op kosten van de huiseigenarenvereniging. Daar hebben we (met name Cristina) onze huisbazin veel bij geholpen om dat voor elkaar te krijgen. In plaats van ons kunnen de kopers nu van een functioneel appartement gaan genieten. We zijn helemaal niet blij met deze gang van zaken uiteraard. Met ons nieuwe appartement op de 4e verdieping verliezen we een deel van ons uitzicht helaas en de huur is ook nog meer. Het leek echter de beste optie te zijn, en we kunnen het betalen nu ook Cristina een voltijdbaan heeft voor de komende twee jaar. Dit wordt overigens mijn vierde appartement in minder dan twee jaar tijd in Californië. Over twee weken meer over de verhuizing en over een conferentie.

Doei,

Adiël

Laatst aangepast op maandag, 17 juli 2017 00:37
 
Reisseizoen Europa PDF Print E-mail
zaterdag, 01 juli 2017 23:14

Hallo iedereen,

De laatste blog is tween maanden geleden, maar daar komt verandering in in de komende tijd. Nu de reis in Europa weer voorbij is, ga ik weer een blog schrijven eens in de twee weken zoals gebruikelijk in het afgelopen jaar. Wanneer ik in Nederland  ben, kan men mij tenslotte bezoeken en het is vaak erg druk zodat blogjes niet altijd lukken. Wat is er gebeurd sinds begin mei? Heel erg veel: van diverse vluchten naar en binnen Europa, een gepubliceerd artikel in Science, een onverwachts aanbod voor een tijdelijke baan in New York, tot een bruiloft van een broertje. Hier volgt het chronologische verhaal, te starten in de VS:

Ross, de vader van Cristina, is van eind april tot begin mei bij ons geweest in Albany zoals te lezen was in de vorige blog. Walvissen kijken was best bijzonder, en de volgende dag op zondag zijn we naar een gevangenis bij San Francisco geweest. Tegen betaling nog wel! Die gevangenis is het beruchte Alcatraz, een eilandje op klein afstandje van de stad waar zeer bekende gevangenen hebben gezeten zoals Al Capone en waar ook de Clint Eastwood film Escape from Alcatraz is gemaakt. Tegenwoordig is het een toeristische attractie met een goed gemaakte audiotour. Een wat vreemde ervaring en toch moeilijk voor te stellen dat het nog tot 1963 dienst deed, maar wel aardig om gezien te hebben voor een keertje. De gevangenen konden de vrijheid elke dag zien met San Francisco op enkele kilometers afstand, maar het was o zo ver weg in realiteit. Geen leuke plek voor een vakantie. 

alt

De gevangenis van Alcatraz gezien vanaf de boot.

De dag dat Ross wegging was alweer mijn 34e verjaardag. We hebben het sober gevierd eigenlijk met een etentje. Het was ook een gewone werkdag. De reis voor mij naar Europa was al op 7 mei en eindigde op de 29e juni pas. Een lange vakantie? Nee dat zeker niet, want ik heb het geluk gehad om na 2014 weer een Boucot onderzoeksbeurs gescoord te hebben dit jaar. Om alles te kunnen doen wat voorgesteld was in het voorstel en enige flexibiliteit in te bouwen was nu eenmaal zoveel tijd nodig. Maar eerst naar Europa met Wowair een IJslandse en relatief nieuwe luchtvaartmaatschappij, met een tussenstop nabij Reykjavik. Dat was onverwachts goedkoop met 715 dollar want zo'n reisje hadden we niet eerder gezien. Zowel Cristina, die pas op de 21e zou landen in Amsterdam, als ondergetekende hebben de vlucht vrij vroeg geboekt voordat de prijzen de lucht in zouden schieten. Als je op het internet zoekt naar deze maatschappij dan blijkt dat heel veel mensen klagen. Ze zijn heel streng met gewicht van de handbagage, er zijn vaak behoorlijke vertragingen, en je moet alles zelf kopen in het vliegtuig. Alleen dat laatste lijkt te kloppen, voor onze vluchten althans. We gaan deze luchtvaartmaatschappij zeker nog eens proberen als de prijzen goed blijven. 

Aangekomen in Amsterdam hebben mijn ouders me opgehaald zoals ze altijd trouw doen. In de dagen erna ben ik vooral hard enorm hard aan het werk geweest met een revisie van een verhaal voor het wetenschapsblad Science. Daar wil je als natuurwetenschapper erg graag in komen, maar dit is bijzonder moeilijk. Er wordt minder dan 10% van de verzonden artikelen gepubliceerd. Na hard werken en een Skype gesprek met de co-auteurs is het toch nog net afgekomen voordat ik naar Cyprus zou gaan voor veldwerk. Althans, de revisie is verzonden.

Die reis naar Cyprus, van 12 tot 21 mei, was onderdeel van de Boucot beurs. Daar ben ik samen met collega en directeur van het Oertijdmuseum in het Brabantse Boxtel René Fraaije naar toe geweest. Hij kende het gebied goed en was er al tig geweest als leider van groepsreizen in met name de jaren negentig. Maar hij was er ook in 2013 nog geweest voor een vakantie en wat veldwerk op zoek naar krabben en kreeften. Met hem ben ik ook enkele keren op veldwerk geweest in Zuid-Duitsland rond 2005 toen ik nog in Utrecht studeerde en in Spanje in de zomers van 2008-2010 toen ik aan mijn proefschrift werkte in Ohio. Zo oostelijk was ik nog nooit geweest in Europa want het eiland Cyprus ligt net onder Turkije en een stuk ten westen van Syrië. Na een vliegreis van 4 uur naar Larnaca was het nog even zoeken naar de huurauto. Dat duurde nogal lang, en we kwamen pas rond 10 uur in de avond aan bij ons appartement in Tochni. Gelukkig konden we nog een inbegrepen warme hap krijgen want we hadden half pension. Dat was René goed bevallen in 2013 en dat was ook ditmaal prima. Erg handig als je het veld in wilt in de ochtend en wilt eten in de avond zonder steeds te hoeven zoeken naar een restaurant.

In de eerste dagen zijn we naar diverse bekende vindplaatsen geweest van Miocene ouderdom, waar nog niet zoveel verzameld is. Daar is zeker verandering in gekomen want we hebben tientallen krabben gevonden in de loop van het veldwerk. Daarnaast hebben we een nieuwe vindplaats ontdekt ergens in het centrum van het eiland, ook met vooral Miocene krabben en we hebben nog wat Pliocene schelpen en zogenaamde stoottandjes verzameld een klein stukje ten noorden daarvan. Maar die nieuwe vindplaats is me er eentje. Sommige brokken kalksteen zijn zo enorm groot en rijk aan decapoden dat we tientallen individuen (50+) per dag per persoon konden verzamelen. We zijn daar een drietal dagen geweest en er is nog zoveel meer te vinden. Er zitten zeker nieuwe soorten bij die in de toekomst beschreven zullen worden in een gezamenlijk verhaal. Maar het ging mij met name om eventuele zwellingen in de kalkschaal van deze krabben. Dat komt door parasieten van een groep genaamd isopoden (waar pissebedden ook toe behoren) die in het achterlijf zitten van decapodenschildjes. De isopode blijft niet bewaard met haar weke delen, maar de zwelling in de relatief harde schaal van de krab wel. De verwachting was dat er weinig van zulke sporenfossielen gevonden zouden worden in het Mioceen en dat bleek ook zo te zijn. In het veld hebben we er geen één gezien, maar er moet nog veel geprepareerd worden in Boxtel als het lab daar klaar is. Niemand had dit ooit nog bekeken dus het is sowieso nuttig geweest. 0% is een buitengewoon interessant resultaat in vergelijking met hogere percentages uit oudere fauna's. We hebben alles behoorlijk klein weten te slaan dus het totale gewicht aan stenen in onze koffers was slechts een kilo of vijf. 

alt

Met René Fraaije in het veld in Cyprus.

Maar er was in die 8,5e dag op Cyprus exclusief reis ook tijd om wat van de cultuur en de geschiedenis te proeven. We hebben bijvoorbeeld een half dagje Pafos gedaan in het zuidwesten van Cyprus, waar schitterende mozaïeken uit de Griekse en Romeinse tijd te zien waren maar ook ruïnes. Een middeleeuws kasteel hergebruikte een deel van de Romeinse pilaren. Voldoende is er nog op te graven daar. Even naar het westen bij Kourion waren nog meer mooie Romeinse ruïnes te zien alsook enkele andere mozaïeken. En op de laatste dag hebben we de indrukwekkende stenen resten van een ca. 9000 jaar oude nederzetting uit de Neolithische steentijd lang voor de Grieken en Romeinen gezien bij Choirokoitia. Vlakbij het vliegtuig waren flamingo's te zien in het verleden, maar die waren niet te vinden ditmaal. Wel schelpen en stoottandjes gelukkig dus daar konden we nog mooi even zoeken. Cyprus is heel strategisch gelegen en was dus van groot belang voor handel en is dus doelwit geweest in diverse oorlogen. Turkije heeft bijvoorbeeld nu het noordelijke deel van het eiland bezet zonder dat ook maar één ander land het erkend. Daar zijn we dus niet geweest. Al met al hebben we een mooie en productieve tijd gehad op Cyprus. Het is zeker de moeite waard om nog eens terug te gaan voor de wetenschap en de cultuur. 

alt

Prachtige mozaieken uit de Romeinse tijd in Pafos op Cyprus.

De 21e mei zijn we in de avond weer terug gevlogen naar Amsterdam. Een paar uur eerder was ook Cristina vanuit San Francisco via IJsland aangekomen. Mijn ouders kwamen ons weer ophalen. Na een relatief rustig weekje in Nederland met normale werkzaamheden en bezoek aan grootmoeder zijn Cristina en ik op maandag de 29e naar Wenen gevlogen. Maar niet voordat er een vrijgezellenfeest was gehouden voor Bernie en Karin, mannen en vrouwen apart voor het grootste gedeelte van de dag. De mannen gingen paintballen en dat hebben er veel geweten. Ik heb er een aantal blauwe plekken aan over gehouden maar de helm was mijn grote vriend. Een balletje verf kwam namelijk al in de eerste ronde op de bril van de helm. Na de eerste ronde ging het een stuk beter. Bernie kwam er minder goed vanaf want tijdens één van de laatste rondes was alleen hij het doelwit. De beste jongen heeft dat geweten en heeft weken met tientallen blauwe plekken gelopen. Daarna was er nog een expeditie Robinson spel en een bbq-avond. De vrouwen hebben corsages gemaakt die dag. Later op de avond is bijna iedereen weer bij elkaar gekomen voor een drankje in Apeldoorn en daarna de discotheek in. Laat ik het zo zeggen: veel mensen hebben schik gehad daar, maar bewegen op de dansvloer is niets (meer) voor mij. Van een stijve hark kun je nooit een danstalent maken. Laat weer thuis uiteraard.

alt

Laatste onderdeel van het Expeditie Robinson spel. Het andere team pikte onze sleutel die in een kapotgeschoten ballon zat en won zo. Waar was de scheids? ;)

Toen was het tijd voor Wenen. Niet voor veldwerk of een vakantie, maar om een enorme collectie van krabben en kreeften van ongeveer 150 miljoen jaar oud te bestuderen in het Naturhistorisches Museum Wien. Het waren toch zeker 8500 individuen waarvan de meerderheid individueel in plastic zakjes zat. Dat kostte veel tijd, maar we hadden dan ook tot de 14e juni. Cristina heeft haar proefschrift gedaan over de hurkkreeften van deze collectie, maar heeft maar een deel van de collectie kunnen bekijken destijds. Nu heeft ze dus alles kunnen zien. Ik had het met name gemunt op de zwellingen door parasieten in deze hurkkreeften en ook de krabben. We hebben daartoe het bruikbare deel van de collectie zo goed mogelijk geïdentificeerd en de zwellingen geteld. En ik kan verklappen dat het er veel meer waren dan in Cyprus. We hebben hard moeten werken om alles af te krijgen en hebben zelfs speciale toestemming gekregen om op de laatste zondag in het museum te werken. Andreas Kroh en andere mensen waren zeer behulpzaam tijdens ons verblijf in Wenen. We konden zelfs gratis verblijven in een kamertje 5 minuten van het museum. Perfect dus. 

alt

Aan het werk in de collectie van Wenen samen met Cristina. Met 14 graden was een jasje bijzonder welkom.

In het weekend en op pinkstermaandag was toegang tot de collectie normaal gesproken niet mogelijk. We zijn daarom nog een dagje naar Bratislava geweest om vriend en collega Matus Hyzny te bezoeken. In zijn kantoor hebben we een mooie collectie krabben gezien en daarna heeft hij ons een rondleiding in de mooie stad willen geven. De invloed van de Russen was echter nog goed te zien in de stad ook al is het ruim 25 jaar geleden. Zo anders is Wenen dat niet achter het IJzeren Gordijn lag. We hebben een kleine drie dagen rond kunnen lopen in deze werkelijkwaar prachtige stad waar wel een gedeelte hersteld is na de oorlog. Het ene gebouw zag er nog mooier uit dan het andere. Veel grote en kleine beelden waren te zien en veel gebouwen hadden barokstijlinvloeden. We zijn verder het natuurhistorisch en kunstmuseum in geweest naast ook een schatkamer, de enorme Steven's kathedraal, een halve dag bij het beroemde en zeer mooie Schönbrunn paleis inclusief tuinen, en nog kort een gratis anti-aids festival met muziek en modellen bijgewoond bij het stadhuis in de avond. En dan ook nog een avondje bij Andreas Kroh thuis samen met postdoc Omri Bronstein uit Israël en de Amerikaanse collega Tom Baumiller uit Michigan. Ook voor Wenen geldt dat het erg productief was en zeker de moeite waard om nog eens naar toe te gaan. 

alt

Het mooie Schonbrunn paleis waar bijvoorbeeld Franz Joseph, Maria Theresa en Sisi gewoond hebben in Wenen. Er mochten geen foto's binnen genomen worden.

Voordat we naar Wenen gingen hoorde ik al dat het artikel voor Science was geaccepteerd. Geweldig nieuws natuurlijk na al die jaren werk. In 2014 was ik al begonnen met het verzamelen van gegevens en sinds ik in Berkeley ben komen werken heb ik er nog veel meer tijd aan besteed. Hard werken en doorzetten loont dus! Een mooie opsteker is het ook voor mijn huidige supervisor Seth Finnegan die er ook tijd in heeft gestoken alsmede de andere auteurs. Op het einde van ons verblijf in Wenen kreeg ik al een aantal e-mails van journalisten over het artikel dat men al had gezien (nog wel onder embargo toen). Via antwoorden per email en een videogesprek hebben ze zo hun info gekregen. Ook hebben we aan persberichten gewerkt met journalisten van de universiteit om zo nog meer aandacht voor het verhaal te krijgen. Dat is redelijk gelukt, vooral via twitter en facebook. Het nieuws is ook in West-Europa en Rusland beland. En oh ja....waar gaat het eigenlijk over? Boorgaten in schelpen worden flink groter in afgelopen 500 miljoen jaar. Dit betekent dat de roofdieren, die deze gaten maken, ook groter zijn geworden (grotere boorders maken immers grotere gaten vandaag de dag). Laat nu de prooidieren juist niet groter zij geworden. Roofdieren zijn wel groter geworden omdat de hoeveelheid 'vlees' per schelp is toegenomen maar ook omdat er steeds meer prooidieren te vinden waren op en in de zeebodem. Meer voedsel dus! Prooidieren zelf waren niet helemaal hulpeloos ondanks hun steeds groter en sterker wordende vijanden. De schelpdieren werden steeds beweeglijker en konden dus soms ontsnappen en bovendien ze verstopten zich vaker in de bodem. Desondanks vonden boorders hun prooidier toch regelmatig. Het verhaal is op vrijdag de 16e juni gepubliceerd, op een sowieso bijzondere dag...

alt

Na jaren werk is dit artikel gepubliceerd. Kijk op het Engelstalige gedeelte van "publicaties" op deze website om het verhaal te lezen op PDF.

We zijn laat weer terug gekomen op de 14e juni. Een dagje uitrusten en gegevens van Wenen verwerken. De volgende dag, de 16e, kwam er echter niets van uitrusten en werken want mijn broertje Bernie en vriendin Karin zijn die dag in het huwelijk getreden. Na een broodje en kennismaken met familie bij hun huis in Apeldoorn zijn we naar Brummen gereden. Daar heeft de overigens zeer mooie ceremonie plaatsgevonden in het bijzijn van de daggasten. Oma Mulder kon er helaas niet meer bij zijn vanwege haar afnemende gezondheid in tegenstelling tot vorig jaar bij ons Nederlandse huwelijk. Daarna was het tijd voor een soort champagne en een batterij aan foto's. Er zitten een aantal hele mooie tussen! Het aansluitende 3-gangen diner was zeer goed en geslaagd. Daarna werd het feest geopend en vele avondgasten kwamen aan. Zo heb ik nog met vele ooms en tantes een kort praatje kunnen maken en ook met enkele nichten die ik al lang niet had gezien. Cristina wilde graag dansen (er was best een aardig bandje) dus daar ben ik ook een tijd gaan staan. Staan dus. Ik was de bob die avond dus heb niets meer gedronken vanaf het avondeten. Na een uurtje waren Cristina, mijn broertje Dominick en zijn vriendin Corine, en ondergetekende weer thuis. Gelukkig zonder wild varken geraakt te hebben want een volwassen exemplaar bleef gelukkig staan in de berm bij Wezep. 

alt

Bernie en Karin in het midden en de ouders aan beide zijden.

Op zondag zijn we naar oma geweest en naar Giethoorn voor vaderdag, en op maandag naar het Muiderslot. Woensdag de 21e juni heb ik Cristina naar het vliegveld gebracht met de trein vanuit Zwolle nadat moeders ons daar had afgezet. Cristina zou immers de volgende maandag haar nieuwe baan bij de University of California Museum of Paleontology gaan beginnen. Zelf heb ik de resterende tijd in Nederland nog een aantal vrienden kunnen bezoeken die ik nog niet had gezien met name in de avonduren. Maar er moest ook gewerkt worden voor het project. Daarom ben ik drie dagen in het zuiden des lands geweest. Ruim twee dagen in Boxtel in het Oertijdmuseum om de krabbencollecties van René te bekijken op parasitaire zwellingen en een half dagje in de beroemde ENCI steengroeve en aansluitend even in het Natuurhistorisch Museum Maastricht waar collega John Jagt werkzaam is. Mooie, erg lange dagen, maar het is uiteindelijk afgekomen. Nog even een weekje naar Florida in september voor dit parasietenproject  en dan zouden alles gegevens binnen moeten zijn.

alt

Een fossiel krabbenschild van het Oertijdmuseum uit Zuid-Duitsland met een parasitaire zwelling aan de rechterachterkant.

Na vele maanden heb ik eindelijk gehoord dat er geen vaste baan zal worden aangeboden door de instituten waar ik op gesprek ben geweest eerder dit jaar. Een grote teleurstelling natuurlijk want er heeft zoveel tijd en energie in gezeten. En mijn CV is zeker goed genoeg. Helaas spelen er ook andere factoren mee waar ik geen invloed op heb helaas. Tot mijn grote verbazing kreeg ik wel een aanbieding voor een 2-jarige baan bij het American Museum of Natural History in New York (Manhattan en ook nog eens naast Central Park om precies te zijn). Op die lesgeef- en onderzoeksbaan had ik begin vorig jaar gesolliciteerd toen het een driejarige positie was. Die baan is destijds naar iemand gegaan die er al werkte, maar die vrouw is inmiddels vertrokken. En zo kwamen ze bij mij terecht. Na lang nadenken heb ik het niet gedaan. Cristina wilde graag in Berkeley blijven om haar 2-jarige baan te beginnen en apart te wonen voor maximaal twee jaar is geen optie. Bovendien heb ik nog ruim een jaar een baan in Berkeley. Het was wel een mooi aanbod dus het blijft jammer. Het sollicitatieseizoen begint over een paar maanden weer en wie weet wat er dan in het verschiet ligt aan permanente banen. 

Op donderdag de 29e juni ben ik weer aangekomen in het baaigebied bij San Francisco na een goede reis en inmiddels ben ik op vrijdag weer een dagje op mijn kantoor geweest. Het normale leven begint weer. Nou ja, we gaan nog wel verhuizen binnen hetzelfde appartementencomplex, maar daarover meer in de volgende blog.

Tot over twee weken, met een flink kortere blog. Dit is namelijk mijn langste blog ooit met ca. 3000 woorden. Doei!

Adiël 

Laatst aangepast op zondag, 02 juli 2017 20:35
 
Bezoek en beursgeld PDF Print E-mail
zondag, 30 april 2017 17:20

Hallo iedereen,

Afgelopen twee weken flink bezig geweest met een revisie van een artikel. Dat ging redelijk vlotjes en we zijn er nu mee bezig om dat af te maken en dan te verzenden naar het tijdschrift. Dat gaat komende week gebeuren. Daarnaast heb ik er nog eentje terug gekregen, maar die moet nog een keer gereviseerd worden want de reviewers waren behoorlijk nukkig zo af en toe. Ach ja, je kan het niet altijd eens zijn. Nog maar een keertje reviseren dus in de komende maand.

Afgelopen maandag heb ik een dagje vrij genomen, want had het weekend gewerkt aan de revisie. We zijn wijn wezen proeven in Sonoma County ten noorden van San Francisco bij maar liefst drie wijnboeren met een groepsreis. Maar....eerst even Muir Woods wezen bekijken, wat onverwacht mooi was met flinke bomen en ondergroei langs een kreekje. De wijnen waren heel soms goed. We zijn niet echte wijnmensen, dus er zaten slechts een paar zoete tussen die lekker waren van de in totaal 18. Op de terugweg nog even kort bij de alombekende gouden brug gestopt voor een kiekmomentje. Dit dagje was overigens nog om ons 1-jarig huwelijk te vieren.

alt

De vaten staan al klaar voor ons bij de laatste van de drie wijnboeren.

Afgelopen week hebben we voor het eerst een dagenlang bezoek gehad. Ross, de vader van Cristina, is woensdagavond aangekomen vanuit Kansas. Cristina en Ross zijn op donderdag en vrijdag erop uit getrokken naar de botanische tuin van de universiteit hier en naar de California Academy of Sciences in San Francisco. Ik moest gewoon werken want een student op donderdag en vier op vrijdag kwamen langs om hun wekelijkse onderzoek uit te voeren. Volgende week komen ze voor het laatst dit semester.

Op zaterdag ben ik mee geweest walvissen kijken vanaf de kust van Moss Landing, een kleine twee uur hier vandaan. Vorig jaar waren we hier ook rond deze tijd geweest, maar omdat de zee te ruig was, zijn we destijds omgekeerd na een half uurtje. Zo anders was het deze keer. Net buiten de baai zagen we al de eerste walvissen en veel meer volgden er in de twee uur daarop. Het waren allemaal bultrugwalvissen, waarvan een paar mooie foto's van zijn gemaakt. Nog eventjes naar Capitola Beach geweest in het warme weer en ook nog eens enkele schelpfossielen gevonden bij deze rotsachtige kust! Niet gezwommen overigens. Op zondag gaan we de gevangenis in. Die zien we al een klein jaar vanuit ons raam, maar nu is het tijd om Alcatraz te bezoeken.

alt

Deze walvis duikt weer naar beneden nu voldoende zuurstof is opgehaald.

Waar ik bijzonder weinig hoor over banen, heeft Cristina een 2-jarige baan bij het paleontologie museum bij de universiteit in Berkeley in de wacht gesleept. Ze wordt een manager om een hoop fossielen te prepareren en in de collectie te stoppen. Goed nieuws want vanaf eind juni hebben we beiden een voltijdbaan.

Dit zal de laatste blog zijn vanuit Californië voor de komende twee maanden. Ik vlieg namelijk naar Nederland aankomende zaterdag. Ik heb namelijk een onderzoeksbeurs gescoord om onderzoek te doen in Nederland, Cyprus, Wenen en later in Florida. Dat gaat vooral om onderzoek aan fossielen in collecties, behalve op Cyprus waar ik veldwerk ga doen. Superleuk!  Cristina vliegt pas later naar Nederland en vertrekt ook weer eerder. Ze gaat mee naar Wenen.

Tot de volgende blog ergens vanuit Europa,
Adiël

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL