Logo
 
English (United States)
Reisseizoen Europa PDF Print E-mail
Saturday, July 01 2017 23:14

Hallo iedereen,

De laatste blog is tween maanden geleden, maar daar komt verandering in in de komende tijd. Nu de reis in Europa weer voorbij is, ga ik weer een blog schrijven eens in de twee weken zoals gebruikelijk in het afgelopen jaar. Wanneer ik in Nederland  ben, kan men mij tenslotte bezoeken en het is vaak erg druk zodat blogjes niet altijd lukken. Wat is er gebeurd sinds begin mei? Heel erg veel: van diverse vluchten naar en binnen Europa, een gepubliceerd artikel in Science, een onverwachts aanbod voor een tijdelijke baan in New York, tot een bruiloft van een broertje. Hier volgt het chronologische verhaal, te starten in de VS:

Ross, de vader van Cristina, is van eind april tot begin mei bij ons geweest in Albany zoals te lezen was in de vorige blog. Walvissen kijken was best bijzonder, en de volgende dag op zondag zijn we naar een gevangenis bij San Francisco geweest. Tegen betaling nog wel! Die gevangenis is het beruchte Alcatraz, een eilandje op klein afstandje van de stad waar zeer bekende gevangenen hebben gezeten zoals Al Capone en waar ook de Clint Eastwood film Escape from Alcatraz is gemaakt. Tegenwoordig is het een toeristische attractie met een goed gemaakte audiotour. Een wat vreemde ervaring en toch moeilijk voor te stellen dat het nog tot 1963 dienst deed, maar wel aardig om gezien te hebben voor een keertje. De gevangenen konden de vrijheid elke dag zien met San Francisco op enkele kilometers afstand, maar het was o zo ver weg in realiteit. Geen leuke plek voor een vakantie. 

alt

De gevangenis van Alcatraz gezien vanaf de boot.

De dag dat Ross wegging was alweer mijn 34e verjaardag. We hebben het sober gevierd eigenlijk met een etentje. Het was ook een gewone werkdag. De reis voor mij naar Europa was al op 7 mei en eindigde op de 29e juni pas. Een lange vakantie? Nee dat zeker niet, want ik heb het geluk gehad om na 2014 weer een Boucot onderzoeksbeurs gescoord te hebben dit jaar. Om alles te kunnen doen wat voorgesteld was in het voorstel en enige flexibiliteit in te bouwen was nu eenmaal zoveel tijd nodig. Maar eerst naar Europa met Wowair een IJslandse en relatief nieuwe luchtvaartmaatschappij, met een tussenstop nabij Reykjavik. Dat was onverwachts goedkoop met 715 dollar want zo'n reisje hadden we niet eerder gezien. Zowel Cristina, die pas op de 21e zou landen in Amsterdam, als ondergetekende hebben de vlucht vrij vroeg geboekt voordat de prijzen de lucht in zouden schieten. Als je op het internet zoekt naar deze maatschappij dan blijkt dat heel veel mensen klagen. Ze zijn heel streng met gewicht van de handbagage, er zijn vaak behoorlijke vertragingen, en je moet alles zelf kopen in het vliegtuig. Alleen dat laatste lijkt te kloppen, voor onze vluchten althans. We gaan deze luchtvaartmaatschappij zeker nog eens proberen als de prijzen goed blijven. 

Aangekomen in Amsterdam hebben mijn ouders me opgehaald zoals ze altijd trouw doen. In de dagen erna ben ik vooral hard enorm hard aan het werk geweest met een revisie van een verhaal voor het wetenschapsblad Science. Daar wil je als natuurwetenschapper erg graag in komen, maar dit is bijzonder moeilijk. Er wordt minder dan 10% van de verzonden artikelen gepubliceerd. Na hard werken en een Skype gesprek met de co-auteurs is het toch nog net afgekomen voordat ik naar Cyprus zou gaan voor veldwerk. Althans, de revisie is verzonden.

Die reis naar Cyprus, van 12 tot 21 mei, was onderdeel van de Boucot beurs. Daar ben ik samen met collega en directeur van het Oertijdmuseum in het Brabantse Boxtel René Fraaije naar toe geweest. Hij kende het gebied goed en was er al tig geweest als leider van groepsreizen in met name de jaren negentig. Maar hij was er ook in 2013 nog geweest voor een vakantie en wat veldwerk op zoek naar krabben en kreeften. Met hem ben ik ook enkele keren op veldwerk geweest in Zuid-Duitsland rond 2005 toen ik nog in Utrecht studeerde en in Spanje in de zomers van 2008-2010 toen ik aan mijn proefschrift werkte in Ohio. Zo oostelijk was ik nog nooit geweest in Europa want het eiland Cyprus ligt net onder Turkije en een stuk ten westen van Syrië. Na een vliegreis van 4 uur naar Larnaca was het nog even zoeken naar de huurauto. Dat duurde nogal lang, en we kwamen pas rond 10 uur in de avond aan bij ons appartement in Tochni. Gelukkig konden we nog een inbegrepen warme hap krijgen want we hadden half pension. Dat was René goed bevallen in 2013 en dat was ook ditmaal prima. Erg handig als je het veld in wilt in de ochtend en wilt eten in de avond zonder steeds te hoeven zoeken naar een restaurant.

In de eerste dagen zijn we naar diverse bekende vindplaatsen geweest van Miocene ouderdom, waar nog niet zoveel verzameld is. Daar is zeker verandering in gekomen want we hebben tientallen krabben gevonden in de loop van het veldwerk. Daarnaast hebben we een nieuwe vindplaats ontdekt ergens in het centrum van het eiland, ook met vooral Miocene krabben en we hebben nog wat Pliocene schelpen en zogenaamde stoottandjes verzameld een klein stukje ten noorden daarvan. Maar die nieuwe vindplaats is me er eentje. Sommige brokken kalksteen zijn zo enorm groot en rijk aan decapoden dat we tientallen individuen (50+) per dag per persoon konden verzamelen. We zijn daar een drietal dagen geweest en er is nog zoveel meer te vinden. Er zitten zeker nieuwe soorten bij die in de toekomst beschreven zullen worden in een gezamenlijk verhaal. Maar het ging mij met name om eventuele zwellingen in de kalkschaal van deze krabben. Dat komt door parasieten van een groep genaamd isopoden (waar pissebedden ook toe behoren) die in het achterlijf zitten van decapodenschildjes. De isopode blijft niet bewaard met haar weke delen, maar de zwelling in de relatief harde schaal van de krab wel. De verwachting was dat er weinig van zulke sporenfossielen gevonden zouden worden in het Mioceen en dat bleek ook zo te zijn. In het veld hebben we er geen één gezien, maar er moet nog veel geprepareerd worden in Boxtel als het lab daar klaar is. Niemand had dit ooit nog bekeken dus het is sowieso nuttig geweest. 0% is een buitengewoon interessant resultaat in vergelijking met hogere percentages uit oudere fauna's. We hebben alles behoorlijk klein weten te slaan dus het totale gewicht aan stenen in onze koffers was slechts een kilo of vijf. 

alt

Met René Fraaije in het veld in Cyprus.

Maar er was in die 8,5e dag op Cyprus exclusief reis ook tijd om wat van de cultuur en de geschiedenis te proeven. We hebben bijvoorbeeld een half dagje Pafos gedaan in het zuidwesten van Cyprus, waar schitterende mozaïeken uit de Griekse en Romeinse tijd te zien waren maar ook ruïnes. Een middeleeuws kasteel hergebruikte een deel van de Romeinse pilaren. Voldoende is er nog op te graven daar. Even naar het westen bij Kourion waren nog meer mooie Romeinse ruïnes te zien alsook enkele andere mozaïeken. En op de laatste dag hebben we de indrukwekkende stenen resten van een ca. 9000 jaar oude nederzetting uit de Neolithische steentijd lang voor de Grieken en Romeinen gezien bij Choirokoitia. Vlakbij het vliegtuig waren flamingo's te zien in het verleden, maar die waren niet te vinden ditmaal. Wel schelpen en stoottandjes gelukkig dus daar konden we nog mooi even zoeken. Cyprus is heel strategisch gelegen en was dus van groot belang voor handel en is dus doelwit geweest in diverse oorlogen. Turkije heeft bijvoorbeeld nu het noordelijke deel van het eiland bezet zonder dat ook maar één ander land het erkend. Daar zijn we dus niet geweest. Al met al hebben we een mooie en productieve tijd gehad op Cyprus. Het is zeker de moeite waard om nog eens terug te gaan voor de wetenschap en de cultuur. 

alt

Prachtige mozaieken uit de Romeinse tijd in Pafos op Cyprus.

De 21e mei zijn we in de avond weer terug gevlogen naar Amsterdam. Een paar uur eerder was ook Cristina vanuit San Francisco via IJsland aangekomen. Mijn ouders kwamen ons weer ophalen. Na een relatief rustig weekje in Nederland met normale werkzaamheden en bezoek aan grootmoeder zijn Cristina en ik op maandag de 29e naar Wenen gevlogen. Maar niet voordat er een vrijgezellenfeest was gehouden voor Bernie en Karin, mannen en vrouwen apart voor het grootste gedeelte van de dag. De mannen gingen paintballen en dat hebben er veel geweten. Ik heb er een aantal blauwe plekken aan over gehouden maar de helm was mijn grote vriend. Een balletje verf kwam namelijk al in de eerste ronde op de bril van de helm. Na de eerste ronde ging het een stuk beter. Bernie kwam er minder goed vanaf want tijdens één van de laatste rondes was alleen hij het doelwit. De beste jongen heeft dat geweten en heeft weken met tientallen blauwe plekken gelopen. Daarna was er nog een expeditie Robinson spel en een bbq-avond. De vrouwen hebben corsages gemaakt die dag. Later op de avond is bijna iedereen weer bij elkaar gekomen voor een drankje in Apeldoorn en daarna de discotheek in. Laat ik het zo zeggen: veel mensen hebben schik gehad daar, maar bewegen op de dansvloer is niets (meer) voor mij. Van een stijve hark kun je nooit een danstalent maken. Laat weer thuis uiteraard.

alt

Laatste onderdeel van het Expeditie Robinson spel. Het andere team pikte onze sleutel die in een kapotgeschoten ballon zat en won zo. Waar was de scheids? ;)

Toen was het tijd voor Wenen. Niet voor veldwerk of een vakantie, maar om een enorme collectie van krabben en kreeften van ongeveer 150 miljoen jaar oud te bestuderen in het Naturhistorisches Museum Wien. Het waren toch zeker 8500 individuen waarvan de meerderheid individueel in plastic zakjes zat. Dat kostte veel tijd, maar we hadden dan ook tot de 14e juni. Cristina heeft haar proefschrift gedaan over de hurkkreeften van deze collectie, maar heeft maar een deel van de collectie kunnen bekijken destijds. Nu heeft ze dus alles kunnen zien. Ik had het met name gemunt op de zwellingen door parasieten in deze hurkkreeften en ook de krabben. We hebben daartoe het bruikbare deel van de collectie zo goed mogelijk geïdentificeerd en de zwellingen geteld. En ik kan verklappen dat het er veel meer waren dan in Cyprus. We hebben hard moeten werken om alles af te krijgen en hebben zelfs speciale toestemming gekregen om op de laatste zondag in het museum te werken. Andreas Kroh en andere mensen waren zeer behulpzaam tijdens ons verblijf in Wenen. We konden zelfs gratis verblijven in een kamertje 5 minuten van het museum. Perfect dus. 

alt

Aan het werk in de collectie van Wenen samen met Cristina. Met 14 graden was een jasje bijzonder welkom.

In het weekend en op pinkstermaandag was toegang tot de collectie normaal gesproken niet mogelijk. We zijn daarom nog een dagje naar Bratislava geweest om vriend en collega Matus Hyzny te bezoeken. In zijn kantoor hebben we een mooie collectie krabben gezien en daarna heeft hij ons een rondleiding in de mooie stad willen geven. De invloed van de Russen was echter nog goed te zien in de stad ook al is het ruim 25 jaar geleden. Zo anders is Wenen dat niet achter het IJzeren Gordijn lag. We hebben een kleine drie dagen rond kunnen lopen in deze werkelijkwaar prachtige stad waar wel een gedeelte hersteld is na de oorlog. Het ene gebouw zag er nog mooier uit dan het andere. Veel grote en kleine beelden waren te zien en veel gebouwen hadden barokstijlinvloeden. We zijn verder het natuurhistorisch en kunstmuseum in geweest naast ook een schatkamer, de enorme Steven's kathedraal, een halve dag bij het beroemde en zeer mooie Schönbrunn paleis inclusief tuinen, en nog kort een gratis anti-aids festival met muziek en modellen bijgewoond bij het stadhuis in de avond. En dan ook nog een avondje bij Andreas Kroh thuis samen met postdoc Omri Bronstein uit Israël en de Amerikaanse collega Tom Baumiller uit Michigan. Ook voor Wenen geldt dat het erg productief was en zeker de moeite waard om nog eens naar toe te gaan. 

alt

Het mooie Schonbrunn paleis waar bijvoorbeeld Franz Joseph, Maria Theresa en Sisi gewoond hebben in Wenen. Er mochten geen foto's binnen genomen worden.

Voordat we naar Wenen gingen hoorde ik al dat het artikel voor Science was geaccepteerd. Geweldig nieuws natuurlijk na al die jaren werk. In 2014 was ik al begonnen met het verzamelen van gegevens en sinds ik in Berkeley ben komen werken heb ik er nog veel meer tijd aan besteed. Hard werken en doorzetten loont dus! Een mooie opsteker is het ook voor mijn huidige supervisor Seth Finnegan die er ook tijd in heeft gestoken alsmede de andere auteurs. Op het einde van ons verblijf in Wenen kreeg ik al een aantal e-mails van journalisten over het artikel dat men al had gezien (nog wel onder embargo toen). Via antwoorden per email en een videogesprek hebben ze zo hun info gekregen. Ook hebben we aan persberichten gewerkt met journalisten van de universiteit om zo nog meer aandacht voor het verhaal te krijgen. Dat is redelijk gelukt, vooral via twitter en facebook. Het nieuws is ook in West-Europa en Rusland beland. En oh ja....waar gaat het eigenlijk over? Boorgaten in schelpen worden flink groter in afgelopen 500 miljoen jaar. Dit betekent dat de roofdieren, die deze gaten maken, ook groter zijn geworden (grotere boorders maken immers grotere gaten vandaag de dag). Laat nu de prooidieren juist niet groter zij geworden. Roofdieren zijn wel groter geworden omdat de hoeveelheid 'vlees' per schelp is toegenomen maar ook omdat er steeds meer prooidieren te vinden waren op en in de zeebodem. Meer voedsel dus! Prooidieren zelf waren niet helemaal hulpeloos ondanks hun steeds groter en sterker wordende vijanden. De schelpdieren werden steeds beweeglijker en konden dus soms ontsnappen en bovendien ze verstopten zich vaker in de bodem. Desondanks vonden boorders hun prooidier toch regelmatig. Het verhaal is op vrijdag de 16e juni gepubliceerd, op een sowieso bijzondere dag...

alt

Na jaren werk is dit artikel gepubliceerd. Kijk op het Engelstalige gedeelte van "publicaties" op deze website om het verhaal te lezen op PDF.

We zijn laat weer terug gekomen op de 14e juni. Een dagje uitrusten en gegevens van Wenen verwerken. De volgende dag, de 16e, kwam er echter niets van uitrusten en werken want mijn broertje Bernie en vriendin Karin zijn die dag in het huwelijk getreden. Na een broodje en kennismaken met familie bij hun huis in Apeldoorn zijn we naar Brummen gereden. Daar heeft de overigens zeer mooie ceremonie plaatsgevonden in het bijzijn van de daggasten. Oma Mulder kon er helaas niet meer bij zijn vanwege haar afnemende gezondheid in tegenstelling tot vorig jaar bij ons Nederlandse huwelijk. Daarna was het tijd voor een soort champagne en een batterij aan foto's. Er zitten een aantal hele mooie tussen! Het aansluitende 3-gangen diner was zeer goed en geslaagd. Daarna werd het feest geopend en vele avondgasten kwamen aan. Zo heb ik nog met vele ooms en tantes een kort praatje kunnen maken en ook met enkele nichten die ik al lang niet had gezien. Cristina wilde graag dansen (er was best een aardig bandje) dus daar ben ik ook een tijd gaan staan. Staan dus. Ik was de bob die avond dus heb niets meer gedronken vanaf het avondeten. Na een uurtje waren Cristina, mijn broertje Dominick en zijn vriendin Corine, en ondergetekende weer thuis. Gelukkig zonder wild varken geraakt te hebben want een volwassen exemplaar bleef gelukkig staan in de berm bij Wezep. 

alt

Bernie en Karin in het midden en de ouders aan beide zijden.

Op zondag zijn we naar oma geweest en naar Giethoorn voor vaderdag, en op maandag naar het Muiderslot. Woensdag de 21e juni heb ik Cristina naar het vliegveld gebracht met de trein vanuit Zwolle nadat moeders ons daar had afgezet. Cristina zou immers de volgende maandag haar nieuwe baan bij de University of California Museum of Paleontology gaan beginnen. Zelf heb ik de resterende tijd in Nederland nog een aantal vrienden kunnen bezoeken die ik nog niet had gezien met name in de avonduren. Maar er moest ook gewerkt worden voor het project. Daarom ben ik drie dagen in het zuiden des lands geweest. Ruim twee dagen in Boxtel in het Oertijdmuseum om de krabbencollecties van René te bekijken op parasitaire zwellingen en een half dagje in de beroemde ENCI steengroeve en aansluitend even in het Natuurhistorisch Museum Maastricht waar collega John Jagt werkzaam is. Mooie, erg lange dagen, maar het is uiteindelijk afgekomen. Nog even een weekje naar Florida in september voor dit parasietenproject  en dan zouden alles gegevens binnen moeten zijn.

alt

Een fossiel krabbenschild van het Oertijdmuseum uit Zuid-Duitsland met een parasitaire zwelling aan de rechterachterkant.

Na vele maanden heb ik eindelijk gehoord dat er geen vaste baan zal worden aangeboden door de instituten waar ik op gesprek ben geweest eerder dit jaar. Een grote teleurstelling natuurlijk want er heeft zoveel tijd en energie in gezeten. En mijn CV is zeker goed genoeg. Helaas spelen er ook andere factoren mee waar ik geen invloed op heb helaas. Tot mijn grote verbazing kreeg ik wel een aanbieding voor een 2-jarige baan bij het American Museum of Natural History in New York (Manhattan en ook nog eens naast Central Park om precies te zijn). Op die lesgeef- en onderzoeksbaan had ik begin vorig jaar gesolliciteerd toen het een driejarige positie was. Die baan is destijds naar iemand gegaan die er al werkte, maar die vrouw is inmiddels vertrokken. En zo kwamen ze bij mij terecht. Na lang nadenken heb ik het niet gedaan. Cristina wilde graag in Berkeley blijven om haar 2-jarige baan te beginnen en apart te wonen voor maximaal twee jaar is geen optie. Bovendien heb ik nog ruim een jaar een baan in Berkeley. Het was wel een mooi aanbod dus het blijft jammer. Het sollicitatieseizoen begint over een paar maanden weer en wie weet wat er dan in het verschiet ligt aan permanente banen. 

Op donderdag de 29e juni ben ik weer aangekomen in het baaigebied bij San Francisco na een goede reis en inmiddels ben ik op vrijdag weer een dagje op mijn kantoor geweest. Het normale leven begint weer. Nou ja, we gaan nog wel verhuizen binnen hetzelfde appartementencomplex, maar daarover meer in de volgende blog.

Tot over twee weken, met een flink kortere blog. Dit is namelijk mijn langste blog ooit met ca. 3000 woorden. Doei!

Adiël 

LAST_UPDATED2
 

Add your comment

Your name:
Your email:
Title:
Comment:
  The word for verification. Lowercase letters only with no spaces.
Word verification: